_ Yetiskinler içindir _ Zorba çocuk kurgusudur Argo içerir

tutmayan kitaplarınızı yazında tanıtım ulaa

Çocukları herkesten çok seven genç bir kadın… Hayatının dönüm noktasının bir telefonla geleceğini nereden bilebilirdi? En yakın arkadaşının bulduğu iş fırsatı ona yeni bir başlangıç sunar. Sessiz, büyük ve ürkütücü bir malikanede bakıcılık yapacaktır. Görevi basittir: Küçük bir çocuğa bakmak. Ama hiçbir şey göründüğü kadar basit değildir. Çünkü o çocuk sıradan biri değildir. O, şehrin en karanlık adamının küçük kızıdır. Silah seslerinin gölgesinde, sırların duvarlara çarptığı o evde genç kadın kendini tehlikenin tam ortasında bulur. Kaçmak mı zor, kalmak mı? Masum bir çocuğun gülüşüyle karanlık bir adamın soğuk bakışları arasında sıkışan bir kalp… Bazen en büyük tehlike, en küçük ellerde saklıdır.

Berdel`i kabul eden Bige Sara Kandemir ve Koray Ateş Kanlıca`nın karşılarına çıkan zorluklar

Valentina Romano… Ailesi tarafından parayla susturulmuş bir kız. Alaz Karahan… Karanlığın içinde büyümüş, adı gibi yakıcı bir oğul. Aynı lisede yolları kesiştiğinde bu sadece bir tesadüf değildi. Biri kaçmayı öğrendi. Diğeri yakmayı. Ama bazı savaşlar kalpte başlar. Ve bazı aşklar… en çok karanlıkta büyür.

Yeni bir Krallık`ta yeni bir varis aslında en büyük hainse?

Çocukluktan süregelen şeyler bazen sadece sevdiğim yemekler ya da sevdiğimiz renkler mi olur? Kalbimiz çocukluktan beri aynı kişiyi sevemez mi? Peki bu sevgi alışkanlık mı olur aşk mı?

"Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Bir asker... Babasının tabutuna el basarken yemin etti: İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Ama o gece bir yüzükle ortada kaldığında her şey bitti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. Şimdi o asker, yıllar önce terk ettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Kadın eskisi gibi değil. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. ---

"Bazı imzalar kalemle değil, kanla atılır; bazı borçlar ise parayla değil, bir ruhun feda edilmesiyle ödenir." Vera, henüz on sekizinde, hayalleri olan bir genç kızdı. Geleceği psikoloji kitaplarının sayfaları arasında şekillenmeyi beklerken, ailesinden kalan karanlık bir borç, onu bir kafese hapsetti. Ancak bu kafes demirden değil, soğuk bir malikaneden ve o malikanenin buzdan veliahtı Demir Karaca’dan inşa edilmişti. Demir; bir yanda babasının kanlı mirasını sırtlayan bir cellat, diğer yanda ellerindeki kanı silmeye çalışan, geçmişi yarım kalmış biri... İki farklı kimlik, tek bir karanlık adam. Bir tarafta özgürlüğü için her şeyi göze alan asi bir ruh, diğer tarafta kontrolü hayatının tek pusulası yapmış bir hükümran. Demir ve Vera arasındaki bu tehlikeli oyun, bir "müstakbel eş" maskesiyle başlar ancak partilerin görkemli ışıkları söndüğünde, silahların gölgesinde tek bir gerçek kalır: Aşk, bu evde bir lütuf değil, en ağır cezadır. Vera, hayallerine giden yolu bu karanlık adamın kalbinden mi açacak, yoksa Demir’in sakladığı sırlar ikisini de mi küle çevirecek? "Benden nefret etmeye devam et Vera. Çünkü beni sevmeye başlarsan, bu hikayenin sonu ikimiz için de karanlık olur."

İntikam uğruna kötü kalpli adam tarafından kaçırılan 2 çocuk biri 6 diğeri 8 yaşında ayliz ve barlas 2 yıl boyunca dağ evinde tutsak edilir kaçmaya çalışırlarsa ve sessiz olmazlarsa şiddet görürler. Ailelerin onları istemeyip bilerek bu adama verdiklerine inandırırlar. 2 yıl sonra kaçmaya çalışırlarken barlası yakalayan kötü kalpli adam onu döver barlasın öldüğünü sanıp kaçar. Aslında o gün barlas ölmemişti acıdan bayılmıştı ama ayliz o gün barlası öldü sandı onu istemeyen ailesi onu bulmasın diye kaçtı. "Barlascım gökyüzü ne kadarda büyük değil mi?" diye sordu ayliz odalarındaki gökyüzünü gösteren devasa cama bakarak. "Evet ay ışığım çok büyük." dedi barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır yoksa sonsuz büyük müdür?" diye sordu ayliz. "Sonsuz büyüktür güzelim." dedi barlas. Ayliz heyecanla ona döndü "O zaman birini çook sevdiğimizde ona olan sevgimizi seni gökyüzü kadar sonsuz seviyorum diyer." dedi barlas onun saçlarına bir öpücük kondurdu. "Bende seni gökyüzü kadar çok seviyorum ay ışığım." dedi. Yıllar sonra tekrar evine dönen ayliz bunca acıdan sonra nasıl toparlanıcaktı? Barlasın aslında yaşayıp onu bırakmış oluşunu nasıl hazmedecekti?

Bir kırılganlığın sessizliğinde büyümüş bir kızdım. Hep kenara itilen , sesini duyuramadıkça içine gömülen , sevginin neye benzendiğini bile hatırlamakta zorlanan... O ise ; bakışlarında öfke , koruma ve yıllardır aşkını omuzlarında sessizce taşıyan , iri yarı ama yüreği incelikle atan bir adam. Kırılan kalbim ürkeklikle geri çekilirse , o bir adım daha yaklaşır bana. Ben susarım , o anlar. Ben kaçmak isterim , o tutar. "Ben kolay bırakacak biri değilim , Mihri. Bende tutmak var , bırakmak değil." Dedi derin ama bi o kadar da sert bi ton da. Bana kızmış mıydı? Göz pınarlarım doldu. "Ben hala eksik hissediyorum Murat.. Kırık gibiyim." dediğim de gözleri yüzümü inceledi. "Kırık da olabilirsin , eksik de. Ben seni tamamlamak veya boşluk doldurmak için değil. Senin yanında durmak için sana gelmek istiyorum." Dediğinde yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Ya senden gidersem , hiç korkmuyor musun ?"dedim fısıltı ile. Ondan gitmek... Son isteğim bile değildi. Bir adım atıp aramızda ki açıklığı bir nefes kadar yakına çekti. "Ben gider misin diye korkmam. Bani sevdiğin hâlde benden gidiyorsan , neden gittiğini de bilirim. Ama senin kimsenin incitmesine de izin vermem. Ne benim , ne de senin." Gözleri yüzümde gezinip tepkimi izledi. Devam etti, "Bana yaklaşmak istersen , adımını sen belirlersin. Ben sadece orada beklerim seni. Hep."

Savcı Ahsen Yıldız, üniversite için gittiği şehirde 14 yıl sonra geri döndüğünde, geçmişte kalbini bıraktığı Ateş Yılmaz yeniden karşısına çıkar. Abisiyle olan güçlü bağı, babasıyla kırık ilişkisi ve annesinin yokluğu kalbinde derin izler bırakmıştır. Ateş`le arasında yıllardır söylenemeyen duygular, tehlikeli bir operasyonun gölgesinde yeniden alevlenir. Bazı Aşklar, Zaman Geçse Bile Küllenmez... Sadece Doğru Anı Bekler.

İki ayrı insan tek bedenin aşkı kavuşmalarımız mesleklerini yapmak istemeleri. Mafyamm kitabının devamııı!!

Gerçek ailem kurgusudur! 5 yaşında öz bildiği anne ve babasını kaybettikten sonra yetimhaneye verilmiş 16 yaşında gerçek ailesinin Diyarbakır’da en zengin mafya ailesinde olduğunu öğrenir. Deflin Ala Gökçelik..

Kızımız mafya...Bir şans verirseniz pişman olmazsınız.

...Her ne kadar korksam da derin bir nefes aldım ve fısıltı gibi çıkan sesimle "Kusura bakmayın ama kimsiniz acaba?" Adam şaşkınlığını atlatmış olacak ki gözlerindeki şaşkınlığını yerini anlamlandıramadığım bir şefkat oturdu. "Ben senin abinim Feyza"

Defne, annesini doğumda kaybetmiş, uzun yıllar boyunca anneannesi ve dedesiyle ufak bir kasabada yaşamış genç bir kız. Dedesinin ölümünün ardından, hayatının bu aşamasında babasının yanında olması gerektiğine inanan anneannesi, Defne`nin babasıyla iletişim kurmaya karar verir. Babası Cem Bey ise uzun yıllar sonra kızıyla tanışmayı kabul eder. Cem`in korkaklığı Defne`nin hayalkırıklığı yaşamasına sebep olur. İki yabancı, aynı evi paylaşmaya başladıklarında, aralarındaki boşluğu doldurmanın zorluğunu hissederler. Geç kalınmış bir baba-kız ilişkisinin içsel bir yolculuğunu başlamış olur. Aynı zamanda Defne hem babasına ,hem de babasının yaşadığı çevreye adapte olmaya çalışır. Defne yeni hayatında arkadaşlığı,aşkı ve yeni birçok şeyi daha öğrenecektir.

Yağmurun altında söylenmeyen cümleler, bir kitabın arasında unutulan mektuplar ve dokunulamayan duygular.

Su, tayini çıktığında Mardin’in adını yalnızca haritada bir şehir olarak biliyordu. Taş sokaklarını, gece sessizliğini, insanın içine işleyen sıcak rüzgârını bilmiyordu. En önemlisi, orada bir kalple karşılaşacağını da… Askeriyede hemşire olarak göreve başlayan Su için her gün disiplin, mesafe ve sorumluluk demekti.Beyaz önlüğünün ardında duygularını saklamayı öğrenmişti; çünkü bu şehirde zayıflık lüks sayılırdı.Hayat kurtarmak, sakin kalmak ve görevini eksiksiz yapmak zorundaydı.Pamir ise yıllardır görevdeydi. Emir vermeye, beklemeye ve gerektiğinde susmaya alışkındı.Bir komutan olarak duygularını kontrol altında tutmayı öğrenmişti; çünkü savaş alanında kalbin sesi duyulmazdı. Onların yolları bir kriz gecesinde kesişti. Ameliyathane ışıkları altında, kapalı kapıların iki tarafında…Biri içeride hayat için savaşırken, diğeri dışarıda beklemenin en ağır hâlini yaşadı.Bu bir ilk görüşte aşk değildi. Ne ani bir yakınlaşma ne de kolay bir itiraftı. Bu;bakışlarla başlayan, sessizlikte büyüyen, kahve molalarında nefes alan ve görev çizgilerinin arasında sıkışıp kalan bir bağdı.Su ve Pamir için aşk, yan yana ama temkinli durmaktı. Hisleri inkâr etmeden ama acele etmeden tanımaktı.Taş bir şehirde, iki güçlü insan, aynı nefesi paylaşmayı yavaş yavaş öğreniyordu.Çünkü bazı aşklar bağırarak değil,sessizce yerleşir insanın içine.Ve bazen bir şehir,insana hem yarayı hem de şifayı aynı anda sunar.

On dört yaşındayken her şeyini kaybetti; sağ bacağını, sağ gözünün görüşünü ve ilk aşkını... Şimdi on altı yaşında olan Barın, tüm bu yıkıma rağmen hala ayakta. Para-atletizm dünyasının parlayan, umut vaat eden genç yeteneklerinden biri o. 100 ve 400 metre sprintte Paralimpik şampiyonu, uzun atlamada ise dünya ikincisi... Dış dünyaya bakılırsa hayatı adeta kusursuz görünüyor. Ancak kimsenin görmediği bir gerçek var: Geçmişin travmaları ve bitmek bilmeyen kronik ağrıları bir gölge gibi ensesinde. Bir zamanlar gözlerinde yanan o hırslı ateş şimdilerde yerini ruhsuz gri bir küle bırakmış durumda. Peki yıllardır izini kaybettiği ABİLERİ geri dönüp o sönmüş alevi yeniden harlayabilir mi? Onu kendi zihninin karanlık dehlizlerinden çekip çıkarabilirler mi? Belki... Ama onların da sakladığı gün yüzüne çıkmasından korktukları karanlık bir sırları var. İnişleri, çıkışları ve kırılan kalpleriyle Barutçuoğlu ailesinin bu zorlu yolculuğuna eşlik edin.

Eğer eski sevgiliniz, Türkiye`nin en büyük futbol takımlarından birine yeni transfer olmuşsa hayat sizin için çekilmez bir hâl almaya başlıyordu. Özellikle bu, sizinle aynı kulüpte çalışıyor olduğu anlamına geliyorsa. Hayat bunu bana birinci elden öğrenme şansı vermişti. "Sana maçlarını izlediğimi düşündüren ne?" Buz gibi çıkan sesimle duraksayıp yutkunduğunda ben bile sesimin tonuna şaşırmıştım. Yine de rahatsız değildim. "Beni hâlâ sevdiğine olan inancım." "İkimiz de yanlış şeylere inanmışız desene,"

"SENDEN NEFRET EDİYORUM, DUYDUN MU BENİ! SENİN GİBİ BİR ADAMLA DA ASLA EVLENMEYECEĞİM AS-LA" dedim, bağırarak. Üstüme üstüme geliyordu. "Sen" dedi ve bir adım daha attı, "Benden kurtulamayacaksın, bunu unut. Sev ya da sevme. Ama o evlilik olacak. Eğer ailenden her birinin gözlerinin önünde ölmesini istemiyorsan, bunu yapmak zorundasın asi kız. Zira biz kan dökersek, kaçanları öldürmekle kalmayız. Töre denildi, kadın susturulmaya çalışıldı. Bu yalnızca bir aşk hikâyesi değil, susturulmak istenen bir kadının başkaldırışı. Bazı kadınlar susmaz, susturulur.

Tek şart beni takip etmeniz. Karşılıklı takip yapabiliriz.

ESKİ ZORBAM PATRONUM MU kitabıdır!!!! Düzenlerek yayınlanıyor, en baştan başlamanız önerilir. 1. Kişi anlatımından yazılmıştır, lise bölümleri artmıştır, mizah bulunur ve sonlara doğru biraz texting vardır. Kötü sonlu olmadığı için korkusuz okunabilir. Ters köşe çokk fazla var ona göre he. (Çok resmi konuştum) Lisenin bir günü çantasından telefon çıkaracak diye dağ ayısının biriyle çarpışan Deniz, o günden sonra adam gibi okula gidip gelemez. Yağız Efe Önder ise ona âşık olmuştur. Ama beklenmeyecek bir hata, aralarına 5 senelik büyük bir mesafe koyar. 5 sene geçip gittiğinde, Deniz İstanbul`a tekrar gelir ve Yağız`ı patronu olarak bulur.

Yağmurdan nefret ederdim. Taki senle tanışana dek. Fakat sen diğerleri gibi yağmurda ki sığınağım olmadın , bana yağmuru sevmeyi öğreten oldun...