"Geçmişin kanla yazıldığı bir dünyada, masumiyet bizim için yok olsada masumiyetini kaybetmeyenleri korumak asli görevimdir." ​Yedi yaşında bir ara sokakta, babasının kollarında can verişiyle çocukluğu çalınan Heja, küllerinden bir kuruluş lideri ve adalet savaşçısı olarak doğdu. İnandığı değerler uğruna gözünü kırpmadan ölüme yürüyen bu genç kadın için hayat, dost ve düşmanın net olduğu bir operasyondan ibaretti. Ta ki o karanlık mafya yapılanmasının tam kalbindeki o adamla, Aral ile karşı karşıya gelene kadar. ​Aral... Geçmişin gölgeleri arasından sıyrılıp siyah takım elbisesiyle Heja’nın namlusunun ucunda duran, acımasız ve gizemli bir lider. Heja’nın çocukluk anılarında kalan o masum çocuk, şimdi yeraltı dünyasının en tehlikeli, en iradesiz görünen ama en güçlü piyonuna dönüşmüştü. ​İki eski dost, şimdi iki azılı düşman olarak karşı karşıya. Bir tarafta intikam ateşiyle yanan bir ajan, diğer tarafta geçmişini karanlığa gömmüş bir gölge. Heja, namlusunu Aral’a doğrulttuğunda sadece düşmanını değil, kendi kayıp çocukluğunu da vuracağını biliyordu. Ama bilmediği, bu tehlikeli zihin oyununun arkasında, ikisinin de hayatını kökten değiştirecek çok daha büyük ve karanlık bir sırrın saklandığıydı. ​Namlunun iki ucu da aynı geçmişe çıkarken, kanla kirlenmiş bir dünyada masumiyet yeniden kazanılabilir mi? ​"Buraya adım attığımda üstümde kırmızı bir elbise vardı, çıkışımın da kırmızılar içinde olmasını dilerim..."

Bembeyaz zambakların önüme serildiği, yemyeşil çimlerle kaplı bir bahçede yürüyorum. Arkama bakmıyorum, önümü görmüyorum. Sadece yürüyorum. Çünkü o an ihtiyacım olan şey o. Geçmişime sığınmıyorum, geleceğimin umuduna kapılmıyorum. Bütünüyle ana odaklıyım. Ve o an benden sana yardım etmemi istiyor. Bütün yaşanmışlıklarımızı, anılarımızı çöpe atmamı; sadece basit bir yara bandı olarak kullanılmamı. Peki ya ben? Ben ne istiyorum? Sana gerçekten yardım etmeyi mi? Yoksa hissettiğim günahkar duyguları bu kılıfa uydurup yanında kalabilmeyi mi? K-Pop dünyasının parlak idolü, PRDX grubunun yıldızı Park Seo-jin diğer adıyla Sylus. Ve onun on dokuz yıllık arkadaşı, bir su kadar güzel ve berrak Kim Ha-eun. Yaşanmışlığın üzerlerine bindirdikleri yük, kalplerindeki kor alevi bastıracak mı? Ya da anıların feryadı, ikisini de yakıp küle mi çevirecek? Uyarı! Bu kitap eser miktarda şiddet/cinayet ve çeşitli istismar öğeleri içermektedir. Bu konuda herhangi bir travmanız varsa lütfen es geçiniz. Kitabın tüm hakları, şahsım Judgement Lane`e aittir. Herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Şanlıurfa`ya ataması çıkan Sarah İpek Kaya, kızı Helen ile birlikte hayatta kalma mücadelesi vermektedir; ancak öğretmenliğinde ilk günü onun hayatını değiştirecektir. Kitaptaki karakterler ve olaylar gerçek değildir; tamamen hayal ürünüdür.

Çocukluk arkadaşı olan Küçük Balca ve Küçük Emir yavaş yavaş büyürken birbirinden kopar. Çocuklukları boyunca birbirlerine yakın olan bu ikili Balca`nın ailesinin ölümü üzerine seneler sonra tekrar karşılaşırlar.

Arkadaşların sana taktıkları lakabı fazla ileri kullanmaya başlamıştır.. (Kitap baş erkek karakterin anlatımı) Soner: Arkadaşlar ben erkeğim?? ★ Süveyda & Soner Gülsüm & Alper Not: Kitle kazanıp asıl kitabım olan Işıkları Söndürseler Bile`ye okur kazanmak için bu kitabı yazıyorum. Bölümlerin çoğu mesajlaşmadır, sadece robot gibi durmasın diye bazı mesajlarda Soner`in düşüncelerini de yazacağım♡

"Nazlı ." Ne diye sürekli Nazlı diye sesleniyordu bu adam bana . Zaten sinirli olan bedenimi iyice geriyordu . "Naz , benim adım Naz . Nazlı diye seslenip durma sinirlerimi bozuyorsun ." "Nazlı ." Ya beni beni dinlemiyordu . Ya da anlamaya beyni yetmiyordu. Zaten okuldayken de hiç beyni basmıyordu derslere . "Ne var ? " "Evlenelim mi ?" Ne saçmalıyordu bu adam . "Gülşah Hanım`la konuşmalarınızı duydum.Evlenelim mi ?" "Annemle konuşmalarımızı mı dinledin ? Gerçi okuldayken de hep insanların konuşmalarını dinlerdin , gıcıklığından hiç ödün vermemişsin ." "Sorumun cevabı bu değil .Evlenelim mi ? " "Senin çıkarın ne olacak bu evlilikten ? " "Senin gibi somurtkan bir karım olacak yetmez mi ?" ... Genç kadın yıllardır hastalıkla mücadele eden babasını biraz olsun mutlu edebilmek için kabul etmişti bu evliliği.Genç adam ise annesinin baskısından kurtulmak için kabul etmişti . Bir anlaşma yapmışlardı . Sadece bir süre evli kalıp sonra boşanacaklardı . Ama bilmiyorlardı ki ilkokulda birbirinden hiç haz etmeyen iki çocuktan birbirlerine iyi gelecek iki yürek olacaklarını ... Bir Nazlı kız ve Deli bir Rüzgar`ın hikayesi ...

Mizgin Kalyoncu, şımarık ve prenses gibi yetiştirilmiş bir ressamdır. Gümüşhane`nin bir köyünde yaşamaktadır. Sıcak bir yaz gününde, festivalde horon teperken yanında oynamaya başlayıp kavga ettiği askerin, aslında küçükken evlenip Almanya`ya gitme sözü verdiği çocukluk arkadaşı olduğunu bilmemektedir. Ağır başlı Yüzbaşı Sadi Ilgaz ile patavatsız Mizgin`in atışmalı aşk hikayesini okumaya ne dersiniz?

Genç bir kızın İnternet`e tanıştığı bir yabancı gelecekteki hayatında karşılaşacağını ne o biliyordu ne de tanıştığı yabancı.... " Kimsiniz ve ne hakla benim yemeğe çıkmama karışabiliyorsunuz?" Dedim elini belime koymuş olan adama diklenerek. " Karışırım hanımefendi" Dedi adam kulağıma doğru yaklaşarak bunu fısıltı ile söylemişti. Neden poyraz duymasın diye mi ? Hiç bi bok anlamıyordum. " Hayır efendim karışamazsınız!!!" Dedim hiddetlenerek bu sefer onun gibi sesiz değil bağırarak söylemiştim bu dediğimi. Restorandaki gözler yavaş yavaş bize dönmeye başlamıştı. Poyraz yerinden kalkıp bana doğru atılmıştıki " Çek elini nişanlımın üzerinden!!!" Diye öyle bir bağırdı ki yanımdaki adamdan ben bile korkup yerime sinmişken Poyraz çok sinirlenmiş ama o da korkmuş gibiydi. Bu adam kimdi? Nerden çıkmıştı? Bana niye böyle davranıyordu? Hiç bir şey anlamıyordum biri bana bir şey anlatmalıydı yoksa gerçekten kafayı yicektim!!!! ***

Ayperi Aldemir, on sekiz yıl sonra geri döndüğü memleketi Trabzon`da öğretmenlik yapmaya başlar. Ancak bir sabah okula yapılan beklenmedik saldırı geçmişin kapılarını yeniden aralar. Diğer yandan geçmişin tam ortasında olan, Sis Timi`nin komutanı Ayperi’nin yıllardır görmediği çocukluk arkadaşı Karahan Bozkurt`tur.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Mera sokağında çocukluğunu geçiren Irmak ve Güney uzun yıllar sonra karşılaşır

"Bu arada siz beni kaçırmadınız ben hazırlandım ve kendi isteğimle geldim. Ayrıca bu patronunuz ne zaman gelecek yine kimi öldürmüşüm merak ettim. Ay ben çok fazla sisteme girdim hatırlamıyorum da sizin adınız nedir" ses yok. Bir anda içeri bir adam girdi. "Demek Ahu Kaya sensin?" evet. "Çok tanıdık bir isim" bana yaklaştı "Ben de Bora Çelik yani Girdap" bu sefer büyüğümü bulduğumu hissediyorum ama umarım sen değilsindir.

Duru yirmilerinin başında cıvıl cıvıl bir kızdı hayatında ne isterse o olmuş nasıl yaşamak istediyse öyle yaşamıştı. Herkesi kendi gibi sanar hayatın ne kadar zor olabileceğini aklına yediremezdi. Ta ki onunla tanışana kadar...

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin`i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

Özgür dirseklerin mutfak masasına yaslayıp öne doğru eğildi. "Seninle koşup oynamayı özledim." dedi Özgür. Burnunun ucuna doğru düşmüş olan gözlüğünü işaret parmağıyla eski yerine iterken. "Bende özledim" dedi Mutfak tezgahında uğraşırken. Başını yana çevirip kendisini izleyen Özgür`e bakarak. Özgür hafifçe tebessüm edip önünde ki bisküvili pastadan bir çatal aldı. Her zaman ki gibi bu tatlı da genç kızın yanındayken lezzetliydi. Yoksa, genç kız yanında yoksa bal, baklava olsa dahi tadını alamıyordu. "Şimdi de oyun oynayabiliriz" dedi Özgür hafif muzip sesiyle. Her zaman ki gibi, bir kaşını kaldırmış yüzünde hafif tebessümü vardı. "Ne?" Nükte`nin yüzünden şaşkınlık ve bir o kadar da anlayamamazlık okunuyordu. "Diyorum ki, eskisi gibi oyun oynaya biliriz. " "Ne oynayacakmışız? Nasıl olacak o?" Nükte`nin sesi alay doluydu. "Evcilik oynayabilriz. Sen anne olursun, ben baba." [Nükte: dikkat edince anlaşılabilen ince mâna. ] [Kapak tasarımı kendi şahsıma aittir. ]

Baba… Bazıları için iki hecelik basit bir sözcük, bazılarının korkulu rüyası, bazılarının olmazsa olmazı, bazılarının yaşama sevinci. Benimse eksikliğini duyduğum, özlediğim, yerinin asla dolmayacağı insan, babam... Benim bu yarama ilaç olan kişiler benim en değerlilerim. Üstelik iki kişi hariç hepimiz aynı yaraya sahibiz. Farklı aileler, aynı yara. Annem de o çok sevdiği kocası ölünce ardında kalan üç yavrusunu da umursamadan bizi terk edip gitti. Hakkımı helal eder miyim, orası meçhul. Peki, siz bu zor yolculuğumda bana eşlik edecek misiniz? Mutlu anıma, hüzünlü anıma, kızgın anıma kısacası olan her şeye tanıklık etmek ister misiniz? Eğer beni merak ediyorsanız ben Gece, Gece Karayel.

-Bu şarkıyı hatırlıyor musun? -Yoo, hatırlamıyorum.. -Hatırlatırız o zaman. Birbirini tamamlayan ve birbiri için yaratılmış iki ruh. Ruhunda büyük bir boşluk hisseden Alara, ve o boşluğu tamamlayan çocukluk arkadaşı Atlas.

23 yaşında ki Lavinya Çevik, ansızın öğrendiği sır ile ailesinin derin sırlarını öğrenmeye çalışır. Bununla beraber 8 yıl önce öldü bildiği çocukluk arkadaşı Egemen`in yaşadığı haberini almıştır. Fakat Egemen bilmediği bir sebepten dolayı ona soğuk ve mesafelidir. Bu yolda bize eşlik etmek ister misiniz¿

Rizede yaşayan Mahperi, normal bir hayat sürmektedir. Ailesi ile güzel bir hayat sürerken, olay dedesinin mardinli arkadaşının ziyarete gelmesi ile başlar. Mardinli ağanın torunu Demir Karahanlı, Mahperi`ye verdiği sözü tutmaya, onu almaya gelmiştir. ARAF YARASI; KARAHANLI

Okul çıkışı beş arkadaş okulda ders çalışmaya karar verirler ama karşılaşmayı beklemedikleri olay onları buluyor. Bu olay ne yazık ki o beş arkadaşın peşini bırakmaz."̳S̳o̳n̳r̳a̳k̳i̳ ̳g̳ü̳n̳l̳e̳r̳ ̳g̳ö̳r̳ü̳ş̳ü̳r̳ü̳z̳.̳"̳

Annesi ve babasının ayrılması üzerine annesi ve kardeşi ile yeni bir hayata başlayan Güneş yeni hayatının ve yeni okulunun ona katıcağı şeylerden habersizdi... Yeni okulunda tanıştığı kişilerin hayatının bir parçası olucağından henüz haberi yoktu..

Ben asena yılar önce annemi kaybetim gözlerimin önünde öldürdüler benim annemi o gün bir daha ülkeme adım atamadım ben annemin yasını sevdiklerimle tutamadım ben asena 16 yaşıma kadar peri kızı 16 yaşımdan sonra babamın deli kızı oldum ben 16 yaşımdan sonra bir daha asla gülmedim

Yarı Texting İş için yanlış numaraya her gün mesajlar atan İzel Karca`nın mesajları bir hafta sonra görüldü olur..

Eslem`in yıllardır hayalini kurduğu şirkette staja başlarken başına gelen talihsiz bir olayla hayatına ansızın giren ve hayatının neredeyse her alanında karşılaştığı o fazla tanıdık ama bir o kadar da yabancı adam tüm planlarını alt üst eder. Eslem için Çınar demek sadece nazik, kibar ve şirketin yeni yönetici olan bir yabancı demekti. Oysa Çınar için Eslem`in tanımı çok farklıydı... Karayel Şirketi`nin tek varisi olan Çınar, yıllar sonra kaderin ince hesaplarıyla karşısına çıkan Eslem`i ; çocukluğunun en parlak döneminden, o yağmurlu anda ona boncuk boncuk bakan gözlerden ve verilen bir sözden hatırlıyordu. Aslında hiç unutmamıştı ki hatırlasın... Eslem ise ne o sözü ne de sözü veren kişiyi hatırlıyordu. Ama Çınar her gün hatırladı. Hergün unutamadığı o maviş gözlerin bakışını, o gülüşü zihninin ve kalbinin en derin yerine saklamıştı. Zamanla atışmalar kaçamak bakışlara, öfke meraka, mesafe ise içten içe büyüyen yakınlığa dönüştüğünde kalplerde tek bir soru olacaktı. " Biri unutmuşsa herşeyi diğeri hiçbir şeyi unutmamaya ne kadar dayanabilir? "

Tam 16 yıl sonra karşılaşmıştık. O artık bir askerdi bense doktor... İlk kitabım umarım beğenirsiniz.