Devam hiç gelmemiş, bir hikayenin sonu merak edilir değil mi? Hikayeyi anlatan kişi değişince hikayede değişir. Bazılarımız bunu sadece uzaktan görür. Bazılarımız ise o hikayeyi değiştirir. Değiştirir ki mutlu bir son olsun, ama gerçekte o hikaye mutsuz bir sona aittir. Ama bu hikayeyi değiştirecek biri yok. Ben ve onlar bu hikayeyi değiştiremeyeceğiz zaten değiştirmek isteyen de yok. Bütün acılar sen gidince artmadı, aksine azaldı. Ben Caterina, bu hikayenin sonunu değiştirmeden anlatacağım. Ne de olsa zarar gören ben olmayacağım. Doğduğumuz aile ve ev seçlimez. Ancak hayatımızdaki insanları seçebiliriz ve ben sadece onu seçmiştim. O ise Olivia`yı. Bu bir son değil bunu biliyorum. İşte şimdi geri geliyorum...

Ayaz: hayatta ki en zor şeyde bu değilmi düşmek ve kalkmak `Düş ve kalk`

Cennete Açılan Kapı Bir gece, bir an, bir insanın hayatını nasıl değiştirebilirdi? Bir kadının hayatı nasıl bir anda tersine dönebilirdi? Tek gecelik ilişkiden ne gibi bir mucize doğabilirdi?

Yetimhanenin duvarları onların evi olmuştu. Deha ve safir lakaplarıyla tanınan iki küçük çoçuk abi kardeş gibi o yetimhanede büyümeye çalışıyorlardı,yetimhane şartları buna izin vermiyor onlara daha zor bir yaşam sunuyordu.Yaşadıkları olay karşısında kaçmaya çalışan iki çoçuğun yolları ayrılır ve bir daha hiç karşılaşmazlar. Ta ki İkiside büyüyüp birer genç oluncaya dek. Bakalım onca olaydan sonra hala o küçük çocuklar kadar mutlu olabilecekler mi?

Mardin’in kadim taş duvarları arasında yankılanan bir intikam çığlığı... Ve o çığlığın ortasında, nefesi celladının ellerinde kesilen ürkek bir sevda. Barzan Karadağ... Omuzlarında aşiretin ağır yükü, kehribar gözlerinde amansız bir intikam ateşiyle yanan, nuh deyip peygamber demeyen taş kalpli bir ağa... Bir tarafta törenin ve imkansızlıkların gölgesinde tek bir kelime etmeden, sadece bir reyhan dalının kokusuyla nefes alan gizli sevdalar... Diğer tarafta nefesi kesilecek kadar korktuğu adamın tek bir nefesine muhtaç olan körpe bir can… Evin, o uçsuz bucaksız uçurumun kıyısında ölümün kucağına doğru devrilirken, Barzan’ın o aşılmaz taş duvarlarında ilk kez bir çatlak açılacaktı. Ama bu çatlak, intikam ateşini söndürmeye yetecek miydi? Yoksa Karadağların amansız kini, o yeşil gözleri de karanlığa mı gömecekti? Dahlia`nın kaleminden. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Bazı insanlar kaçmak için gider. Bazıları ise geri dönebilmek için

Kızının asosyalliğini yenmesini isteyen Candan, arkadaşı Kevser`in yan evine taşınır. Ahu, hiç taşınmak istemese de ailesine karşı çıkamaz ve taşınırlar. Ablası ve annesinin zoruyla Candan`ın oğlu Alaz ve Ela ile tanışır. Alaz ve Ela da diğer arkadaşlarıyla tanıştırırlar. Ahu`yu olabildiğince yabancı hissetmesin ve alışsın diye ellerinden geleni yaparlar.

Aşkın en saf halini, yaralı kalplerin birbirine dokunuşunu anlatan hikaye...

"Her ailenin bir sırrı vardır. Bizimkilerin ise mezarlığı." 22 yaşındaki Enes Korkmaz, babası Haluk’un sağındaki sandalyede, annesinin hayaletiyle ve babasının beklentilerinin ağırlığıyla oturuyor. Masada soğuyan yemek, kulaklarında ise onu çocukluğunda öldüren o kahkahanın yankısı var: kuzenleri Alaz`ın sesi. Enes, altı yaşında annesini, dokuz yaşında ise kuzenlerinin kurduğu tuzakla kendi güvenini kaybetti. Şimdi, Korkmaz ailesinin kalbinde, soğuk ve sessiz bir savaşın tam ortasında. Bir yanda, onu "zayıf" gören ve tahtını ele geçirmek için pusuda bekleyen amcası Levent ile oğulları Alaz ve Yiğit. Diğer yanda, acısını öfkeye dönüştürmüş, sevgisini kaybetmiş ve oğlundan yalnızca güç bekleyen babası Haluk. Ancak Enes artık o korkan çocuk değil. Annesinin sandalyesinin altında bıraktığı son mesaj, onun için bir talimata dönüştü: "Güçlü ol küçük aslanım. Ama kalbini asla taşlaştırma." Bu, bir iktidar savaşından çok daha fazlası. Bu, bir insanın küllerinden doğuş hikayesi. Karanlık aile sırları, ihanetlerle örülü bir iktidar mücadelesi ve kalbini korumaya çalışan bir adamın içsel yolculuğu... MİRAS, sevginin ve nefretin, zayıflığın ve gücün, geçmişin ve intikamın kesiştiği bir psikolojik seri gerilimin ilk perdesi.

Bazı ruhlar birbirine aşık olmak için değil, birbirini yok etmek için yaratılmıştır. Ama bazen, küllerinden doğan şey nefretten daha yıkıcıdır." ​"Kuzey, Gece’yi pusulası sanmıştı; oysa Gece, pusulaları bozan fırtınanın ta kendisiydi."

Bazı yaralar kapanmaz, sadece saklanır...

-“Sen o olamazsın bu imkansız.”dedim olamazdı, istemiyordum. “İster kabul et ister etme o günki adam bendim şimdi ne kadar inat edersen et bu evlilik olacak.”dedi karşımdaki kararlı adam. “Asla,öleceğimi bilsemde olmayacak.”dedim. “Sen değil ama onlar ölür”dedi. Aklımı kaçıracaktım nasıl bu kadar gözü kara olurdu ki bir insan,hiç mi düşünmezdi sevmediği biriyle ömür geçiremeyeceğini.Kabul etmekten başka çarem yoktu onlar ölemezdi ben bir kez daha aynı acıyla sınanamazdım. “Sustuğuna göre kabul ettiğini sanıyorum”dedi. “Bunu sadece onlar için kabul ediyorum yoksa senin şu bitmek bilmeyen egonu tatmin etmek en son isteyeceğim şey”dedim. “Sonuç olarak bir hafta sonra karım oluyorsun.Kendini buna hazırla Efsun Demiray tam bir hafta sonra Miran Alsancak’ın karısı oluyorsun.”dedi “Ben senin hiçbir zaman karın olmayacağım sadece boş bir kâğıt parçasında ikimizin ismi eş olarak yazacak o kadar”dedim.Artık delirecektim bu adam aklını kaçırmış olmalıydı. “Göreceğiz Efsun Demiray”dedi. “Görelim Miran Alsancak”dedim. …

10. yüzyıl Orta Asya`sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi`ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan`ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz`un, Kara Budun ve Ak Budun`un hikayesi. Tiktok`taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon`un romanlaştırılmış halidir.

Alpar Batur Kararslan Yeraltının bilinen kaplanı tek bakışıyla ölümün habercisi saygıdeğer “Nefer Kaplanı” Nefera Eflin Aksoy dünyadaki tüm gülüşleri çalmış o güzel dudaklar Nefera adı bile ona özel bir tek ona bir tek ona güzel…..

Mehmet akif ersoy un gözünden

Okul koridorları hiçbir zaman sadece derslerin işlendiği sakin yerler olmamıştı. Ama Sedef için burası artık açık bir savaş alanıydı. ​Bir tarafta parmaklarıyla oynayan masum kız rollerinin ardına gizlenmiş keskin zeka Sedef; diğer tarafta tek bir bakışıyla tüm dengeleri değiştiren, gizemli ve kuralsız Onur. ​Kuralların bir bir yıkıldığı, yalanların gerçeğe dönüştüğü o yere hoş geldiniz. Sınırı geçmeye cesaretiniz var mı? Burada yazdıklarımın yanında WhatsApp kanalımda sizlerin söylediği kısa hikaye ve şiirleri de yazıyorum. Aklınızdaki karakterleri, klişeleri, düşünceyi yazıya çevirmeyi çok isterim. Her kitabımda 1. bölümdeki QR koddan kanalıma ulaşabilirsiniz.✨

İnsanlar kaderin bir yol çizdiğine inanır. Karşılarına çıkan her insanın, yaşadıkları her olayın ve verdikleri her kararın onları olması gereken yere götürdüğünü düşünürler. Belki de haklıdırlar. Ama kader her zaman göründüğü gibi değildir. Bazen sizi doğru insanla karşılaştırdığını sanırsınız. Bazen yürüdüğünüz yolun sonunu gördüğünüze inanırsınız. Oysa hayat, en büyük sırlarını en başta göstermez. Güç, tutku, sadakat ve ihanet... Bazı seçimler insanı özgür bırakır, bazıları ise görünmez zincirlere vurur. Ve bazen insanı mahkûm eden şey kaderi değil, kalbidir. Bu hikâyede doğruyu ve yanlışı aramayın. Çünkü karanlığın içinde her şey gri görünür. Ve bazı hikâyeler, sandığınızdan çok daha farklı yazılır.

Kiraz ve Karanlığın hikayesi Kendi kendine büyüyen özgür bir kız Ve Baskı altında farklı ad kullanan bir oğlan Acaba gerçek isimleri öğrenilecek mi?

Biz seninle aynı kitabın farklı sayfalarında kapalı kalmış, birbirine dokunması yasaklanmış iki kurutulmuş çiçeğiz..." ​Şehrin kalabalığında, nehir kenarındaki o taş köprüde başlayan sessiz bir hayranlık, tozlu bir kütüphane rafında ilk kelimelerine kavuştu. Bir adam, hiç tanımadığı, sesini duymadığı ama ruhunu harf harf ezberlediği bir kadının izini eski sayfaların arasında sürüyordu. Mürekkebin kokusu, aralarındaki o koskoca şehri yok etmeye yetecek; kelimeler iki yabancı ruhun sığınağı olacaktı. ​Fakat sevgisinin ağırlığı o kadar yoğundu ki, adamın yazdığı her satır kadının üzerine boğucu bir gölge gibi çöktü. Ve kadın sustu... Geriye yalnızca dipsiz bir sessizlik bıraktı. ​Bu sessizlik, adamı odasında gönderilmemiş mektuplardan kuleler inşa eden şiirsel bir deliliğe sürüklerken, kaderin en acımasız oyunu henüz sahnelenmemişti. Karşı kıyıdan gelen o ses çoktan kesildi... Peki ya yazan adam durmazsa? Mektuplar aslında nereye gidiyor? ​Sonsuzluğa Aşkım, boşluğa ve yokluğa uzanan adanmışlığın, yankısız çığlıkların ve ölümün bile son veremediği trajik bir aşkın romanı. ​M.Ö.’nün kaleminden, mürekkebin son nefesine kadar yazılan sarsıcı bir başyapıt.

Suç dünyasına sürüklenen bir kızın gençlik ve yetişkinlik yılları. Aşırı umursamazlığına karşı arkasını toplayan arkadaşlarının imtihanı. Sarkaç her geçen gün yön değiştirirken. Deniz, suç ve hukuk dünyası arasında asılı kalıyor. Jale kimi kovaladığını bilmezken, Okan kimi savunduğunu kestiremez hale geliyor.

Mardinli bir ağanın karşısında, devletin gücünü arkasına almış bir kadın savcı var." ​"Yıllar önce ezilen, kaçmak zorunda kalan o genç kız; şimdi tüm o düzeni değiştirecek tek yetkili olarak geri dönüyor."

" bir savcı... Bir aşiret ağası... Urfa`nın kadim topraklarında, adalet ile aşk arasında sıkışıp kalan iki kalp. Hem geçmişten kaçıyorlar hemde kader onları tekrar tekrar birbirine bağlıyor. Birinin hukuk, diğerinin töresi var. Peki aşk hangisini yenecek ? "

Eftalya,Cumhuriyet savcısı olarak Doğup büyüdüğü topraklara geri dönmek zorunda kalır.

Hiçbir arkadaş arkadaşına ihanet eder mi? Edermiş işte. Ben de bunu biriyle tanıştığım da öğrendim.

O gece bir başlangıçtı ve belki de aşkın ve tehlikenin aynı anda var olabileceğini ilk kez fark ettiği an