Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

Meira Işıl Petrova... Bu ışıltılı hayatı o seçmişti, herşeyi göze alarak. Tabi ona takıntılı bir hayranı olacağını bilmeden. Bu kitap bir aşk romanı değil; takıntılı bir insanın sınırlarının olmadığını anlatan bir trajedi.

Violett Ash. Karanlık bir geçmişin kendisinde bıraktığı izleri taşıyan ve bunları ellerindeki kan lekesiyle silmeye çalışan bir katil. Almanya`da işlediği son cinayetinden sonra Almanya`yı terk ederek Türkiye`ye geliyor. Burasıda onun için izleri temizlemesi gereken bir alan. Ne kadar cinayet işlerse işlesin geçmeyen izler bir süreden sonra peşine takılmaya başlıyor. Axel Ivanov. Soğuk kanlı bir dedektif, geçmişi hakkında kimse hiç bir şey bilmiyor. Söylentiler yönünde kendisi annesini küçük yaşta kaybetmiş. Gözlerinin önünde bir sürü cinayet işlenmiş ve bunlar belli başlı izler bırakmış. Kendisi `İnfazcı` adıyla anılan ama gerçek ismini kimsenin bilmediği Violett Ash`i araştırmak ve onu yakalamakla görevlendirilmiş. Ya onu yakalayacak ya da onun esiri olacak, veya kim bilir? Belkide Violett Ash onun esiri olacaktır?

"Sana bunu söylediğim için özür dilerim ama.. Kız arkadaşın seni aldatıyor. Hemde dibindeki birisiyle.." instagram: aledakaram wattpad: aledakaram

Kimse kendi kazdığı çukura düşeceğini bir gün hayal edemez.

0512:Üstündeki pembe gecelik çok tatlı;) Siz:NE!?

Serena, ailesinin baskısı yüzünden evinden kaçtı. Gece vakti nereye gideceğini bilemeyen Serena karanlık bir sokağın ucunda yere çöktü. Gözlerinden yaşlar süzülürken telefonundan bu Dünya da tek sevdiği şarkıcının çok sevdiği şarkısını açtı. "Keşke sadece ona yakın olabilsem. Tek dileğim onunla olmak...seni seviyorum. En çok seni seviyorum...Çağın Baray!" telefonuna gelen birdirimle gözlerini sildi Serena. Sevdiği sanatçının röportaj verdiğini görerek izlemeye karar verdi. "...Herkes neyi arzuluyorsa peşinden gitmeli. Hayatınızdan memnun değilseniz ancak bu şekilde menun kalabilirsiniz-" Serena gerisini dinlesede sonrasında sadece bu sözleri hatırlayacaktı. Birden yavaşça sırıttı. "Madem arzumun peşinden gitmeliyim. O halde.. SONRASINDA PİŞMAN OLMA ÇAĞIN BARAY!"

Ölümüm Sende Kaldı – Gözleriyle Başlayan Bir Felaketin Hikâyesi Rüyalarında başlıyor her şey. Yeşil gözleriyle bir yabancı, Vera’nın uykularına sinsice sızıyor. Başta bir tesadüf sanıyor onu. Sonra o bakışlar, bir kahve masasında karşısına dikiliyor. Gerçek mi? Rüya mı? Ayırt edemiyor. Ama içten içe biliyor: Bu adam, Melih, bir sır gibi büyüyor içinde. Uzak durması gerektiğini bile bile yaklaşıyor. Çünkü bazı felaketler insanı hem yakar, hem çağırır. Vera`nın hayatı, Melih’in karanlığına temas ettiğinde bir daha eskisi gibi olmuyor. Her bölüm, biraz daha içine çekiyor seni – düşle gerçeğin iç içe geçtiği labirentlerde, kalp atışlarının yankılandığı cehennem sokaklarında yürüyorsun onunla. Güvende misin, yoksa göz göre göre bir sona mı ilerliyorsun? Bu sorunun cevabı her satırda biraz daha bulanıklaşıyor. İtiraflar, sırlar, yasaklar… Aşk gibi duran ama ölümle yarışan bir bağın hikâyesi bu. Çünkü bazı insanlar iyileştirmez, seni yavaşça ve zarifçe öldürür. Ve bazı ölümler... hep içinde kalır. "Ölümüm Sende Kaldı", düşen bir kadının, düşüren bir adamın ve o düşüşte birbirini en derin yerden bulan iki ruhun hikâyesi. Aşkın en tehlikeli hâliyle, aklın en kırılgan noktasında buluşuyorlar. Bu kitap, sadece bir hikâye değil. Bu kitap, kalbinde iz bırakacak bir yara.