"Sana bir emir verdim küçük kız," dedi, sesi viski kokusuyla harmanlanmış vahşi bir hırıltı gibiydi. Belindeki silahın soğuk namlusu tenime değerken, o simsiyah gözlerini üzerime dikmişti. "Şimdi, hemen burada... Soyun!" dediğinde kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Parmaklarım elbisemin fermuarına giderken titriyordum. "Hepsini mi?" diye fısıldadım safça. Dudakları alaycı bir kıvrımlarla büküldü, kulağıma yaklaşıp o yakıcı nefesini bıraktı: "Tek bir parça bile kalmayacak, senin her zerren artık benim karanlığıma, benim yatağıma ait..."

"Beyazım, ışığım, kalbim olacağını hiç düşünmemiştim, Savcı." "Ama katillerin beyazı kararmaz mı? Işığı sönmez, kalbi ölmez mi sonunda?"

İlk bölüme bakınnnnnnn