8. Bölüm

(...)

-Anne! Lütfen. Yapma canımı yakıyorsun. Anne. Lütfen lütfen. Birdaha yapmayacağım Anne. Söz verdim. Ona söz verdim. Kes şunu canımı yakıyorsun.

Karina uykusunda sayıklıyordu. Tüm gece ağlamaktan yastığı bayağı ıslanmıştı. Dişlerini sıkmaktan çenesi ağrıyordu. Gözlerinin içi kızarmış şişmişti ama ona rağmen çok güzeldi. Saat dört tü Karina titreme ve irkilme karışımı bir hareketle uyandı. Kirpikleri birbirine yapışmıştı. Gözlerini açamadı. Gözlerini ovup açtı. Yatağa oturup dizlerini karnına çekti.

-Anne. Orada mısın.

Yataktan inip ayağa kalktı. Kapıya doğru yöneldi ve kapının kilitli olmadığını anladı. Kapıyı açtı ve yavaş ve dikkatli adımlarla aşağıya indi. Mutfakta kimse yoktu.

-Anne!

Tüm odalara girerek tek tek kontrol etti. Kimsenin olmadığını anladı. Annesi gerçekten ölmüş müydü? Ne yani tüm bunlar rüya değil miydi? Dizindeki çizimleri farketti. Yok gerçekti ve annesinden kurtulmuştu. Evin içinde yüksek bir kahkaha attı.

-Hayatımı mahvettin. Şimdi kimseye hesap vermeden nereye gittiğini sanıyorsun.

Bağırarak söylemişti. Tekrar ağlıyordu.

-Neredeysen çık çabuk! Yaptıklarının cezasını çekmelisin. Beni öylece bırakıp gidemezsin Anne! Lütfen!

Mutfaktaki kanepeye oturdu. Ağlaması kesilmişti. Düz bir surat ifadesiyle yere odaklandı. Yarım saat boyunca kafasını kaldırmadı. İçinden geçiriyordu: tek suçum kızın olmak mıydı? Her Anne karşılaştığı her zorlukta istediğini yapabiliyor mu? Ben senden herzaman daha güçlü kaldım. Bana borcunu nasıl ödeyeceksin? Umarım cehennemin en derininde yanarsın. Senin gibisini tanrı hiçkimseye vermesin. Çekip gitmen en iyisi oldu. Tahammülüm kalmadı çünkü.

Ayağa kalktı banyoya girip kıyafetlerini çıkardı. Sıcak bir duş aldı. Yukarıya çıkıp okul formasını giydi. Saçlarını kuruttu ve ördü. Perçemlerine şekil verip taradı. Telefonunu çantasına atıp kapıyı açtı. Karşısında Winter ı görmesiyle ruhunu teslim etmek üzereydi.

-Ananı sikim Winter altıma sıçtım ne yapıyorsun böyle .

-Karina sen iyi misin dün neredeydin?

-Ş şey...

-Ne ne oldu?

-Çok şey oldu sen boşver.

-Annen nerede Karina saçmalama iyi misin?

-Değilim Winter.

-Anlatacak mısın çakayım mı bi tane çıldırtma insanı.

-Okula gitmeliyiz sonra anlatırım.

-Kafan mı güzel Karina saat sabahın beşi ne okulu(ders 7.30 da başlıyor) evden kaçıp geldim dün okuldan sonrada gelmiştim evde yoktun.

-Tamam geç içeriye anlatayım.

Beraber içeriye geçtiler ve mutfaktaki kanepeye oturdular. Winter:

-eeeee

-Ne eeeee

-Ne olduğunu anlatacak mısın yoksa şu sandalyeyi geçiriyim mi kafana.

-Şey ben sabah uyandım. Okula gelecektim. Aşağıya indim. Annem paramparça şekildeydi. Heryer kandı.

-Ne. Emin misin? Rüya olmasın.

-Yok eminim.

-Sen ne yaptın.

-Çok korktum unnie yukarıya çıktım uykuya dalmışım.

-Ne yani 119 u aramadın mı?

-Hayır.

-İyide temiz burası.

-Ben biraz fazla uyumuşum sanırım akşam oluyordu kalktım aşağıya indim. Heryer temizdi.

-Karina evine katil girmiş.

-Katil kimse yemek te yapmıştı.

-Şuan tehlikedeyiz farkındasın değil mi?

-Eğer bana zarar verecek olsaydı tüm gece savunmasızdım unnie rahat ol biraz.

-Yok sen annenin öldürülmüş olduğunun farkında değilsin sanırım.

-Unnie o kadın benim hayatımı mahvetti Anne denilmesini hak etmiyor.

-Ben eve geldiğimde peki? Eve girdim kimse yoktu.

-Şey ben ormana gittim yürüyüş yapmak istedim.

-Yok bu kız mal cidden. Kızım sen kafayı mı üşüttün yürüyüş yapmak için tek başına ormana giymek nedir?

-Tek değildim biri beni takip ediyordu. Ben bayılmışım uyandığımda evdeydim ve bir koku hatırlıyordum.

-Sen iyisin değil mi bi yerine bir şey olmadı demi?

-Yok iyiyim.

-Tamam yeter bu kadar hikaye karakola gidiyoruz.

-Hayır.

Ne.

-Hayır.

-Hayır mı?

-Evet doğru duydun olmaz.

-Bana bak manyak artık sana sahip çıkacak kimse kalmadı biraz aklını kullanmanın vakti geldi. Evine bir katil girmiş ve anneni öldürmüşken ihbarda bulunmayı nasıl reddedersin?

-Annemi öldüren her kimse Hayatımı kurtardı. Ona bunu yapamam.

-Karinaaaa

-Unnieeeee. Yapamam dedim. Sana yaptıkların için teşekkür ederim ama lütfen bu konuda ısrarcı olma.

-Tamam. Sen bilirsin. Kendi başının çaresine bak bakalım.

(...)