"Bazı vedalar hiç gerçekleşmez, sadece bir ömür boyu ertelenir." Dokuz ay arayla bir yetimhanenin soğuk duvarları arasında verilen sessiz bir söz, yıllar sonra barut kokulu bir savaş meydanında yeniden yankılanıyor. O, adını yüreğine mühürlediği kızı korumak için bir ordu kurdu; timine onun adını verecek kadar sadık, onu bir daha kaybetmemek için dünyayı yakacak kadar kararlıydı.

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

Eldoria’nın karanlık şehirlerinde bir isim fısıltıyla konuşulur: Liora Varyn. Kızıl saçlı, gölgeler kadar sessiz ve ölüm kadar hızlı bir suikastçı. Onun için görevler basittir: hedefi bul, sessizce yaklaş ve işi bitir. Ama bir gece her şeyi değiştirir. Basit bir suikast görevi sırasında Liora, gizemli ve tehlikeli bir örgüt olan Seraphis Tarikatı ile karşılaşır. Tarikatın onu neden aradığı ise büyük bir sırdır. Çünkü onların söylediğine göre Liora sadece bir suikastçı değildir… O bir anahtardır. Geçmişinin karanlık sırları, peşine düşen ölümcül avcılar ve Eldoria’nın kaderini değiştirebilecek bir güç… Artık Liora’nın tek bir seçeneği vardır: Av olmamak için savaşmak. Gölgelerden doğan bir suikastçının hikâyesi başlıyor.

Defne Demirtaş: Mersin`de yaşayan 24 yaşındaki kız birkaç yıl önce babasını kaybediyor ve annesi ile yeni bir hayat kurmak istiyor Astım hastası olan Defne bir gün arkadaşı ile gezmeye çıkıyor. Eve dönerken yanlış yola gidiyor ve çıkmaz sokaklara giriyor. Arkadaşı Alis Kaya ile bir karar alıp ayrılıyorlar ve çıkış yolu bulmaya çalışıyorlar. Bu esnada defnenin karşısına bir köpek çıkıyor ve defneyi kovalıyor.Köpeklerden korkan Defne hızla koşarak yıkılmış,kırık dökük bir binaya giriyor. Defne nefes nefese kaldığı için ilacını kullanmak istiyor ama garip bir ses duyduğu için ilacını bile önemsemeden binanın içine doğru ilerliyor .Binanın içine girdiğinde ise bir çok cesetler görüyor .Defne Çığlık çığlığa binadan çıkacağı esnada arkadan gelen bir el ile bayılıyor ve bunu yapan kişi en büyük mafya örgüt lideri Ferhat Aslan dır

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Artık, savaşlar, açlık, ekonomik sıkıntılar, acı yoktu... Her şeyin düşünüldüğü ve tek bir elden yönetildiği o mükemmel düzen kurulmuş insanın huzur ve mutluluk arayışı sona ermişti. Artık sahip oldukları düzenle istikrar, yollarına ve geleceklerine ışık tutuyordu. Ama Vestalia`nın bir tutkusu, çözmek için uğraştığı yasak bir amacı vardı. Yaşadığı XII. APJUQTİA`nın yöneticileri bunu duysa onu vatana ihanetten en ağır cezaya çarptırırlardı çünkü yaşanılan zaman zaten mükemmeldi ve zamanda yolculuk yapmaya çalışmak için hiçbir mantıklı neden olamazdı. Bunu arayan insanlar vatanına nankörlük etmekle suçlanırlardı. Oysa o gün geldiğinde ve Vestalia bu iş için gerekli karışımı icat edebildiğinde gitmek istediği diyarların hayali onu çoktan ele geçirmişti. Kendi zamanından memnundu sadece geçmişi daha iyi bilmek ve geleceğinin güzelliğini görmek istiyordu. Tabii yanlışlıkla kendini zalim bir kralın ülkesinde ve onun yatak odasında bulmadan önceydi bu düşünceleri... Üstelik tek misafir kendisi de değildi....

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Tılas uyandığında kendini hiç tanımadığı insanların arasında bulur. Etrafındakiler hemen hemen onun yaşındadır ve hepsi farklı ırktandır. Peki kimdi bunlar? Dünya büyük bir felakete uğramış, şehirler darmadağın olmuştu. Bir virüs insanlığın sonunu getiriyordu. Peki Tılas ve diyerlerine neden bir şey olmamıştı? Neydi bu virüs? Nefes kesen hayatta kalma hikayesini kaçırmayın!

Evimizin penceresinden, 500 metre ilerideki mezarlığa bakan bir görüntü dikkatimi çekti. Gecenin karanlığında, mezarlığın derinliklerinde hafif bir ışık yanıp sönüyordu. İlk başta önemsemedim, belki bir fenerin yansımasıdır diye düşündüm. Ama ışık her gece aynı saatte, gece 01.30`dan sonra tekrar ortaya çıkmaya başladı.

gercekler hep acitirdi ama bu kadari dusunulemezdi

Bazı kızlar, iki kişiye aynı anda aşık olabilir. Sedef de öyle ama farkında değil. Bazılarıysa, iki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalır. Bu hikâyede Sedef, kendine en iyi geleni seçecek. Diğeri… sadece üvey kardeşi olarak kalacak. "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka bir şeye ya da birine izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Bir deli katilin hastanede gördüğü küçük çocuğu o büyüyene kadar takip etmesi ve ona delirircesine aşık olup kıskanması

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

Herkese iyi okumalar

Asil, meşaleyi duvardaki halkaya sanki taşı kırmak istiyormuş gibi çarparak astı. Bir adımda dibime girdi, göğsü hırsından inip kalkıyordu. "Burada ne halt ediyorsun?" diye kükredi. Sesi dar hücrede yankılanıp kulaklarımda patladı. "O lağım çukurunun içinde, o delinin yanında ne işin vardı senin?" "Sana ne!" diye bağırdım, gözyaşlarımın arasından ona nefretle bakarak. "Beni rahat bırak! Ne yapıyorsam yapıyorum, seni ne ilgilendirir?" Asil üzerime doğru bir hamle yapıp kollarımı demir bir kıskaç gibi kavradı. Beni sarsarken gözlerinden resmen ateş çıkıyordu. "Beni ilgilendirir! Çünkü seni o zindanda görselerdi şu an kellen surlarda sallanıyordu! Ölmeni istemiyorum, anlıyor musun aptal? Ölmeni istemiyorum!" Kollarımı ondan kurtarmak için sertçe geri çekildim ama bırakmadı. "Ölürsem ölürüm, sana ne be?" diye haykırdım yüzüne karşı. "Sanki çok umrunda! Beni buraya bir leş gibi fırlatıp atan sensin! Şimdi gelmiş başımda hayat dersi mi veriyorsun? Senin o sahte korumacılığını sikeyim Asil!" "Seni korumaya çalışan kafamı sikeyim asıl!" diye bağırdı o da, sesinin tellerini yırtarcasına. "3 gündür seni hayatta tutmak için kaç takla atıyorum haberin var mı? Sen gidip bile isteye celladının kucağına oturuyorsun! O kuyuya nasıl düştün, ne işin vardı orada?" Hayatta tutmakmış, karşılaştığımız andan itibaren hiçbir işim yolunda gitmedi ki.

Berdel`e kurban gitmiştim. Hiç tanımadığım, bilmediğim bir adamla evlendiriliyordum... "1 yıl, sadece 1 yıl sonra burdan herkesin seni bir ölü olarak sanması ile gideceksin." Bunu diyen bir ağaya ne kadar güvenilir ki Sevgiyi hiç tatmamış bir kız esir olduğu bir ağaya aşık olabilecek mi... Kalbi kırıklarla dolu 22 yaşında genç bir kız ve Mardin`in aşiret ağası. Berdele kurban gitmiş iki genç, iki deli yürek... Her genç kızın hayaliydi beyaz atlı prens, peki ya bu sadece hayallerden ibaret ise. Kuma kitabı değildir... Savaş ağa adlı hikayem ÇİLEM olarak değiştirilmiştir haberiniz olsun. İlk kitabı da Instagram hesabımda belirttiğim sitelerde vardır. Bakmak isteyen instagrama girebilir. Her cumartesi yeni bir bölümle yayındadır. 6 Eylül 2021 Telif hakları kesinlikle saklıdır.

"Bazı insanlar karanlıktan kaçar, bazıları ise o karanlığı yönetir... Selçuk Saygun babasının gölgesinden uzaklaşıp tek başına yaşamak için çabalarken, aniden gelen haberle geçmişi kapısında bekler. Geçmişiyle yüzleşebilecek mi? yoksa herşeyden uzaklaşıp kendisinden ve geçmişinden kalabilecek mi?

Işığını arayan adam Gölge’de yuva bulmak isteyen kadın. Enkaz altında kalan İki beden… Bir çığlık… Bir sessizlik. Bir sır… Bir ölüm. Bir mesaj; “Film başladı Hazel Özilhan” Bir kaza… Bir uyanış. Bir kadın…ışığın kendisi. Bir adam…karanlığın içinden gelen. İki ruh. İki yara. Bir kader. Doğan bir aşk… Kanlı bir oyun. İki piyon… aynı tahtada. Sırlar. Gerçekler. Acılar. Ölümler. Ve sonunda yalnızca biri… Aydınlığa çıkacak. Işığın Gölgesi, karanlıkta yankılanan bir hikaye.🕯️

"Bazı yaralar kurşunla değil, kelimelerle açılır; bazı şifalar ise sadece bir bakışta saklıdır." ​Yüzbaşı Aras Karahanlı, cephelerin sert rüzgarıyla yoğrulmuş, ruhunu bir zırh gibi kuşandığı üniformasının ardına gizlemiş bir askerdir. Onun dünyasında sadece emirler, operasyonlar ve vatanı için göze aldığı karanlıklar vardır. Ancak son görevinden döndüğünde, karşısında aşması gereken en zorlu engeli bulur: Kendi zihni. ​Üsteğmen Psikolog Menesa Öztürk , insanların ruhundaki en derin çatlakları iyileştirmeye adanmış, zekası ve sükunetiyle tanınan genç bir subaydır. Görevi, Aras’ın o aşılmaz duvarlarını yıkmak ve barut kokulu anılarının altına gizlediği sessiz çığlığı bulup çıkarmaktır.

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Bangchan, beni tam arka bahçeye açılan sürgülü kapıya getirmişti ki odamın kapısının ardından şiddetli sesler gelmeye başladı. Kapıyı zorluyorlardı. Önündeki eşyalar ise hiçbir işe yaramıyordu. Kapı öne geldikçe ağır eşyalar bile oynuyordu resmen. Bu sefer dehşet içerisinde kendi kendime fısıldayarak: "Hayır," dedim. Hyunjin için deli gibi korkuyordum. Onun için delicesine endişeleniyordum. O benim bu dünyada hiç sahip olmadığım tek kardeşimdi. O benim ailemin en güzel parçalarından biriydi. Biz durunca Hyunjin de sesleri duyduğu yöne döndü. Sonra yeniden bize doğru dönüp endişe içerisinde bağırdı. "Gidin artık! Arka bahçeye de her an girebilirler! Onları bizim çıktığımız, gizli geçidimizden çıkar Bangchan! Acele edin! Durmayın! Yalvarırım durmayın." Yalvarırım durmayın, derken dudakları titremişti. O da bizim için çok korkuyordu. Gözleri dolmuş ve anında kızarmıştı. Bangchan, Hyunjin`i başıyla onaylayıp beni kuvvetli bir şekilde kolumdan çekiştirmeye devam etti. Bir ses duydum. Çok... ama çok yakından yükselen bir silah sesi. Bangchan da duymuş olmalı ki beni çekiştirmeyi bıraktı. Hemen arkasına dönüp baktı. Ama ben... bakmaya cesaret edemedim. Tahmin ettiğim şeyin gerçekleşmiş olmasından delicesine korktum. Kalbimde... çok derin bir sızı hissetmeye başladım. Nefes alamadığımı hissettim. Boğuluyor gibiydim. Boğazındaki yumru daha çok sertleşmişti ve daha çok canımı yakıyordu. Gözlerimden boncuk boncuk gözyaşlarım süzülmeye devam ederken ağır ağır arkama döndüm. Hyunjin... dizlerinin üzerine çökmüştü. O... Ona bir şey olmuştu! Kapı... Kapıda delik vardı! Kurşun deliği! Hayır! Hayır olamaz hayır! Hyunjin`in de gözlerinden boncuk boncuk gözyaşları bir bir süzülmeye başladı. Ağzı aralıktı. Zor... çok zor nefes alıyor gibiydi. Aralık olan ağzından yavaşça kırmızı bir sıvı süzülmeye başladı. Ka-ka-kan mıydı bu?! "Hyunjiiiin!" Dayanamadı. Öne doğru düşecekken ellerini yere koydu. Yerden destek alırken başını kaldırıp bize baktı. O kanlı, dolu dolu gözleriyle gözlerimin içine derin derin baktı. Son kez yüksek sesle bağırdı. "Gidin buradaaaaaann! Gidiiiin! Daha fazla oyalanmayın! Gidiiiin! Lanet olsun, gidin!" Son kelimelerini söylerken hıçkırdı. Hyunjin... Ağlamaya başladı. Sesli sesli ağlıyor, arada acısından olmalı inliyordu. Yine de hâlâ kapıyı zorlayanlara karşılık verebilmek için yerde ellerinden ve dizlerinden destek alarak süründü. Yatağımın arkasına geçti. Yüzünü acıyla buruştururken sesli sesli ağlamaya devam edip tabancasını sıkıca kavradı. Namlusunun ucunu kapıya yöneltti. Bangchan da ağlıyordu. Hyunjin`in bu hâli onun da yüreğini parçalıyordu ama ondan aldığı emri yerine getirmek zorundaydı. Bu sebeple beni çok daha kuvvetli bir şekilde çekti. Bahçeye çıktık. Belki bir işe yarar diye yalvarmayı sürdürdüm. "Yapma! Yapma lütfen yapma Bangchan! Ben giderim. Onu yalnız bırakma lütfen! Ona bir şey olursa dayanamam. Bangchan! Bangchan yalvarıyorum sana lütfen! Lütfen onu yalnız bırakma!" Beni hiç tınlamadı bile. O sessiz sessiz gözyaşı döküp ilerlerken ben de içli içli, yüksek sesle ağlamamı sürdürüyor ve devamlı arkama, Hyunjin`e bakıyordum. "Hyunjiiiin! Hwang Hyunjiiiin!" Bağırışımı duydu. Sadece gözleri değil, yüzü de kıpkırmızı olmuştu. Onun da ağlayışını hâlâ işitebiliyordum. Bana baktı. Buruk bir tebessüm etti. "Seni çok seviyorum Mina! Hem de çooook!" diye bağırdı. Ona karşılık bir cevap dahi veremedim. Gözlerim belki anlatmıştır ne hissettiğimi. Belki gözlerim konuşmuştur. Son anda Bangchan beni hiç bilmediğim bir yere çekti. Bahçemizi çevreleyen çalılardan biri meğersem kapıymış. O kapıyı açarak çıktık. Yeniden kapandı. Görünürde tamamen yeşil yapraklı çalıların bir parçasıymış gibi duruyordu. Bangchan, bir an olsun kolumu bırakmadı. Aklım da, kalbim de şu an sadece ailem dediğim insanlardaydı. İçimdeki yangını bu sesli ağlayışlarım ve görünüşteki yıkık hâlim dahi anlatamazdı. TB4680MN

Her şey; hayattaki tek varlığımın, biricik kuzenimin öldürüldüğü gece başladı. Onu kanlar içinde yerde yatarken görüp yanına koştuğumda, vücudundan akan kanın sıcaklığına tezat buz kesen tenine ellerim temas ettiğinde atmayı bıraktı kalbim. Sonra evin içinde üzerime gelen katilini görünce iflas etti beynim. Bedenim kaskatı kesilip bir puttan farklı görünmediğinde kayboldu yaşam belirtilerim. Ölümle yaşam arasında sıkışıp kaldığım an, yaşamak isteyen kalbimin bir polisin kalbine sımsıkı sarılmasıyla başladı serüvenim. Onun güven veren ellerini tuttu ellerim. Umudun ışıltısını saçan gözleriyle buluştu gözlerim. Onun sayesinde güçlü olmak nedir bildi tüm benliğim. O beni sarıp sarmalarken saatleri esir eden bir psikopatla cebelleşti kaderim. RM1356DF

Umarım beğenirsiniz🙏