satırlar arasındaki gizli kalmış hayatlara...

Babamın şiddetiyle geçen günlerin ardından kapı çaldığında içimde korku büyümüştü. Karşımda duran adam sıradan biri değildi; Ediz Ege Karahan’dı. Sert bakışlarıyla babama meydan okurken bana karşı yumuşak davranıyordu. İlk kez biri babamın yanında bana güven hissettirdi. Ediz, yaralarımı fark ettiğinde içimde utançla birlikte garip bir huzur doğdu. Babamın küçültücü sözlerine karşı çıkıyor, bana “yanımda güvendesin” diyordu. Onun varlığı babamın karanlığını sarsıyordu. Babam beni aşağılamaya devam etti, evin içinde gerginlik büyüdü. Ediz ise babama karşı sertleşti, kimliğini açıkladı. Karahanlılar ailesinden olduğunu söylediğinde babamın yüzü gerildi. O an anladım ki bu adam sıradan biri değil, babamın korktuğu biriydi. Sonrasında yaşananlar beni daha da yordu. Babamın sertliğiyle karşı karşıya kalırken Ediz’in koruyucu tavrı içimde yeni bir umut filizlendirdi. Onun sözleri, bakışları ve yanımda oluşu bana ilk kez güven duygusunu tattırdı. Bayıldığımda gözlerimi açtığım yer artık babamın evi değildi. Ediz beni kendi evine getirmişti. Yaralarımı dikmiş, yanımda kalmıştı. Onun sesini duyduğumda içimdeki korku biraz olsun hafifledi. Bana hayatımın değişmesi gerektiğini söyledi. Babamın yanında mutlu olmadığımı biliyordu. Ben hâlâ korku ve güvensizlik içindeydim, ama Ediz’in varlığı bana yeni bir kapı aralıyordu. Onun yanında ilk kez nefes alabildiğimi hissettim. Bu kapı evlilikten açılan bir kapıydı ve ben o kapıdan içeri adımımı çoktan atmıştım...

Bu sözleri yazarken kulağıma bir yazarın " Ben kitapları kendi akışına bırakırım, başını veya sonunu belirlemeden yazarım" dediği geldi. İlk başta bu cümleler bana öyle bir saçma gelmişti ki bilemezsiniz. Benim kitabımda tam olarak böyle olacak. Bu ilk kitabım, zaten pek popüler olmasını beklemiyorum. İlk kitabım olduğu için hatalarımda fazla olabilir kabul ediyorum. Ama sadece bir heves ve öylesine yazıyorum şimdiden iyi okumalar.

"Her ailenin bir sırrı vardır. Bizimkilerin ise mezarlığı." 22 yaşındaki Enes Korkmaz, babası Haluk’un sağındaki sandalyede, annesinin hayaletiyle ve babasının beklentilerinin ağırlığıyla oturuyor. Masada soğuyan yemek, kulaklarında ise onu çocukluğunda öldüren o kahkahanın yankısı var: kuzenleri Alaz`ın sesi. Enes, altı yaşında annesini, dokuz yaşında ise kuzenlerinin kurduğu tuzakla kendi güvenini kaybetti. Şimdi, Korkmaz ailesinin kalbinde, soğuk ve sessiz bir savaşın tam ortasında. Bir yanda, onu "zayıf" gören ve tahtını ele geçirmek için pusuda bekleyen amcası Levent ile oğulları Alaz ve Yiğit. Diğer yanda, acısını öfkeye dönüştürmüş, sevgisini kaybetmiş ve oğlundan yalnızca güç bekleyen babası Haluk. Ancak Enes artık o korkan çocuk değil. Annesinin sandalyesinin altında bıraktığı son mesaj, onun için bir talimata dönüştü: "Güçlü ol küçük aslanım. Ama kalbini asla taşlaştırma." Bu, bir iktidar savaşından çok daha fazlası. Bu, bir insanın küllerinden doğuş hikayesi. Karanlık aile sırları, ihanetlerle örülü bir iktidar mücadelesi ve kalbini korumaya çalışan bir adamın içsel yolculuğu... MİRAS, sevginin ve nefretin, zayıflığın ve gücün, geçmişin ve intikamın kesiştiği bir psikolojik seri gerilimin ilk perdesi.

Evlerde yanan ışığın bile hükümet kontrolünde olduğu Castle Combe kasabasında yaşayan Louise Frost, çocukluğundan beri her gece tekrar tekrar okuduğu Kibritçi Kız hikâyesine derinden bağlıdır. Masalın hüzünlü sıcaklığı, karanlığa gömülmüş kasabasında ona nefes veren tek şeydir. Her yıl düzenlenen panayır günü geldiğinde ise her şey umduğu gibi gitmez. Kalabalığın arasında yaşadığı hayal kırıklığı, onu kendini en güvende hissettiği yere, ahşap dönme dolabın sergilendiği fakat yıllardır kapalı tutulan eski dükkâna sürükler. Hükümet arabalarından yükselen yeni kurallar, bir kesimin ayaklanmasına yol açarken Louise kendini karşıt bir grubun içinde bulur. Ve her şeyin ölümden önceki son olduğunu anlar.

Çocuk yaşıyla baba acısı çeken bir kız ve büyüyüp yanan yüreği ile kurduğu bir intikam planı OYUNU BOZACAKMIYDI YADA YENİ BİR OYUNMU KURACAKTI...

Bazı suçlar karanlıkta işlenmez. Işıkların altında, sessizlikle yapılır. Kimse görmediğinde değil, görenlerin konuşmadığında büyür. Tanık yoksa masumiyet de yoktur. Sadece susmayı seçenler ve suskunluğun bedelini başkalarına ödetenler vardır.

Siz hiç hayattan tamamen yok olduğunuzu hissettiniz mi? Bir an bile varlığınızın bu dünyada hiçbir anlamı kalmadığını düşündünüz mü? Yok olmanın nasıl bir his olduğunu bilmiyordum ama ben, tam olarak şu an yok olmuştum…” Kurşun namludan çıktığında, kelebeği vurmak zorundaydı; çünkü ona bundan başkası öğretilmemişti. Çıkılan yoldan, verilen sözden ve edilen yeminden dönülmezdi. Çünkü geri dönmek, kurşunun kalbine saplanması demekti ve kimse kurşunun kendi kalbine saplanmasını istemezdi.

“İstanbul’un karmaşasında sıkışan Bora Kuzgun, iş dünyasında yeniden yükselirken geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek zorunda kalır. Arslan ailesiyle hesaplaşma arzusu, onu hem büyük bir projeye hem de beklenmedik bir karşılaşmaya sürükler. Asi Arslan’ın ortaya çıkışı, Bora’nın intikam yolunu bir kader oyununa dönüştürür. Rekabet, hırs ve sırlarla örülü bu hikâye, okuyucuyu sürükleyici bir gerilimin içine çeker.”

Uraz Ege Sancaktar`ın arabası bozulmasıyla tamir etmek için gelen Ayliz Luna Özkan ile aralarında bir çekim başlar ve bu olay sonucunda ikisi Mardin`e giderler

“Gözlerin”, geçmişin masumiyetini ve bugünün karanlık sırlarını bir araya getiren bir hikâye. Çocukluktan birbirini seven ama talihsiz bir olay yüzünden sevdiği herkesi unutması yurt dışına yaşadı dönemde ölen ikiziyle karşılaşması ve hikayenin başlar aslında kader tekrar onları bir araya getirir..

Selin, okumak için gittiği yurtdışından mezun olduktan sonra doğum gününde Türkiye’ye döner. Eve döndüğü gün, bazı gerçekleri öğrenir ve çok geçmeden evine saldırı düzenlenir. Saldırıda annesini ve kız kardeşini kaybeder. Artık nefret ettiği babasıyla tek başına kalmıştır. Selin, kız kardeşinin öldüğüne inanmaz ve 1 yıl boyunca onun hayalini görmeye devam eder. Ancak gerçeklerle yüzleştiğinde, intikam almak için yeniden hayata döner. Bu zor ve tehlikeli planların ortasında Ege ile tanışır. Beklenmedik bir şekilde ikisi de birbirine yakınlık hisseder.

Adamın bütün hayatı kızıydı. Can tanesi, bir tanesi... Beklemediği bir anda, yıllar önce velayetini isteyerek ellerine teslim eden eski karısı çıkageldiğinde ise yüreğinde hem korku hem de öfke aynı anda dolanmaya başlamıştı. Korkunun yerini sevda, öfkenin yerini sükunet alsın diye de yoluna çiçekler serdi kadın. Belki biraz geçti ama önemli olan geç olması değil sonsuz olmasıydı. Sonsuzluklarında yollarına çıkan her taşı tek tek kaldırıp, çiçek bahçesine döndürdükleri bu serüveni hep beraber yaşadığımız Destek Aşklar Serisi 2 - Gönlümün Hakimi`ne hoşgeldiniz. "Tanıdık birine tekrar kavuşmak gibiydi aşk..."

Hayatım artık yeniden başladı ve bugün en sevdiğim renk mavi... Hem özgürüm hem kaybolmuş... Omuzlarımdaki ağırlıktan kurtuldum bugün belimi doğrultma vakti...90 larda genç bir kızın günlüklerinden..

Mizgin Kalyoncu, şımarık ve prenses gibi yetiştirilmiş bir ressamdır. Gümüşhane`nin bir köyünde yaşamaktadır. Sıcak bir yaz gününde, festivalde horon teperken yanında oynamaya başlayıp kavga ettiği askerin, aslında küçükken evlenip Almanya`ya gitme sözü verdiği çocukluk arkadaşı olduğunu bilmemektedir. Ağır başlı Yüzbaşı Sadi Ilgaz ile patavatsız Mizgin`in atışmalı aşk hikayesini okumaya ne dersiniz?

Bir oyunla başlayan aşkkk

Bazı kırgınlıklar zamanla geçmez. Sadece içimizde alışkanlığa dönüşür. ~Keşke her şey farklı olsaydı.~

​Ölümün eşitliğine inandığınız kadar, aşkın adaletsizliğine de inanır mısınız? ​ ​"Kardeşim" dediğiniz insanın dudakları, zorunluluktan dudaklarınıza değdiğinde bu bir ihanet midir, yoksa bir kurtuluş mu? ​ ​Karanlıktan korkan birinin mezarına ışık dikerler mi bilinmez; ama bu hikayede ışıklar söndüğünde kimin kimi feda edeceğini göreceksiniz. ​ Dostluk, aşkın yükünü taşıyacak kadar güçlü müdür? Yoksa her bağ, kopmak için bir bedel mi bekler? Cevaplar, toprağın altında değil; bu yedi çobanın sessiz çığlıklarında saklı.

Esther ın çocuğunun öldürülmesi üzerine Lui ile tanışmaşı ve onun yardımıyla yaşananlar ve yaşanacaklar...

Adalet mülkün temelidir," derlerdi. Avukat Hilal Umay Karahan için adalet, hayatını adadığı bir kutsaldı. Ta ki o geceye kadar... Bir yanda daktilo tuşlarının soğuk sesi, diğer yanda namlunun ucundaki o karanlık hüküm. ​Kaçmak için hukuk yetmediğinde, sığınmak için bir düşmanın gölgesine mahkûm oldu. Kuzey Arslan; buz mavisi bakışlarında fırtınalar saklayan, kuralları kendi yazan bir adam. Hilal’in özgürlüğüne vurduğu o altın kelepçe, aslında ikisinin de sonu mu olacaktı? ​Bir yemin, bir imza ve geri dönüşü olmayan bir Hüküm.

Rüya, yine bir gün çalıştığı kafedeyken arkadaşı Ela, erkek arkadaşıyla beraber Rüya`nın yanına gelir. Biri daha gelir o kafeye. Ela, Rüya ve abisi Uraz`ın olduğu masaya oturur. Ela ve Uraz, Rüya ve Gece`nin kaynaşması için onları yalnız bırakır. Gece, Rüya`nın kim olduğunu bilmeden onunla çok güzel vakitler geçirir ve birbirlerine alışırlar. Öyle çok alışırlar ki birbirlerinden ayrılmaz hale gelirler. Artık Gece`nin Rüya hakkında her şeyi bilmesi gerektiğini düşünen babası, Demir Gece`ye her şeyi söyler ve Gece hem Rüya`yla hem de babasının koruduğu diğer kişiyle ilgilenirken işler epey karışır. Bu fırsatı kollayan Rüya`nın babası Yusuf, Rüya ile Gece`yi ayırmak için Rüya`nın aklını çelmeye çalışır. Aylar sonra amacına ulaşan Yusuf araya 5 yıl kadar uzun bir mesafe koyar. En büyük amacına ulaşmasına saatler kala biri gelir, Rüya`yı ölse dahi bırakmayacaklardan biridir. Rüya`yı oradan kurtarır ve girdikleri o bahçede gördükleri kişi her şeyin başlangıcıdır.

Ve Sevgi Ellerinde Tuttu Yarım Kalan Bir Kalbin Hikâyesi Bazı hikâyeler kavuşmak için değil, insanın içindeki yarayı göstermek için yaşanır. Mehmet, annesinin yokluğuyla büyümüş, sessizliğini kendine duvar yapmış bir adamdır. Köyün içinde küçük atölyesinde yarım kalan masaları, kırılan eşyaları onarır; fakat kendi içindeki eksikliği hiçbir zaman tamir edemez. Ecrin ise kalabalıkların içinde yalnız kalmış, ailesinin kararları arasında kendi sesini kaybetmiş bir kadındır. Dededen kalma eski taş ev için köye geldiğinde, yalnızca kapalı bir evin değil, kendi kalbinin de eşiğine gelir. Mehmet ile Ecrin’in yolu, bir atölyenin sessizliğinde, eski bir taş evin kapısında ve söylenemeyen cümlelerin gölgesinde kesişir. Bazen bir bakış, bir insanın yıllardır sakladığı acıya dokunur. Bazen bir susuş, en uzun itiraftan daha derin olur. Fakat Ecrin’in hayatında Faruk vardır. Ailesinin uygun gördüğü, dışarıdan güçlü ve doğru görünen ama Ecrin’in ruhunu daraltan bir adam… Mehmet ise Ecrin’in kaçtığı yer değil, ilk kez kendini duyduğu yerdir. Bu hikâyede sevgi kolay değildir. Çünkü insan bazen insana şifa olurken, bazen de en derin yarayı açar. Ve Sevgi Ellerinde Tuttu, yarım kalmışlıkların, geç kalmış cümlelerin, kapalı kapıların, verilmemiş mektupların ve insanın kendine dönüş yolculuğunun hikâyesidir. Bu kitap, sevmekten çok; sevginin insanı nereden kırdığını ve nereden ayağa kaldırdığını anlatır

Lise son sınıf olan Gülperi, babasının şehrin ağasına yüklü bir borç karşılığında ağanın oğlu aynı zamanda matematik öğretmeni olan güneyle bu vlenir çok zorluklar geçirir. ünüversiteyi kazandığı zaman okuyup öğretmen olmak ister fakat ağa ve ağanın eşi Aylin hanım okumasını istemez. Güney ve Güney`in kız kardeşi Derin aynı zamanda gülperinin en yakın arkadaşı olan onun okumasını ister. Güney babasıyla konuşup ikna eder ama annesini ikna edemez. Ferhat ağayla beraber Gülperiyi okuturlar ama Aylin hanım öğrendiğinde iş işten geçmiş olur.

Hayaller tatlıdır, gerçekler ise acıdır. Benim için her ikisi de acıydı...

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.