Rusya`dan Rize`ye ulaşan bir aşk hikayesi. İkisi de uzak mesafe ilişkisi sürdüren çiftten birisinin ablası, diğerininse abisi. Kardeşini bu uzak mesafe ilişkisinden kurtarmak isteyen ve bu hikayenin bir zamanlar başrolü olduğu için kız kardeşinin üzüleceğini düşünen, dominant, Rizeli bir kadın. Kardeşinin uzak mesafe ilişkisi yaptığı kızın ablasına aşık olan, Uluslararası Sanat Ticareti yapan aynı zamanda ressam olan, Rus bir adam. Peki sen bu ikilinin ilişkisini okumaya hazır mısın? •ÇEREZLİK KURGU •YARI TEXTİNG •TRAFİK POLİSİ KADIN •RESSAM BİR ADAM **** Cem Karaca - Bu Son Olsun

Mizgin Kalyoncu, şımarık ve prenses gibi yetiştirilmiş bir ressamdır. Gümüşhane`nin bir köyünde yaşamaktadır. Sıcak bir yaz gününde, festivalde horon teperken yanında oynamaya başlayıp kavga ettiği askerin, aslında küçükken evlenip Almanya`ya gitme sözü verdiği çocukluk arkadaşı olduğunu bilmemektedir. Ağır başlı Yüzbaşı Sadi Ilgaz ile patavatsız Mizgin`in atışmalı aşk hikayesini okumaya ne dersiniz?

"Sen benim karım olamazsın," dedi, sesimi çıkarmadım. Çıkarmayacaktım da. "Bana yalan söyle, inkar et, bir şey yap ama o olmadığını söyle..." Kafamı bile kaldıramadım. Gözlerimdeki yaşlar akmaya devam ederken hıçkıramadım bile. "Sana hiçbir zaman yalan söylemedim, söylemem de." "Bana ihanet ettin," demesiyle kafamı kaldırırken hızla iki yana salladım. "Beni geç, sen bize ihanet ettin." Hayır, ihanet yoktu. "Ben bu kapıdan çıktıktan sonra bir daha senin yüzüne bakar mıyım sanıyorsun?" Ellerimi masaya vurduğumda benim bile canım yanarken gözlerini kırpıştırdı, canımın yandığını biliyordu. "Sen, kendine bakmadan beni suçlayamazsın. Benim bir açıklamam var, dinlemiyorsun bile!" "Bitti," dediğinde ağlamam da durmuştu, gözyaşlarımda. "Hani demiştin ya bana, her şey bitti, diye..." Yerinden kalktığında bunu yapmamasını diledim, dönüşü yoktu. "Asıl her şey şimdi bitti, bizim için oluşturduğum tüm köprüleri yıktın. Yolları yaktın." Yanıma eğildi. "Sen. Beni. Öldürdün." Ona hiçbir şey olmamıştı. Olan her şey banaydı. Ölmüş olan da ölecek olan da bendim, her zaman.

Farkında değildi,yada belkide farkındaydı ben onu asla affetmeyecektim. Terk edildiğimi kendime yedirememiştim. Ben herşeyimi verdiğim adam tarafından küçük bir açıklama yapılmadan terk edilmiştim. Öylece bırakıp gitmişti. Çocukluğumu alıp gitmişti o vicdansız. Küçüklüğümü de yanında götürmüştü. Ondan kimseden nefret etmediğim kadar nefret etmeliydim ama edemiyordum. Allah kahretsinki hâlâ seviyordum onu. Onu hâlâ sevmek bana daha zor geliyordu. Beni terk eden adamı sevmek… Kabul edilemezdi. Bundan sonra yapılacak tek şey vardı. Kariyer. Kariyerimi kurtarmak. Kimse hiçbiri hiçbirşey kariyerden önemli değildi. Bu işte burada sona ermişti. Bendeki aşk bitmişti. Yeniden var olmaya da niyeti yoktu. Olmayacaktı da. Göz yaşlarımı sildim. Ağlamak yoktu olmamalıydı. Bugün benim için Ege Altan tamamen bitmişti. Bir daha açılmayacak olan bir defterin içinde kalmıştı. Tozlu bir defter.

Her hayal gerçekleşmez bilirsiniz, benimde öylr hayallerim vardı. Birisi çıkıp ben senin için herşeyimi ortaya koyarım demeden önce tabii.

🖤 İlk fırça darbesi... İkinci fırça darbesi... Ve üçüncü fırça darbesi... Ben Nihan Sezin. Zengin bir ailenin el bebek gül bebek büyütülmüş biricik kızları Nihan Sezin. Anne ve babası tarafından hiçbir zaman anlaşılmamış Nihan Sezin. Soyadından nefret eden, bu evde doğmamayı dileyen Nihan. Sadece Nihan... Küçük bir atölyede ömrünü tamamlayan, yaşayan bir ölüden farkı olmayan Nihan... Kitap kapağı tasarımı: @lost_on_you

Mihrimah, hayatı boyunca ait olduğu yeri aradı. Bir evi... Bir aileyi... Kendisine "kal" diyecek birini... Altan`ı bulduğunda artık aramasına gerek kalmadığını sanmıştı. Ta ki sevdiği adam, doğum gününde tek bir açıklama bile yapmadan onu ardında bırakıp gidene kadar... Aradan geçen üç yıl boyunca Mihrimah, kalbinde açılan o boşluğu kapatmayı öğrendiğini sandı. Sonra bir düğün gecesi, Altan yeniden karşısına çıktı. Üstelik bu kez kaçamayacak kadar yakınlardı. Bazı insanlar sevilmeyi değil, terk edilmeyi öğrenerek büyürdü. Ama bazı aşklar... İnsan ne kadar unutmaya çalışsa da içinde yaşamaya devam ederdi..

Yazar : Zeyna Özcan ÖN SÖZ Bazı fırça darbeleri `Rüya Gibi`dir . Hiç kimsenin bilmediği, sadece benim gecelerime misafir olan bu adamın, bir gün bir sergi salonunda, gerçekliğin soğuk ve disiplinli yüzüyle karşıma çıkacağını nereden bilebilirdim? Onun dünyası sabahın beşindeki o sert antrenmanlar, demir gibi bir disiplin ve vatan nöbetiyken; benim dünyam renklerin kaosu ve gece yarılarının melankolisiydi. O rüyadaki adamdı; ben ise o rüyayı gerçeğe boyayan kadın. Sahi, siz hiç rüyanızdaki adamla kendi serginizde tanıştınız mı?"

Kan tuvale damladığında, gece henüz bitmemişti. Genç bir ressam, karanlığın kalbinde işlenen vahşi bir cinayete tanık olur. Ancak sabah olduğunda, zihninde dipsiz bir boşluktan başka hiçbir şey yoktur. Dissosiyatif füg ataklarıyla parçalanan belleği, o korkunç geceyi tamamen silmiş; geriye yalnızca şifrelerle dolu, yarım kalmış bir tablo bırakmıştır. Öldürülen kadının abisi, gerçeği karanlıktan çekip çıkarmak için bu sessiz tanığı kendi kurduğu tehlikeli bir kafeste koruma altına alır. Ancak kızı dışarıdaki dünyadan saklarken, zihnini kendi yalanlarıyla boyamaya başlar. Bu hikaye, hafızanın insanı hayatta tutmak için neleri unutmayı göze aldığının ve susturulan her gerçeğin bir gün nasıl kanayarak geri döndüğünün kanıtıdır. Kara Ayna`ya bakmaya cesaretin var mı? Yansıyan sen misin, yoksa senin için çizilmiş bir yalan mı?

"Herkes onun bir pırlanta gibi parladığını sanıyordu; oysa Saye, o parıltıyı yaratmak için ruhundaki karanlığı yakan bir ateşti. Işığın altında duruyordu ama sadece gölgelerin dilini konuşuyordu."

Aşkın bir gün tanımadığı bir numaraya eğlencesine yazar, peki ya o kişi katiliyse?.. Bir katil kurbanına aşık olabilir miydi ki??

ünlü ressam abisi olduğunu idda ettiği birinden tehdit edilirse?

“Güvenin olmadığı bir dünyada, en büyük ihanetin nereden geleceğini asla bilemezsin.” Karmen, masumiyetini çoktan geride bırakmış, acımasız bir dünyanın tam ortasında büyümüştü. Hayatta kalmak, onun için artık yalnızca bir içgüdü değil, nefes almak kadar doğal bir zorunluluktu. Ancak hiçbir şey, beklenmedik bir şekilde üstlendiği liderlik rolüne onu hazırlamamıştı. Düşmanları, dostlarından daha çoktu. Sadakat ile ihanet arasındaki ince çizgide yürürken, verdiği her kararın bedelini hem kanla hem de kalbiyle ödemek zorundaydı. Gücün, yalnızlıkla birlikte geldiğini ise çok geçmeden öğrenecekti. Şimdi tek bir kuralı vardı: Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan birinin önünde kimse duramaz.

“Bazen her şey göründüğü gibi değildir. Özellikle ruhsal sağlığı bozuk bir deliyseniz.”

Leya, Küçüklükten beri ailesinden gördüğü sevgi ve ilgisizlik, şiddet, çocuklar arasında dışlanma sonucunda birini çizmiştir. Ancak bu sadece bir çizim olarak kalmayacak, hayali arkadaşı olacaktır. Resim konusunda çok yetenekli olan Leya, gündüzleri portre çizip para kazanırken geceleri sokak sanatçılığı yapmaktadır. Ancak insanlar şikayetçilerdir ve gizli gizli yapar. Bir gün polise yakalanır ama yakalandığı polis hayali arkadaşının, Kuki`nin tıpa tıp aynısıdır. Hem fiziksel, hem mental. Ancak ikisi de birbirini tanımıyordur…

İki küle dönüşmüş kalp, birbirini bulursa ne olurdu? Küller aşkla tekrar alevlenir miydi? Yoksa gökyüzüne karışıp sonsuza dek kayıp mı olurlardı? Geçmişin yakasından kurtulmaya çalışan iki insan, bir bar sahnesinde bulmuşlardı birbirlerini. Herkese, her şeye, en çokta geçmişlerinin gölgelerine rağmen onlar için bir arada kalabilmek, bir arada olmayı seçmekten daha zor olacaktır. Sinan, içindeki müziği yıllar önce sevgilisiyle beraber gömmüş bir menajer Sena, sesini tablolarıyla duyurmak isteyen ama geçmişinde bıraktığı izlerden korktuğu için kabuğunu kıramayan bir ressam Beraber ya geçmişin yaralarını sarsacaklardı ya da yaktığı ateşte kül olup yanacaklardı

Her aşk kapıyı çalıp içeri buyur edilmez. Bazı aşklar, kapıyı kırarak, bazı aşklar balkondan içeri taş atarak girer. Onların aşkı bir taşın "tık" etmesiyle başladı. - 31/03/2024

Hayatı yalnızca resimden ibaret olan Görsel Sanatlar öğrencisi Kardelen Özdemir; aldığı nefesleri geçmişinden korumak için verdiği mücadeleden vazgeçtiğinde çocukluluğunu azat etmeye karar verdiği bir kış gecesi, başarılı intihar girişiminin, o gece sokağın köşesindeki ankesörlü telefondan yapılan ihbarla baltalanacağını da gözlerini tekrar açacağını da bilmiyordu. Bekaretini kaybetmiş bir ruh, gökyüzünde asılı kalmış. Nefretini, geçmişiyle harlayan küçük bir kızın boynuna dolanmış. Saflığın sembolü beyaz dolunay, o gece kana boyanmış. "Canının acısını yok saymak için salıncakta sallandığını hayal eden bir kız çocuğu tanıdım ben. Onu sevdim, onu var ettim; ondan nefret ettim, onu yok ettim." 07/08/2022 🌙

"Aşk ve mantık, yer altı ve yer üstü hepsi bir yumruk darbesi."

İnsanlar cennete uzak, cehenneme yakındı. Cehennemin Kıyısında yürüyorlardı. Her yalanlarıyla, her günahlarıyla. İnsanlar yer yüzünde şeytandan kaçardı, çünkü bilirdi ki şeytanın ve kötülüğün onlara verebileceği tek ışık ateşin ışığı olurdu. Cehennem yer altındaydı, azaplarla ve günahların bedelini ödemek zorunda olan insanlarla doluydu. İnsanlarda oradan korkuyordu, oradan kaçıyordu. Asıl garip olan ise insanların şeytandan kaçmasına rağmen sığındığının yine şeytan olmasıydı. Yer altı ve yer yüzü birbirine bağlandığında ise herkesin öncelikli korkusu oydu... Bu hikayenin bir gölgesi bir de avcısı vardı. İkisi de Şeytanın hizmetkarıydı, görevlerini yapmadıklarında herkesin korktuğu o ateşe girmiş, cehennem azabını tatmışlardı. Bu acıyı duyan ve hisseden yer yüzünde ki tek insan ise ben olmuştum. Onların yer altında yandığı ateşte, ben yer yüzünde yanıyordum.

"Aynı şey sana yapılıncaya kadar birine ne kadar zarar verdiğini asla anlamayacaksın!" Ölü diyarda hepimiz birer çiçektik, solması beklenilen. Birde ölüm çiçeği vardı bir daha hiç açmaması için dualar edilen. ❁ Resim sanatçısı olan Lavinia`nın hayatı bir sanat galerisinde kendisinine tıpatıp benzeyen bir kadın portresi görmesi ile değişmişti. Başka bir diyarın kapıları açılıp Lavinia`yı içine hapsettiğinde genç kadının hayatta kalmaktan başka çaresi yoktu. O lanetti, onun kanı lanetliydi.

Aynı mahalle. Farklı hayatlar. Ve hiç kapanmayan kapılar. Herkes herkesin adını bilir, berberde konuşulanlar kafede devam eder, birinin derdi tüm mahalleye yayılır. Resimler duvarlardan taşar, kahkahalar pencerelerden. Bu mahallede kimse yalnız değildir, ama herkesin kendine sakladığı bir hikâyesi vardır.

Hiç beklenmeyen karşılaşma.

Bir zamanlar iki asker vardı.Birinin oğlu büyüdü, asker oldu.Diğerinin kızı büyüdü, ressam oldu. Arya, şehit bir askerin kızı olarak geçmişinden kaçmaya çalışırken; Barlas, babasının mirasını üniformasında taşıyordu. Yıllar sonra yolları kesiştiğinde, biri kurşunların izini, diğeri boyaların lekesini taşıyordu.

Kalp çarpıntısı. İnsanın ilk kalp çarpıntısı unutulamaz ve sonsuz olur derler.  Sen benim ilk kalp çarpıntım, unutamadığım ve sonsuz aşkımsın. Ve bunu sen bile değiştiremezsin.