"Acı seni daha güçlü yapar, gözyaşları daha cesur,kalp kırıklığı daha bilge.O yüzden daha iyi bir gelecek için geçmişe teşekkür et."

Açelya 17 yaşında olmasına rağmen okadar çok şey yaşamıştı ki... Ama herşeye rağmen bir umudu vardı belki kurtulurdu. Peki kurtulursa nolacaktı? Nasıl bir hayatı olacaktı? Gerçekten yaşayabiliyorum diyebilecek miydi? Açelyanın yaralı kalbini onarabilecekler miydi??? ***Kitaptaki herşey bana aittir eğer çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. ***

Ben Aslı, yıllar boyunca aşkını kalbime gömen ,tüm geçmişini kalbinin bir tarafına kazıp cenazesini yapan kişi... O , burdaydı şuan tam karşımda öğretmenlerimin yanında bana yılların kırgınlığı ile bakan o gözleri hala aynıydı... "Aslı, bak , ben gerçekten özür dilerim, ne yaptıysam seni sevdiğimden beni bırakıp gitmeni , gitmeni yediremedim Aslım"... "Gel tekrardan ortak olup yıllar sonra bize yapılanların intikamını alalım"...

Herkesin sırlarının olduğu bu yerde kime güvenmeliyim? Herkesin birazda olsa bencillik yaptığı bu dünyada benim benliğimle tanışma hikayem...

Savcı~Öğretmen Bazı insanlara bakıldığında yüzünü tanımazdınız ancak onun sizde uyandırdığı his nasıl biri olduğunu net bir şekilde gösterirdi. Hisler hiçbir zaman yanılmazdı ve hisler bazen insanın hayatındaki tek güveneceği dalı olurdu. Çünkü bu hayatta insanın zihni bile kendine oyun oynayabilirdi...

Evin yangın alarmı çalmaya başladığında Çağla’nın sesini duydum. “Bunu yapmış olamazsın...” dediğinde onlar da dışarı çıkmıştı. Az sonra görevliler yangınla ilgilenmek için gelirlerdi. Yürüyen merdivenlerden inerken Kayra elimi tutarken bir anda beni kendisine çekti. “Gerçekten bu kadar ileri gitmene gerek var mıydı?” Başımı kaldırdım. “Doğru söylüyorsun. Daha fazlasını yapmalıydım.” dediğimde güldü. “Delirmişsin sen.” “Delirtenler sağolsun.” dediğimde beni bir çırpıda kucağına aldı.

22.12.1982 Hain dediler. Babası, “Benim güzel ülkem. Mustafa Kemal Atatürk, bize emanet etti. Emanete ihanet olmaz. Bilin ki ben ülkeme ihanet etmedim!" Sesi gür, anlı ak. Son sözlerinde bile ülkesine, aşkla bağlı bir adamı idam ettiler. Üzerinde beyaz bir infaz gömleği, gömleğin üzerinde şuçu yazan bir yafta asılımıtşı. Bir adamın çocuğuna, ülkesine bağımlı olan bir adamın, kızına hain dediler. Yaşı henüz yedi olan bir kıza, hain dediler. Kimdi hain? Bu topraklarda, bu ülkede, işlenen cinayetlerin önü arkası kesilmezken Savcı, Hakim, Polis, Devlet adamları... Onları salıverirken, küçük bir kıza hain dediler. Kimdi hain? Bir masum muydu hain? Yoksa ufacık çocuğa hain diyenler miydi? Babasını infaz edenler miydi hain? Kimdi hain? Bir çocuğa, babasının idamını izlettiler. Bir kız çocuğu, hain olarak anıldı. Bir babaya, vatan haini dediler. Kuru bir ekmeği, bir düşman bile paylaşırdı. Bir çocuğa, kuru bir ekmeği bile reva görmediler. Annesini yaşatmadılar. Söyleyin kimdi hain? Hain, üzeride masumun kanını taşıyandı. Kan lekesi çıkmazdı, kokusu miğde buladırırdı. Füsun bu kokuyu, bir gece vakti buram buram almıştı.

Açkora Hanedanı’nın sırları, ihtişamı ve karanlık gölgeleri… Bu kez her şey Turgay Açkora’nın gözünden anlatılıyor. Hayatta kalmak için verdiği mücadele, yalanların ve aldatmacaların içinde kaybolan gerçekler, sevgi ve ihanetin keskin sınırları… Turgay, geçmişin gölgeleriyle yüzleşiyor ve ailesinin ardında bıraktığı sırları gün yüzüne çıkarıyor. Melis, Derin, Nurcan ve Erkin… Her biri Turgay’ın hikâyesinde farklı bir rol oynuyor. Ama bu roman sadece Açkora Ailesi’nin ihtişamını değil, Turgay’ın iç dünyasını, korkularını ve hatırlamak zorunda kaldığı gerçekleri de ortaya koyuyor. Gizem, entrika ve dramatik olaylarla dolu bir roman… İlk kitaptan çok daha farklı, çok daha şaşırtıcı, çok daha kişisel. Açkora Ailesi 2, okurlarını Turgay’ın bakış açısına davet ediyor: Ailenin en derin sırlarını onun gözünden görün, yaşayın ve hissedin.

Bu benim ilk kitabım kötü olabilir o yüzden bişey demeyin lütfen.Ayrıca kitap biraz Beyza Alkoç "Karantina" ya ve "No 26" ya benzeyecek.

Benim hayatım sorulardan ibaretti.Aslında ben çocukluğumdan beri sorularla büyümüştüm. Neredeydin? Ne yaptın? Gibi sorularla büyüdüm ben ama hala cevabını bilmediğim sorular da vardı. Bu sorulardan biri de annemin ölümüydü.Ben 4 yaşındayken annem ölmüştü. Babamın anlattığına göre kalp krizi geçirmişti. Ama ben öyle bir şey hatırlamıyordum. Tam anlamıyla hiç bir şey hatırlamıyordum çünkü küçüktüm fakat annemin kalp krizi geçirdiğiyle ilgili bir anı da zihnimde yoktu. Yinede babama güveniyordum her ne kadar o bana güvenmese bile...

Bir babanın mirası sadece bıraktığı mal varlığı değildir; bıraktığı düşmanlardır da. İstanbul’un yeraltı dünyasında kural basitti: Oğlu olmayanın tahtı, sırtındaki hançerle devrilirdi. Kadir Reşatoğlu’nun üç kızı vardı; biri zarafetin, diğeri isyanın, en küçüğü ise ölümün resmiydi. ​Herkes onu Rusya’da sıradan bir hayat sürüyor sanıyordu. Oysa o, Sibirya’nın ayazında ruhunu buzla yıkamış, Moskova’nın karanlık sokaklarında bir imparatorluk kurmuştu. Kimse onun adını yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdi: Karadul. ​Babasına kurulan kumpas, İstanbul’un kurtlarını sofraya davet ettiğinde, kapıdan içeri giren o `küçük kız` değildi. O, babasının hiçbir zaman sahip olamadığı o acımasız erkek evladın çok daha ötesindeydi. ​Bir ablası masanın meşru yüzü olacaktı, diğeri ise gölgelerdeki en keskin bıçağı. Asya Reşatova ise bu satranç tahtasında şahı devirmeye değil, tahtı kökünden sökmeye gelmişti. ​Şimdi İstanbul için tek bir seçenek var: Ya onun ağına düşeceksiniz ya da o ağda can vereceksiniz."

``Buluş...`` Aklıma bir ilmek gibi işlenen bu isimle donup kalmıştım. Ne oluyordu? Ben neden bunları düşünüyordum? O isim yıllar sonra neden aklıma gelmişti? Her şey bir sırdan ibaretti ama neyse ki ben sırları zihnin içindeki dehlizlerden gün yüzüne çıkarmayı çok severdim. Peki bu sırrın zihindeki dehlizi neredeydi? İşte bunu bana zaman gösterecekti.

Cennete Açılan Kapı Bir gece, bir an, bir insanın hayatını nasıl değiştirebilirdi? Bir kadının hayatı nasıl bir anda tersine dönebilirdi? Tek gecelik ilişkiden ne gibi bir mucize doğabilirdi?

Bu kitap Osmanlı Devleti`nin macerasını anlatıyor ama çok güzel okumanızı tavsiye ederim

Efsa için hürriyet, parmaklıkların ardında bıraktığı bir rüya değil; ayaklarına serilen taze mezar toprağıydı. 19`unda kanatları kırılan bir kuş, kucağından koparılan bir ninni ve üzerine çöken buz gibi bir esaret... Bir yanda onu diri diri gömen cellatları, diğer yanda karanlığıyla ruhları hapseden Viran. Şimdi o yaralı kanat, sığındığı bu kışlayı ya ateşe verecek ya da küllerinde boğulacak. "Bazı vedalar mezarda biter, bazıları ise mezarda başlar."

BİR AŞK , YAŞAMAK İÇİN KAÇMAK,ÇOKÇA SAVAŞ, DÖNMEK İÇİN GÜÇLENMEK, HERŞEYDEN ÖNEMLİSİ HEP BİRLİKTE OLMAK.

Belki de insanların sandığı kadar iyi olmadığını keşfeden kişi, aslında kendisinin sandığı kadar masum olmadığını fark etmek üzeredir. Ve bazı gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi yaşayamaz.

Kahvaltı sofrasındaydik E: baba bugün ne yapacaksın V: öğrencimin boks maçı var oraya gideceğim gelmek ister misin E:olur bende geleyim zaten sıkılıyorum Herşey böyle başladı babamın öğrencisini öğrenmem ile birlikte......

Yasak bir aşktan kaçan bir adam, başka yerde yasak bir aşktan kaçan başka bir kadın... İki ayrı yürek, iki ayrı insan... Aynı acıyı yaşayan iki kişi... Hazal ve Çınar. İki ayrı yanan, aynı kalp, aynı acı, aynı aşk...

Bu evliliğe mecbursun Elfida ben de öyle. O yüzden çocukça hareketleri bırak.

Ceza’yı bir adam sandılar. Yanıldılar. Bu kitapta gerçek ortaya çıkıyor ve kimse buna hazır değil. Öykü artık saklanmıyor, kaçmıyor, susmuyor. Çünkü Ceza bir isim değil, bir kimlik. Kan var, hesap var ve geri dönüş yok. Adalet bekleyenler yanlış kitapta. Burada sadece şu gerçek var: Ceza ortaya çıktığında, kim olduğun değil, ne yaptığın hatırlanır. Ve bazı gerçekler vardır… öğrendiğin an, geri dönüşün olmaz.

Çamur prensi... Kuzenimin düğünü için Karadeniz`e gidicem en fazla ne olabilirkii

0537***:Dans etmekten yorulmadın mı? Siz:Kimsin be sen? 0537***:Soruya soruyla karşılık verilmez.

Safranbolu’da zaman, ahşap konakların gölgesinde ağır ilerler. Yıllar sonra kasabaya dönen Leyla Hanım ve kızı Süreyya, yalnızca kapalı bir evi değil, geçmişte yarım kalmış duyguları da yeniden açar. Bazı dönüşler sessizdir. Bazı karşılaşmalar kaderin en sakin hâlidir. Bazı aşklar, söylenmeden başlar.

Umarım beğenirsiniz❤