HİÇBİR ŞEY GÖRÜNDÜĞÜ GİBİ DEĞİL Kİ... Yaralı bir kız çocuğu, hasret ile büyümüş... Hiç beklemediği bir an bir haber almış, hayatı tepetaklak olmuş... Vatanı için mücadele eden bir asker, yıllardır görmediği belki de görmek istemediği kızı ve ölüm haberi. AKER TİMİ SİZLERLE!

Bir varmış bir yokmuş hikaye böyle başlamış... Bu davada asıl suçlu kim? Düzelteyim Bu davada asıl masum kim? Yılın son gecesi en fazla olabilirdi ki? Bu hikaye kimsesiz kimseler için, bu hikaye öldürülmek zorunda kalmış, zincirlerle göklere asılmış kimseler için... ~Yeni yıl yeni umut ve dilekler vadediyordu ancak artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı... Karakola düşen asılsız bir suç onlarca hayatın yok oluşun eşiğine gelmesine sebep olabilir mi? Evet. YIKILMASI BEKLENEN LUNAPARKTA ZİNCİRLERLE ASILMIŞ ON DÖRT ÇOCUK! Davada masum kimse var mı? Bir tarikat kuruldu, katliamlara başladı masumlara zarar verdi. Bir örgüt kuruldu, umut vadetti... Bir polis bir savcı ve onlarca masum!

Canını kaybettiği gün özgürlüğüne kavuşursa bir insan ne gelir başına ya da kimin başına ne getirir? Hiç keşfetmediği yerleri başka bir kişiliğe bürünmüş bir kadın keşfetmeye kalkınca gideceği yeri ya kana bular ya da kan olur... Bir baba onu öldürmeden canını aldıysa bir daha birine güvenebilir mi? Kendi mi yara olur yoksa yara mı açar? Küçük Dide büyür mü? -Büyür... -Ama aynı kalmaz, Ahsen Dide olur...

İki veliaht, İmparatorluk için savaşırken, Lidena`nın babası Guan pes etmiş ve kardeşine tahtı vermiştir. Ancak İmparator Zeord`un oğlu veliaht Gablin büyük savaşta ölmüştür ve veliahtsız kalan İmparator yeğeni Lidena`nın sürgünden gelmesini emretmiştir. Ancak Lidena her ırktan çok daha güçlü, çok daha duygusuz ve çok daha cani bir kızdır. Üstelik kendisini çağıran İmparator babasının katiliyken nasıl onun askeri olarak çalışabilir? Bu hikaye içerisinde şiddet, küfür, savaş, fantastik gibi içerikler mevcuttur.

13 Ekim gecesi. Tüm cadılar dünyasının neşeyle ve heyecanla beklediği "şahane bayram". Şahane? Elbette öyle olabilirdi, fakat Durmstrang Büyücülük Okulu`ndaki bir grup çocuk bugünü kafalarınca tekrar kurgulamasalardı. Ve bu "ufak" kutlamaları içlerinden ikisinin yeni bir hayata başlamasıyla sonuçlandı. Ah! Bir de beni peşlerinden sürüklemeleriyle. ----- Hogwarts`ta öğrenci olmak nasıl olurdu deneyimlerken bazı maceralara atılacağız <3

"Sen nasıl bir insansın ya?!" Diye bağırdım. "Böyle biriyim, çünkü sen kibarlıktan anlamıyorsun." Kendimi tutamadım ve yüzüne tükürdüm. Gözlerini kapatıp açtı ve ensemi bırakıp, polisler gelmeden önce üzerime zorla giydirdiği boğazlı krem rengi kazağın eteklerini tuttu. Başımı iki yana salladım ama tek bir saniye bile izin vermeden kazağın eteklerini yukarıya çekip üzerimden çıkardı. Şimdi sütyenle kalmıştım ve göğsüm körük gibi inip kalkıyordu. "Karşı geldikçe zarar gören sen olacaksın, bu gece olanlar sana bir ders olsun. Bir daha böyle rezil etmeye kalkma kendini!" Eğilip hemen yerdeki kazağı aldım ve göğsümün üzerine bastırdım. "Sen ne terbiyesiz, ahlaksız, insafsız bir adamsın ya? Hiç mi acıman yok? Ne dediysen yaptım işte! Yeter artık bitsin bu zulüm, öldüreceksen de öldür artık! Korkmuyorum!" Bir anda üzerime gelince geriye çekilip, tekrar merdivenlerin kenarına yaslandım. Yüzüme eğilip, ellerimle sıkı sıkıya kendime bastırdığım kazağı tutup çekti. Vermemek için direndim, sonunda o kazandı ve kazak yeniden yeri boyladı. Ellerimi göğsümde çaprazlayıp kendime etten kemikten bir kalkan yaptım. Bu bir çocuğun kendini korumak için yaptığı kalkan gibiydi ve maalesef hiçbir işe yaramadı. Nefesi kulağıma döküldü. "Korkmuyorum diyorsun ama hareketlerin buna zıt. Farkındasın değil mi? İstesem her şeyi yapabilecek güce sahipken seni yaşattığımın farkındasın, şikâyet etmeyi bırak ve yaşadığına şükret." Sanki lütuf eder gibiydi. "Ben seni kurtarmaya çalışırken, sen ikimizi de bitirmeye çalışıyorsun." Gözlerimi yenilginin öfkesiyle kapadım. Yanaklarımdan süzülüp göğüslerime dökülen damlaları tutmaya çalışmıyordum artık. Gözlerimi açıp öfkeli gözlerine baktım. Eğilip kolunun altından geçtim ve hızlı adımlarla salona doğru gittim.

Gözlerimi kapattığımda tavanıma karşı yarı baygın ve inanılmaz bir acı içindeydim. Oysa açılan gözlerim berrak göğe bakıyor ve güneş bedenimi ısıtıyordu. Uyandığım yer evimden, sokağımdan, yaşamımdan başkaydı. Bambaşka. Yaklaşık 474 yıl başka. ------- Hikayeyi aslında Osmanlı zamanında hayal etmiştim ama sonrasında ilerleyişimi tarihten çok da saptırmamaya çalışmak yorucu olacağından ve Osmanlı zamanı yerine diziyi baz almam gerekeceğinden böyle yapmamakta karar kıldım. Isimlerle oynadım kısacası. Hikayede Osmanlı imparatorluğu yerine Göktuğ Imparatorluğu bulunmakta. Diğer her şey bildiğimiz gibi. (Yaşama şekilleri, dilleri,dinleri, kuralları, yaşadıkları Topkapı Sarayı falan)

Bilinmeyen bir sebepten ölmüş iki ruh bir bedende yeniden dirilir. Bu ikinci şans için bazı şartlar vardır. Listedeki insanları bul ve ruhlarını olması gereken yere teslim et. Onlara verilen onca üstün güce rağmen alınan tek şey hayata dönmelerini oldukça zorlandırır. Onlar birer insan değillerdir. Gün son bulunca hiç kimse tarafından hatırlanmazlar. Lakin gizemli bir kadın şans eseri karşılarına çıkana kadar. Dünya üzerinde kendilerini hatırlayabilen bir kadın.

Kıyametin ardında tek başımayım diye korkarken, bu da aslında benim kıyametimse? Cehennem kapıları bunu fark etmem ile daha yeni açılıyorsa bedenime? Aslında ben de ölmüşsem ama kıyametim ölmemiş gibi zannetmemse? Ne yapmam lazımdı? Herkes gibi öldüğüm için sevinmeli miydim? Yoksa karşımda olan cehennemden korkmalı mıydım? ... UYARI: Bu kitap küfür, argo, kötü örnek olabilecek uygunsuz davranışlar, fiziksel ve psikolojik şiddet, taciz, intihar gibi durumlar bulundurur. Bu durumların güzellemesi, özendirilmesi yapılmamıştır. Kitaba lütfen bunları içerdiğini bilerek başlayınız. Kurguda geçen kişi ve olayların herhangi bir gerçek kişi, kurum ya da kuruluşla ilgisi bulunmamaktadır. Hepsi hayal ürünüdür. İyi okumalar.

Kırık dökük sokaklar, kararmış gökyüzünün örttüğü bir gece… Bir damla, başka bir damlayla birleşir ve ardında hiçbir iz bırakmadan kaybolur. Bazen en keskin acılar, başka bir acı ile birleştiğinde yok olur. Ama kimse, niyetlerin başladığı yeri ya da sonlandığı zamanı bilemez. Talia da bilmiyordu; bir sırrı çözmeye çalışırken, o sırrın içinde kaybolana dek. Şimdi, her adımda karanlık biraz daha derinleşiyor, her düşünce biraz daha bulanıklaşıyordu. Gözleri, geçmişin yaralarına takılı kalırken, kulaklarında eski bir melodinin yankıları duyuluyordu; tıpkı kaybolmuş bir zamanın hatıraları gibi, bir ilahi gibi. Ve o sır, zehir zemberek hayatına karışıyor, dudaklarında tatlı bir zehre dönüşüyordu; her kelime, her bakış, yavaşça zehirli bir dokunuş bırakıyordu. Bir zamanlar sormaya cesaret edemediği sorularla yüzleşirken, içinde kaybolduğu bu karmaşık dünyanın derinliklerine çekiliyordu. Ne zaman durduğunu, ne zaman başladığını hatırlamayacaktı. Kalan tek şey: Kırık dökük sokakların gölgesinde, zamanın kaybolan izleriyle örtülü bir hikayenin başrolü olmadığı bir masal olacaktı....