Onun adı Rama. İnsanlığın var oluşundan beri gölgelerde yaşayan, dualarda lanetlenen, korkunun kendisiyle özdeşleşmiş en eski düşman. O, çağlar boyunca değişen yüzlere, yıkılan medeniyetlere ve unutulan isimlere tanıklık etti. Ölüm onun oyuncağıydı; ama aynı zamanda alt etmesi gereken bir şah. Çünkü Rama için ölüm bir son değil, sadece kazanılması gereken bir savaştı. Ateşten yaratıldı. Yakmak, yok etmek ve geride kül bırakmak onun doğasında vardı. Fakat hayat, en büyük çelişkisini tam da burada yazdı. Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz bir adı yokken, geceler gündüzlere itaat etmezken, ateş kendi gölgesinden bile korkmazken bir cin varmış. Ölümle oyunlar oynar, kaderle pazarlık eder, dünyayı bir satranç tahtası gibi izler dururmuş. Bir de insan varmış. Topraktan yaratılmış, şefkatli, kırılgan ve ölümlü. Ve hiçbir masalda yazmaması gereken bir şey olmuş: Ateş, toprağı seçmiş. Bu seçimle birlikte dünya sessizleşmiş. Kehanetler yön değiştirmiş.Çünkü ilk kez bir iblis, yok etmek yerine yaşatmak istemiş. O andan sonra hiçbir şey masum kalmamış. Çünkü ateş seçimini yaptığında, geriye yalnızca KÜL ya da İZ kalırmış.

Her sır, bir bedel ister. Her güç, bir gölge taşır. Zamanın ötesinden gelen bir lanet… Ve bundan habersiz bir kız: Lydia. Annesinin kayboluşundan sonra geçmişinden kaçtığını sanıyordu. Ama bu kasabada hiçbir şey saklı kalmaz. Ormanda bir kurt dolaşıyor, aynalarda eski yüzler beliriyor. Ve Lydia`nın içinde, karanlık bir güç uyanıyor. Onu gözetleyen bir yabancı var—gölgeden gelen, konuşmayan, altın gözlü. Andrei onu korumaya mı geldi, yoksa karanlığı tetiklemeye mi? Aşkla, korkuyla ve karanlıkla örülü bu oyunda tek bir kural var: Ya gölgeye hükmedersin… ya onunla yok olursun. Peki ya sen? Benimle doğaüstü bir dünyaya katılmaya var mısın?

Hogwarts’ta Lyra Black’in adı fısıltıyla anılırdı. Sirius Black’in kızıydı ama çoğu kişi onu soyadından çok bakışlarıyla tanırdı; soğuk, kibirli ve her şeyi hesaplayan bakışlarla. Slytherin masasındaki varlığı bile insanları tedirgin etmeye yetiyordu. Babasının aksine tekrardan Slytherin masalarında yer alması oldukça merak edilen bir konuydu fakat kimse kendinde sorgulayacak cesareti bulamıyordu. Lyra’nın gerçekten güvendiği insan sayısı çok azdı ve bunların başında en yakın arkadaşı Pansy Parkinson gelirdi. Pansy ve Lyra birlikte Hogwarts’ın en tehlikeli ikililerinden biri olarak görülürdü; dedikodulara yön verir, Slytherin içinde sözü geçen kişiler olurlardı. Ama Lyra’nın hayatındaki en eski bağ Hogwarts’tan bile eskilere dayanıyordu. Çocukluğundan beri yanında olan biri vardı: Tom Marvolo Riddle. Yıllarca birlikte büyümüşlerdi ve aralarındaki bağ neredeyse kardeşlik gibiydi. Tom onu küçük kız kardeşi gibi görür, Lyra da dünyada kimseye göstermediği sadakati ona gösterirdi. Hogwarts’taki herkes Lyra Black’i kibirli ve manipülatif bir Slytherin olarak tanıyordu; ama çok az kişi onun hikâyesinin Tom Riddle’la birlikte büyüyen iki karanlık zihinle başladığını biliyordu. Peki karşılıklı odalarda kalan iki inatçı ölümyiyenin hikayesi nasıl şekillenecekti?

Bir ölüm meleğinin aşkı..

I`m dragon adlı filmden esinlenilerek yazılmıştır.

Okuyun pişman olmazsınız

"Bazıları haritaya bakar, bazılarıysa yaşar." Araz, kendisine sunulan parlak geleceği eski limanda terk eden eski subay, yeni firari. Tek amacı:Geçmişte kendisine anlatılan efsanevi adaları bulmak, sekiz krallığı gezmek. Ancak atıldığı bu macera imparatorluk donanmasının peşine düşmesiyle hayatta kalma savaşına dönüşür. Yeni edindiği dostluklar, kime güvenip kime güvenmemesi gerektiğini ona en acı şekilde öğretirken diğer yandan onu güçendirir. Peki topladığı mürettebatla birlikte amacına ulaşmak uğruna neleri göze alacaktı?

Sessiz Taht, gücün, masumiyetin ve sessizce verilen savaşların hikâyesidir. Taht ortadadır; ancak ona uzanan yollar ikiye ayrılmıştır. Aynı kaderin farklı yüzlerini taşıyan iki karakter, geçmişin gölgeleri ve kırılmış bağlar arasında kendi doğrularını savunur. Bir yanda karanlığın içinde büyümüş, susarak hükmeden bir güç; diğer yanda masumiyetini kaybetse de vicdanını kaybetmemeye direnen bir ruh vardır. İki taht, iki kalp ve tek bir kader… Sessizlik bazen bir seçim, bazen de en ağır cezadır. Güç uğruna yapılan fedakârlıklar, söylenmeyen sözler ve geri dönülmez kararlar, masumiyeti ikiye böler. Sessiz Taht, kimin haklı olduğunu değil, kimin neyi kaybettiğini sorgulatan; karanlıkla aydınlık arasındaki ince çizgide geçen çarpıcı bir hikâyedir.

Ben Nyx CALDER. 8 yaşımda bu krallığa verildim. Şuan 24 yaşındayım ve bu zamana kadar da ailemi merak etmedim. Benim işim suikastçılık, bu işte uzmanım. Krala itaatkar sıradan bir suikastçı... Tabii, bana verdiği son görevden sonra ona itaatkar olur muyum?.. Gelin siz görün.

Ölüm uşaklarını peşime salmıştı. Soluğum korkunun soluğuna karışmıştı. Koşuyordum. Sivri dalların berelediği bacaklarım hiç durmadan hareket ediyordu. Göğsüm inip kalkıyor, kalp atışlarım boğazımda hissediliyordu. Karanlığın bağrında yalpalayan adımlarım kör bir noktaya takıldığında, bedenim tek seferde yere serildi. Dizlerime saplanan dikenler dilime canhıraş bir çığlık yuvarladı. Daha fenası yaklaşan adım seslerinin içime boca ettiği keskin ürpertiydi. "Yardım edin! Biri bana yardım etsin." Avuçlarımı kurumuş yapraklara bastırdığımda, yükselen çıtırtıları kulaklarımı tırmaladı. Kalkmak istedim, karnımda yine aynı kıpırtıyı hissettim. İçimde nereden geldiği, nasıl benimle olduğunu bilmediğim bir şey vardı. Tıpkı benim gibi çaresizce kıpırdanıyordu. Titreyen parmaklarımla karnıma dokundum. Islak yüzümü köhne ormanın derinliklerine çevirip daha güçlü bağırdım. "Yardım edin! Biri bize yardım etsin!" Yeniden koşmaya başladım. Dizlerimden akan kanların çıplak ayaklarıma süzüldüğünü hissedebiliyordum. Güçlükle ayakta tuttuğum bedenim bu kez bir ağaca çarptı. Kendimi sırt üstü yerde bulduğum an gözlerim korkuyla açıldı. Çaptığım şey ağaç değil bir yabancının sert gövdesiydi. Ancak o, bir çınar ağacı kadar uzun ve yapılıydı. Karanlık tüm ayrıntılarını ustaca gizlerken, üzerimde tepkisizce gezdirdiği bakışlarını ve silüetini ele veriyordu. Dirseklerimin üzerinde kalkmaya çalıştım. Buraya kadardı, gücüm tükenmişti. "S-sen..." Bir adım attı. Büyük ve yara izlerinin barındığı parmakları önüme uzandı. "Yardım istiyordun, değil mi?" Sesinin bir rengi olsaydı, bu kesinlikle siyah olurdu. Sesi, şavkı kırık bir siyahtan ibaretti. Şeytanın adaletsiz oyununda bana sunulan başka bir seçenek yoktu. Çaresizdim. Titreyen elimi soğuk avuçlarına bırakırken, üzerime eğilen çehresi bir an için karanlıktan sıyrıldı. Gözlerini gördüm. Kısık bakan safir gözlerini müthiş bir tehlike ele geçirmişti. O, kaçtığım gözlerden çok daha acımasız bakıyordu. O, peşimdeki yangın değil, ateşin ta kendisiydi.

galerimde boş duran anlık ve normal stickerleri paylaşıyorumm

Okulda birbirinden nefret eden 8 düşman bir anda bilinmeyen bir şekilde ortaçağda önemli rollerde birer saray görevlisi olurlar ve artık beraber bir krallık yönetmek zorundadırlar

🏰 Canavarların gerçek olduğu bir dünya; Bu canavarlar bizlerdik . Ruhsal dayanıklığımız düştüğünde acımasız birer yırtıcı canavarlara dönüşüyorduk. * Sıradan bir insan olan ben artık hayatımın tamamen değişmesine karar vermiştim. Bende tıpkı diğer savaşçılar gibi av değilde avcı olabilirdim. Benim için önemli tek bir şey vardı; güç. Belkide karanlık gözlerin sahibi bu gücü elde etmeme engel olacaktı. ### Diegr hikayelerime yeni bölümler yayınlamak için bu hikayeme bir müddet ara verdim . Bu yüzden tamamlandı olarak işaretleyeceğim bilginiz olsun.

Güç… bazen bir armağan değildir. Bazen bir lanettir. Siren ona Tanrı tarafından bahşedilen gücü yüzünden yıllarca bir kafeste tutulup işkenceye maruz kalmasına rağmen hayatta kalmayı başarmıştı. Çünkü insanlar onun yeteneğini bir Lütuf olarak değil, kullanılacak bir araç olarak görüyordu. Ta ki yolu Romanov İmparatorluğu ile kesişene kadar… Sargun Rostislav Romanov. Bir imparator. Bir stratejist. Ve insanların zayıflıklarını okumakta ustalaşmış bir adam. Romanov’un dünyasında sadakat kanla ölçülür, ihanet ise ölümle. Siren ise tam ortasında kaldığı bu karanlık oyunda hem gücünü saklamak hem de hayatta kalmak zorundadır. Ancak bazı sırlar sonsuza kadar saklanamaz. Ve bazı oyunlar… başladığında geri dönüş yoktur. Arenalar hazırlanıyor. Yeminler ediliyor. Maskeler takılıyor. Ama herkesin unuttuğu bir şey var: Korku bazen bir son değildir. Bazen… bir çağrıdır.

Asil, meşaleyi duvardaki halkaya sanki taşı kırmak istiyormuş gibi çarparak astı. Bir adımda dibime girdi, göğsü hırsından inip kalkıyordu. "Burada ne halt ediyorsun?" diye kükredi. Sesi dar hücrede yankılanıp kulaklarımda patladı. "O lağım çukurunun içinde, o delinin yanında ne işin vardı senin?" "Sana ne!" diye bağırdım, gözyaşlarımın arasından ona nefretle bakarak. "Beni rahat bırak! Ne yapıyorsam yapıyorum, seni ne ilgilendirir?" Asil üzerime doğru bir hamle yapıp kollarımı demir bir kıskaç gibi kavradı. Beni sarsarken gözlerinden resmen ateş çıkıyordu. "Beni ilgilendirir! Çünkü seni o zindanda görselerdi şu an kellen surlarda sallanıyordu! Ölmeni istemiyorum, anlıyor musun aptal? Ölmeni istemiyorum!" Kollarımı ondan kurtarmak için sertçe geri çekildim ama bırakmadı. "Ölürsem ölürüm, sana ne be?" diye haykırdım yüzüne karşı. "Sanki çok umrunda! Beni buraya bir leş gibi fırlatıp atan sensin! Şimdi gelmiş başımda hayat dersi mi veriyorsun? Senin o sahte korumacılığını sikeyim Asil!" "Seni korumaya çalışan kafamı sikeyim asıl!" diye bağırdı o da, sesinin tellerini yırtarcasına. "3 gündür seni hayatta tutmak için kaç takla atıyorum haberin var mı? Sen gidip bile isteye celladının kucağına oturuyorsun! O kuyuya nasıl düştün, ne işin vardı orada?" Hayatta tutmakmış, karşılaştığımız andan itibaren hiçbir işim yolunda gitmedi ki.

Bu hikaye bir cinayete tanık olmuş bir kızın kanlı geçmişini anlatıyor

Siz hiç unutuldunuz mu? Unutanları suçlamayın! Zira her unutuşun ardında kim bilir ne hikâyeler vardır. Bu hikâyeleri dinlemeden suçlamak, ardıdan derin pişmanlıklar getirir. Tıpkı Ronya`ya olduğu gibi! Ronya önce unutacak, sonra unutulacaktı. Ayesas Kayıtları 1: Harabe Yurt [tamamlandı] Ayesas Kayıtları 2: Yitik Yurt [30 Ocak 2026`da başladı]

MARE, denizin hafıza tuttuğu bir evrende geçen bir hikâye. Yıllar önce çizilen tek bir harita, krallıkları ateşe verdi. Bir aile yok oldu. Bir sır denizin dibine gömüldü. İntikam için yola çıkan bir adam, düşman sandığı denizin aslında kendisini sınadığını bilmeden ilerlerken; gerçeği bilen tek kişi, onu korumak için susmayı seçti. Çünkü bazı hakikatler açığa çıktığında, yalnızca savaşları değil, insanın kendisini de yok eder. Büyücülerin fısıldadığı kehanetler, sarayların çürüyen ihtişamı ve denizcilerin korkuyla andığı Mare, bu hikâyede sadece bir mekân değil; yargıçtır. Ve deniz… Asla taraf tutmaz. Ama her şeyi hatırlar.

Alçin bir gün gözlerini bir sarsıntıyla açar. Telaşlanıp ailesinin yanına gitmek ister fakat evdeki hiç kimse yoktur. Aceleyle dışarı çıkar fakat orada da manzara aynıdır biraz ilerleyince kendi yaşlarında bir çocukla karşılaşır ve onların grubunun bir parçası olur. Herkesin sandığının aksine bu normal bir deprem değildir, şehir meydanında ki koca göçüğün sebep olduğu bu kabus daha henüz yeni başlamıştır. Alçin bu şartlarda kime ve neye güveneceğini, bu kabusun ne zaman ve nasıl biteceğini bilmeden umutsuz bir şekilde yaşama tutunmaya çalışır ve en zoru da göçük muhafızına yakalanan veya göçüğe düşen kişinin başına ne geldiğinin bilinmemesidir. Bilinenin aksine bilinmezlik ölümden daha korkutucudur... Fantastik+Macera+Romantik Vakit buldukça yaklaşık haftada 1 bölüm💫🩷 Ayrıntılı k4n ve şiddetten etkilenenlerin okuması tavsiye edilmez. BU kitabın herhangi bir söz veya alıntısının basılması kopyalanması veya kullanılmasına izin verilmemektedir. Herhangi bir ihlalde dava açılacağı duyurulur.

Kendi zihninin cehenneminde boğulan Helena`nın önünde tek bir yol vardı, o da anlamsız hayatına bir son vermek. Ya da, hayatın anlamını yeniden bulmak... Helena`nın cehennemdeki günlerine son vermek için can atan Kurtan`ınsa daha büyük bir sınavı vardı. Helena`yı kendi cehenneminden uzak tutmak. 𝐵𝑢̈𝑡𝑢̈𝑛 𝐷𝑢̈𝑛𝑦𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑠̧ı𝑚𝑑𝑎 𝑑𝑢𝑟𝑢𝑟𝑘𝑒𝑛, 𝑠𝑎𝑑𝑒𝑐𝑒 𝑡𝑒𝑘 𝑏𝑖𝑟 𝑘𝑖𝑠̧𝑖 𝑦𝑎𝑛ı𝑚𝑑𝑎 𝑑𝑢𝑟𝑠𝑎 𝑦𝑒𝑡𝑒𝑟𝑑𝑖. 𝑂 𝑘𝑖𝑠̧𝑖 𝑑𝑒 𝑧𝑎𝑡𝑒𝑛 𝑘ı𝑦𝑎𝑚𝑒𝑡 𝑘𝑜𝑝𝑠𝑎 𝑦𝑎𝑛ı𝑚𝑑𝑎 𝑘𝑎𝑙𝑚𝑎𝑦𝑎 𝑑𝑒𝑣𝑎𝑚 𝑒𝑑𝑒𝑟𝑑𝑖... AY KUŞAĞI SERİSİ İKİNCİ KİTABIDIR, İLK KİTAP OLAN TEMPERSİTAR`I OKUDUKTAN SONRA OKUMANIZ ÖNERİLİR. Bu isimle yayınlanan ilk ve tek kurgudur, tüm hakları saklıdır.

Liora Whitely yalnız yaşamaya alışmıştı. Buzun üzerinde kusursuz, hayatında ise sessiz ve dikkatliydi. Ama bazı geceler, kader insanı bulur. Şehrin karanlık sokaklarında gizlenen varlıklar vardır. Unutulmuş güçler. Liora’nın sahip olduğu güç ise sandığından çok daha tehlikelidir. Çünkü bazı sırlar yüzyıllarca gömülü kalır. Ve bazı kaderler… geceyle yazılır. Ilya Trusova bunu herkesten iyi biliyordu. Ama bir şeyi bilmiyordu. Liora’nın hayatına girdiği anda hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını.

Ağır bir kaza geçiren Velmora bilmediği yeni bir diyara gelir. Fakat bu diyardaki rolünü henüz bilmiyordur. Karşına çıkan çocukla aralarında nr olacaktır ve en önemlisi "Hangi grup kazanacaktır? Melek - Şeytan ve Ruhlar grubu İlk Bölüm Yayında Koş.

Bu günlüğü okuyacağını biliyordum çünkü ben de yaptım, tam da senin şu an yaşadığın şey benim geçmişim. Korktuğunu biliyorum daha da çok korkacaksın. Ama bunu yapmak zorundayım. Bu günlüğü bırakmalıyım ki ikna edebileyim. Seni, gelecekte yaşayan geçmiş beni ikna edebileyim.

Liva Arsal, bir gece ansızın hiç tanımadığı bir adam tarafından evinde saldırıya uğrar. O gece ve sonrasında her uykuya dalışında bilmediği bir yerde ve gizemli bir adamın yanında uyanmaya başlayan Liva, hayatını bir tehdit haline getiren celladından kurtulmanın yollarını aramaya başlar. Bu yolda farkında olmadan annesinin geçmişinde sebep olduğu ihanetlerin de bedelini öderken annesinin ve sevdiği adamın hiç tanımadığı yönleriyle de karşı karşıya kalır. ‎ ‎Kendisinden saklanan gerçekler ve adım adım peşinde kol gezen ölümün soğuk parmak uçlarını ensesinde hissettiği her an kendini celladının karşısında bulması ona yalnızca cevapların kapısını aralamakla kalmaz, yeni yaşantısının azap tohumlarını da kalbinde filizlendirecektir. ‎

Bir kıvılcım çalındı ateşten. İyilik ilk kez ihanetin mührüne bulandı, Ateş ilk kez buzdan tutuştu. İki yazgının fısıltısını küller iliştirdi. Ve aşk alevlendiğinde Bazı ruhlar kül olmadan tamamlanamadı.