Bir tokatla başladı herşey ve hızlı gelişmeler

Hilal Taşkıran ve ailesinin ezeli düşmanı olan Kaya Öz ile yolları kesişicektir. Bu hikayenin kazananı kim olacak?

Khaelor’da doğmak, kuralların gölgesinde yaşamaya mahkûm olmak, her nefeste ölümün soğuk nefesini hissetmek, gözetim altında korkuyu içselleştirmek, adımlarının her biri bir tuzakla sınanırken hayatta kalmak için itaatle ölüme meydan okumak, merhametin ve özgürlüğün yasak olduğu bu ülkede kendi gücünü, cesaretini ve intikamını bulmak demektir.

İki sevdalı genç. Bir yanlış anlama. İki insan birbirinin arafı olur mu? İnsan sevdiğiyle sınanırsa peki? Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda Yasal işlem başlatılacaktır.

Günlerden bir gün başına çok kötü olaylar gelir. Yine de güçlü durmaya çalışır. Ama tam ümidini kaybetmek üzereyken, bir lider çıkagelir ve bütün hayatı değişmişken daha da değişir. Ama o bundan şikayetçi bile değildir.

Luna Salvotere kendini her zaman güçlü bir ailenin korumasında sandı. Ta ki bir gece düzenlenen saldırı, bildiği her şeyi paramparça edene kadar. Güvenlik için düşman ailenin oğlu Leroy’un yanına gönderildiğinde bunun bir koruma değil, saklanan bir planın parçası olduğunu anlar. Boynundaki kolye ise sıradan bir hatıra değildir. Annesinin ölümü, Başkan’ın gölgesi ve yıllardır gizlenen kan bağı gerçeği, Luna’yı iki dünyanın ortasına sürükler. Şimdi Luna bir seçim yapmak zorundadır: Kanının mirasına teslim olmak mı, yoksa kendi kaderini yazmak mı?

10. yüzyıl Orta Asya`sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi`ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan`ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz`un, Kara Budun ve Ak Budun`un hikayesi. Tiktok`taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon`un romanlaştırılmış halidir.

Siyah bir renk değildir; bir son, bir başlangıç ve bazen de saklanacak tek dürüst yerdir. Venüs Karahanlı için dünya, omuzlarındaki melek dövmesinin üzerine binen yüklerden ibaret. Geçmişin küllerini savurmaya değil, o küllerden bir fırtına yaratmaya geliyor. İntikam zayıfların oyuncağıdır, o ise adaleti kendi elleriyle tasarlayacak. Karanlığın ta kendisiyle tanışmaya hazır mısınız? Çünkü güneş sadece odaları aydınlatır, ruhları değil. "Işık sadece göz boyar, gerçekler karanlıkta saklıdır."

Ateşin Mirası Bazı hikâyeler bir yangınla başlar. Bazıları ise bir mezarın sessizliğinde.. Ezgi o gece her şeyin bittiğini sandı. Ama karanlık bazen son değil… başlangıçtır. Kaçırıldı. Sırlarla dolu bir dünyanın içine sürüklendi. Ve karşısında Kutay vardı. Sessiz. Tehlikeli. Geçmişi ateşle yazılmış bir adam. Ama kimse fark etmedi… Ezgi o karanlıktan kaçmaya değil, ateşi devralmaya gelmişti.

Yürek Sarsıntısı: Yıkıntılar Arasında Yeşeren Bir Umut ​Her şeyin yerle bir olduğu, umutların enkaz altında kaldığı bir anda, iki ruh birbirine tutunabilir mi? Ömer Faruk Kulluk, "Yürek Sarsıntısı" ile okurları sadece fiziksel bir yıkımın değil, kalplerde yaşanan o büyük depremin derinliklerine götürüyor. ​Gökyüzünün kızıla boyandığı, toz ve dumanın içinden yükselen bu hikâye; kaybın acısını, sadakati ve her şeye rağmen devam etme cesaretini anlatıyor. Enkazın ortasında edilen o son dans, aslında yeni bir hayatın ilk adımıdır. ​Tema: Dram, Aşk, Psikolojik Derinlik, Dayanıklılık. ​Yazar: Ömer Faruk Kulluk ​

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Bu romanı yeni yazdım yazım hatası olabilir kusura bakmayın

Bir zamanlar en sevdiğim çiçek papatyaydı. Benim kalbimde umudun bir simgesi haline gelmişti sanki. İçimde tüm kırıklıkları yutup tüm güzelliğiyle onları sakladıklarını düşünürdüm. Saklamakla kalmaz orayı silerdi. O kırıklıkların varlığını unuttururdu güzelliğiyle. En azından o zamanlar böyle düşünürdüm. Tüm her şeye rağmen içimde yeşerttiğim bir umudun simgesiydi bende. Fakat yanıldığımı çok sonra anladım. Orada hiç bir zaman bir umut yeşermedi. Her şeyin bir yansıması vardır. Bu da bir yanıltmacanın yansımasıydı içimde. Orada hiç bir zaman umut yoktu. Şimdi orada gördüğüm tek şey kanlı bir papatyayı andırıyordu bana. Kanayan bir papatya... Bu hikayede geçen kişi, kurum, olay ve mekanlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla olan benzerlikler yalnızca bir rastlantıdır.

Kardeşim pahalı bir arabaya çarpıp kaçtı en fazla ne olabilir ki?

Bir krallıkta kalbi camdan gözleri denizden bir prenses yaşarmış.Bu prensesin kalbinin kötülere geçmemesi gerekiyormuş.Çünkü bu cam kalp aynı zamanda onun olana bazı şeyler katıyormuş, ölümsüzlük gibi şeyler.Bu yüzden bu değerli kalbin yanlış ellere geçmemesi gerekiyormuş.Her şey ters mi gidecek yoksa cesur şövalye prensesin kalbini, prensesi koruyabilecek mi?

Güneşin küçük luk hikayesi

“Hukuki Aşk, kanunların izin verdiği yerde değil; vicdanın dur dediği noktada sınanan bir aşktır.”

Acının ve kaybın gölgesinde bir genç, geçmişin yüküyle yüzleşirken kendi gücünü keşfeder ve kaçmak yerine geçmişle savaşmayı seçer.

Esther ın çocuğunun öldürülmesi üzerine Lui ile tanışmaşı ve onun yardımıyla yaşananlar ve yaşanacaklar...

Limon tadında bu hayat. Şekeri katıp limonata yapmak da tuz basıp yemek de sana kalmış... Bir ninni çağırdığın vakit, ben o kayan yıldızın rûyasına uyanacağım limon çiçeğim... 🍋 17 yaşında yazmaya başladığım bu romanı bitirmem yaklaşık beş yılımı aldı. Şimdi ise onunla tekrar yüzleşip Kitappad`de değerli okuyuculara sunuyorum... umarım beğenirsiniz... Kapak çizimi bana aittir.

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

Mizgin Kalyoncu, şımarık ve prenses gibi yetiştirilmiş bir ressamdır. Gümüşhane`nin bir köyünde yaşamaktadır. Sıcak bir yaz gününde, festivalde horon teperken yanında oynamaya başlayıp kavga ettiği askerin, aslında küçükken evlenip Almanya`ya gitme sözü verdiği çocukluk arkadaşı olduğunu bilmemektedir. Ağır başlı Yüzbaşı Sadi Ilgaz ile patavatsız Mizgin`in atışmalı aşk hikayesini okumaya ne dersiniz?

“Sevdiğim adam ya masumdu… ya da en büyük yalanımdı.”

Sizlere bu kitabımda NURU PAŞA (NURİ KİLLİGİL): Baş karakter. Cesur, özverili ve duygusal bir kişilik. "Bakü`nün fatihi" olmasının yanı sıra, hayatının sonuna kadar Azerbaycan`ın bağımsızlığına sadık kalan bir vatanseverin hayatını anlatacağım. Umarım beğenirsiniz. Yorumlarınızı bekliyorum.

Siz hiç hayattan tamamen yok olduğunuzu hissettiniz mi? Bir an bile varlığınızın bu dünyada hiçbir anlamı kalmadığını düşündünüz mü? Yok olmanın nasıl bir his olduğunu bilmiyordum ama ben, tam olarak şu an yok olmuştum…” Kurşun namludan çıktığında, kelebeği vurmak zorundaydı; çünkü ona bundan başkası öğretilmemişti. Çıkılan yoldan, verilen sözden ve edilen yeminden dönülmezdi. Çünkü geri dönmek, kurşunun kalbine saplanması demekti ve kimse kurşunun kendi kalbine saplanmasını istemezdi.