"Gönlümüz kırgın, ruhumuz yorgun, umutlarımız paramparçaydı. Biz hiç var olmamış gibiydik; ailelerimizin bakışlarında birer boşluk, hikayenin dışında bırakılmış çocuklardık. Kalbi yaralı, ruhu vedaya hazır, ama canı bir küçük duaya asılı kalan o kız çocuklarıydık... Yok sayılmanın karanlığında, sadece nefes almak için değil, var olmak için direndik."

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu "Ay gökçek bir oğlandı. Suskun, ağırbaşlı… Güneş ise güzel bir kızdı. Duygusal, kırılgan… Ay, Güneş’e âşıktı. On beşlediği bir gün, kalbini ona açtı. Meğer Güneş de Ay’ı seviyormuş; ama bu aşkı dile getirmeye cesaret edememiş. Ay’ın sözleri ona güç verdi. Ve o gün, ilk kez aynı duyguda buluştular. Ay’ın her on beşlemesinde bir araya geldiler. Gelecek hayalleri kurdular. Son buluşmalarında evlenmeye bile karar verdiler. Ama bu mutluluğu kıskanan bir cazı (cadı) karısı, Güneş’in kulağına Ay hakkında yalanlar fısıldadı. Güneş soğudu. Ay ise olan bitenden habersizdi. Güneş’in etrafında dolandı durdu. Suskunluğuna anlam veremedi. Çok üzüldü. Bir gün Güneş, Ay’a dedi ki; “Boşuna peşimde dolaşıp durma. Seninle evlenmeyeceğim. Benden umudunu kes.” Ay bu sözleri anlayamadı. “Kıyamete kadar senden umudumu kesmeyeceğim,” dedi. “Bir gün suçsuz olduğumu anlayacaksın.” O günden sonra konuşmadılar. Ama Ay, Güneş’i unutamadı. Her on beşlemesinde hasretle ona bakmak istedi. Güneş ise parmaklarını uzatıp gözlerini kapattı. İnsanların Güneş’e bakamamasının sebebi de buydu. O yakıcı ışıklar… Güneş’in ince parmaklarıydı." Yetimhane müdürü sustu. Sonra bakışlarını iki küçücük çocuğa çevirdi. Mavi gözlü olana baktı. Gri gözlü olana baktı. “Demem o ki,” dedi, “bu mavi gözlünün adı Güneş, gri gözlünün adı da Ay olsun.” “Adları gibi yaşasınlar.”

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Savcı & Asker & Karadeniz Kapak ve kurgu şahsıma aittir. Bir Wattpad kurgusu. Bir kadın var eksik büyümüş. Hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış. ... Ve bir adam var. Vatanı için ailesinden vazgeçen bir asker var. Vatanını seçtiği için evladından vazgeçen bir ailesi var. ... Bir kadın var. Karadeniz kadar inatçı, asi, hoyrat. ... Bir adam var. Karadeniz`in hırçın dalgalarıyla boğulacak olan.

Bir kız.. Daha 17 yaşında güçlü olmaya mecbur kılınmış. Ama o güçlü olmaktan yorulmuş... Geçmişin izleri bir türlü Geçmiyordu Eylül için. İşlenilen Bütün günahların bedelini ödemeye mahkum edilmişti Eylül. Bir Eylül Masalı olarak dünyaya geldiği, çok güzel bir aşkın meyvesi olarak biliyordu kendisini Eylül. Oysaki gerçekler hep acıtmamış mıydı canımızı. Peki Eylülden gizlenilen gerçekler ortaya çıkarsa.. Ya Eylül yaşama sevincini içinde öldürüp Babasına kavuşmak isterse. "ALINTI" " Eylül! Benim şirkette dikkat ettiğim en önemli şeylerden biridir dürüstlük. Ve sen hâlâ devam ediyorsun yalana. Kapkaç olmadığını biliyorum. Şimdi bana dürüst ol. Ne oldu yüzüne?" Eylül şaşkındı. Ve en çok hangisine şaşıracağını bile bilmiyordu şuan. Burada 1 aydır staj görüyordu.ve patronu ilk defa ismiyle hitap etmişti. Ayrıca yalan söylediğini biliyordu. Ama nasıl? Şimdi ne diyecekti Eylül? Hayatında ilk defa utançtan ölmek istedi hemde tam şu anda. Nasıl anlatacaktı? Anlatsa kendisine acıyan gözlerle bakacaktı patronu. Eylül bunu istemiyordu. Ama Emre bey herşeyi biliyor gibi sormuştu bu soruyu. Eylül dolu gözleriyle baktı önce Emre beye. Sonra hemen başını öne eğdi. Emre beyin sorusuyla adete yerine çakıldı Eylül. "Ailenden şiddet mi görüyorsun?" Hikayede herhangi bir çalıntı, kopyalama veya kurgu çalımı olursa hukuki süreç başlatılacaktır .!!!! Arkadaşlar kitabın kurgusu tamamen bana aittir. Kurguma güveniyorum. İnşallah rabbim utandırmaz. Şimdiden teşekkür ediyorum herkese..

Zenginlik içinde büyüdüğünü sanıyordu. İstanbul’un en elit semtlerinde,lüks içinde geçen bir hayat… Alara için her şey kusursuz görünüyordu. Ta ki o gece hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını öğrenene kadar. O,başkasının kızıydı

" Her bir zerrenin, şiddettin en yakıcı kısmına nasıl aç olduğunu biliyorum çünkü kokunu alıyorum. Tutku, aynı kokuyoruz."

"Şakağından öptüğümden beri çok dincim." Gülümsedim büyükçe. "O günden sonra kurşun yedin, hatırlatırım." "Buna rağmen çok dincim." dedi Yavuz. "Pozitif enerji mi verdim?" diye sordum. "Vallahi yaptın bir şeyler." diyen Yavuz bu kez izin almadan yaklaştı şakağıma. Önce ellerimi kavradı. Gülümsedi. Gülümsemesiyle öptü şakağımdan. Geri çekilmek istemedi... "Yavuz?" dedim büyük bir endişe hâlinde. "Bir gören olacak." "Olsun." dedi Yavuz azıcık geri çekilip. "Olmasın." dedim net bir dille. Dinlemedi Yavuz. Bir kez daha yaklaştı şakağıma. Bir öpücük daha bıraktı. Öpücüğü o kadar masumdu ki... Tıpkı yeni açmış bir çiçeğin yaprağına düşen ilk sabah çiyi gibiydi. Hafif, neredeyse hissedilmez. Ama aynı zamanda, o çiçeğin özünü barındırıyordu. İşte o masumiyetin ardında, bir volkanın derinlerindeki lav gibi, sabırla bekleyen bir arzu da vardı. Dudakları şakağıma değdiğinde yayılan sıcaklık, tenimi yakıp kavurmasa da, ruhumu derinden titretiyordu. Gözlerini kapattığını hissettim. Kirpiklerinin hafifçe şakağıma dokunuşu, fısıltıyla söylenen bir sır gibiydi. O an, zaman durdu. Etrafımızdaki tüm sesler kayboldu. Ne kuş sesi ne dışarıdaki hastaların sesi... Sadece onun nefesinin sıcaklığı ve dudaklarının tenime bıraktığı o tarifsiz his vardı. İçimde yeşeren karmaşık duygularla, ne yapacağımı bilemez bir halde kaldım. Kalbim, bu beklenmedik yakınlığın etkisiyle hızlanırken, zihnimde bin bir soru yankılanıyordu. "Nazelif?" dedi Yavuz sol şakağıma öpücük bırakıp. "Çok güzelsin." "Yavuz?" dedim kısık çıkan sesimle. Sağ şakağımdan öptü Yavuz. "Çok özelsin." . . Asker & Doktor"

200 yıl önce gerçekleşen savaş yoksulluğu, yoksulluk baş kaldırıları, baş kaldırılar ise inançsızlığı doğurmuştu. Kızılkum, küskün toprakların üstüne inşaa edilmiş bir çöl şehri haline gelmişti. Geçen yüzyıllar orada bir şey değiştirmemiş, Buhara cadılarının laneti baş göstermeye devam etmişti. Yıkılan krallıklarının her köşesini almak için yemin etti Yula. Kurtuluş için, Kaybettikleri için, İntikam için.

Mike`ın ablası olan lily yaz tatilinde Kaliforniya`dan döner ve bilmediği bir sürü gizemli olaylara dahil olur bu sıradada biri hayatına girer ve bilinmedik bir yola sapar

On sekiz yaşına girecek olan Emma Hill, bunun heyecanı içerisindedir; ama on sekiz yaşına girerken kendinde beklenmedik özellikler keşfeder. Bu özellikleri kabul etmekten başka çaresi olmayan Emma Hill’i nasıl bir doğaüstü güç ve evren beklemektedir? Peki, siz Emma Hill ile bu evrene ortak olmak ister misiniz? ‼️Kitap; vampir, kurt adam, büyücülük içermektedir ve kitapta kan ve yetişkin içerikli tasvirler bulunmaktadır. Bunu dikkate alarak okuyunuz lütfen. 🙏🏼

Arkadaşlarımla çevirdiğim rastgele bir numaranın hayatım olacağını nerden bilebilirdim? Ya da maceram olacağını. Hayatımın nokta kadar yerini tüm hayatıma bırakan o numara artık her şeyimdi. Ve ben onu kaçırmamak için elimden geleni yapacaktım. Ve yapıyordum. °°°°°°° Kurgumu çok seveceğinize eminim. Hepinizi kitabıma davet ediyorum.

Asker & Eski Asker Gözlerimi gözlerine diktim. "Süsünden eksik olmuyorsun be kızım," dediğinde gözünün içi gülüyordu. "Yine hangi makyaj veya takı. Söyle güzelim. Söyle çünkü bunları bir tek senin için yaparım." Yüzümde tebessüm yer edindi. "Bana mermi verir misin peki?" Bir hata her iki hayatında sonu olmuştu . Kitabı yüzde yüz seveceğinize o kadar eminim ki. Okumadan bırakmayın

22 yaşındaki gastronomi öğrencisi Büşra, çocukluğundan beri gizlice âşık olduğu Alper`in kırıcı tavırlarına rağmen ondan kopamaz. Ancak yıllar süren hayal kırıklıkları ve kalp yorgunluğunun ortasında karşısına 38 yaşındaki eski milli boksör Savaş çıkar. Aşka küsmüş bu adam ve sevilmeyi hak ettiğini yeni fark eden genç kız, birbirlerinin hayatına beklenmedik bir sıcaklık getirir. Geçmişin izleriyle, bugünün umutları arasında tutkulu bir hikâye başlar. © Eserin tüm yayın, çoğaltma ve uyarlama hakları şahsıma aittir. Bu eser izinsiz olarak kopyalanamaz, paylaşılamaz, çoğaltılamaz veya benzeri şekilde uyarlanamaz. İhlal halinde Türk Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu uyarınca hukuki işlem başlatılacaktır.

Bazı çocuklar büyümez. Sadece hayatta kalmayı öğrenir. Ayaz, daha sekiz yaşındayken bir çocuğun taşıyabileceğinden fazla yük aldı sırtına. Soğuk hücreler, karanlık geceler ve kucağında susturmak zorunda kaldığı bir bebek... Hayat ona merhameti hiç öğretmedi. O da merhameti değil, dayanmayı öğrendi. Yıllar sonra üniforma giydi. Silah tutmayı, emir vermeyi, adam kurtarmayı öğrendi. Ama geçmişini gömmeyi asla başaramadı. Bir operasyon, bir ihanet ve bir kaçış... Kız kardeşi Tuğçe`nin izleri onu sınırın ötesine, yerin altına, insanlığın bittiği bir noktaya sürükledi. Bu artık bir görev değildi. Bu, geri dönüşü olmayan bir hesaplaşmaydı. Herkesin bir sınırı vardır. Ayaz`ınki aşıldığında, geriye sadece öfke kaldı. Bu hikâye kahramanlık anlatmıyor. Bu hikâye kurtuluş vaat etmiyor. Bu hikâye, bazı insanların neden asla iyileşemediğini anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz. Sadece sessizleşir.

fikirlerimiz uyuşmuyordu hatta hemfikir olduğumuz konular pek azdı. sürekli didişir, birbirimize meydan okurduk ama farklılıklarımıza karşın, tek bir ortak noktamız vardı. birbirimiz için deli olurduk. yarı texting kaktüs ve lavinia

Sessizlik, bazen bir sesin yapabileceğinden çok daha fazla şey anlatıyor. Bir sandalye gıcırdıyor uzakta. Adım söylenmiyor, ama sıranın bana geldiğini biliyorum.

Karanlığı düşünün, etrafta hiçbir ışık hüzmesinin olmadığını. Sadece hayal edin, o ıssızlığın içinde bir şule ne kadar kıymetlidir ademoğlu için. Korkmaz en basiti, yaşamı hisseder, umudu kazanır ve yahut yeniden doğar. Çünkü o karanlıkta ölüme terk edilişinin ardından kim veya ne olduğunu bilmediği bir nur ona el uzatmıştır. Kaan karanlıktı bu hikâyede Efsun ise o hale. Kaan karanlığında ölmeyi beklerken hayatta değer verebileceği parıltıyı gördü ve ona tutundu. Efsun ise Kaan için bu kadar kıymetli olduğunu bilmeden çekti çıkardı o kuyudan. Sonunda ise Kaan geçmişini, ağıl da bulduğu ziya nın gölgesinde bıraktı....

Ailenin biricik kızı üveyse...

Sümeyye Beyza yetimhanede büyümüş sevgi görmemiş bir kızdır. Birgün gerçek ailesi onu bulur. Bakalım şimdi neler olacak

O gece bir imkansızı gerçekleştirdik. Galata ve Kız Kulesi kavuştu. Ve o gece İstanbul bizi ağlayarak izledi. ... "Daha önce hiç gelmeyenler bile özler İstanbul`u. Burası sanki, herkesin daha önce hiç gelmediği evidir." ... Galata ve Kız Kulesi.

Soğuk, katı ve acımasız bir Avcıydı. Tek arzusu intikamını aldığını bilerek yaşamak veya ölmekti. O yüzden ailesini öldürenleri öldürmedi. Onun yerine onları tam kalbinden kızlarını kaçırarak vurdu. Şimdi ailenin korkularından ve acılarından beslenerek kıza her türlü işkenceyi yapmanın heyecanlı olacağını düşünüyordu. Ayza ise yalnız, hayatta anne ve babasından başka kimsesi olmayan biri. Onun da istediği aşk. Hayatına girecek yakışıklı prensini bekliyor. Buz mavisi gözleri görünce istediğini bulduğunu sandı. Ta ki; Avcı’nın sözlerine kadar. “Sen benim Av’ımsın. Ben de senin Av’cın.” Dediğinde Ayza’nın tek yapabildiği gözünden yaş akıtmaktı. “Seni seviyorum ben. Her güzelim değişinde kalbimin ritmini bozuyorsun.” O acımasızca “Güzelim? Ağzımda beden bulmuş, bir cisim benim için. Çünkü sen benim; seveceğim kadın değil, öldüreceğim kadınsın…”dediğinde bile gözünü kırpmadan karşısındaki yaralamayı bilendi. Türk ve Amerikan iki gencin hikâyesi bu… Türkiye, Amerika arasında dönen bir intikam ve aşk… Aşkın beden bulmuş hali Alex. Aşkı için ölüme gidecek kız Ayza…

Karanlığa gömülen şehrin üzerinde şimşekler dans ediyordu. Gök gürültüsü ise sağır eden cinstendi. Sanki ben konuşmadıkça gökyüzü konuşuyor, günahlarımı haykırıyordu adeta. İçimde... Beyaz ve Siyah. Aydınlık ve Karanlık vardı. Hangisinin büyüklüğü daha fazla kestiremiyorum. Terasta duyduğum adım sesleriyle irkilerek çıkışa doğru döndüm. Karan... Panikle geri adım atsamda terasın pervazına yaslanmıştım. Kaçışım yok. Kalbim deli gibi atarken telaşla bir çıkış yolu arıyordum. Ben kafamda bahaneler sıralarken o çoktan sınırlarımı ihlal etmiş bana yaklaşmıştı bile. "Saye!" Kullanmadığım ikinci ismimle seslenince tüylerim diken diken oldu. Herkes, "İclal" olan ilk ismimle seslenirdi. O beni tanıdığından beri hep ıslarla "Saye" diye seslenip durdu. "Bu havada ancak senin gibi biri, bu gökyüzüne kadar uzanan binanın terasına çıkar." Eliyle yanağımı okşamaya başlayınca bir an kalbim yerinden çıkacakmış gibi hissettim. "Saye, sen gerçeği benden ne kadar saklarsan sakla." yüzünü yüzüme yakınlaştırarak "Gözlerinin ardında ki gerçek yüzünü görüyorum." Ve tekrar yineledi sözlerini "Sakladığın o yüzü görüyorum.! "

"Ne yani, kanka? Sadece tek bir gece kaçamak yapacağız. İnan, eşlerimizin ruhu bile duymaz." "Ben sadece bir şeyler içmeye gelirim, başka da olmaz."

İnsan her şeye alışır mı? Güçlü olmak bir tercih mi, mecburiyet mi? Susmak iyileştirir mi yoksa çürütür mü? İnsan en çok kendine ne zaman ihanet eder? Bazen en büyük yüzleşme: gitmek değil, artık eskisi gibi kalmamaktır..