Karadeniz’in hırçın dalgaları bazen bir gemiyi, bazen bir hayatı yutar. Ama o gün… bir adamın kalbini yuttu. Kudret Akbörü. Adı gibi güçlü, adı gibi sert bir adam. Bu şehirde onun bulamadığını kimse bulamaz derlerdi. Ta ki bir gün… Mavi kaybolana kadar. Bir hafta boyunca Karadeniz’in kıyıları, dağları ve sokakları tek bir isimle çınladı. Mavi. Ama Mavi sadece kaybolmamıştı. Arkasında cevapsız sorular, yarım kalmış bir aşk ve Kudret’in kalbinde dinmeyen bir fırtına bırakmıştı. Yıllar sonra Trabzon’a gelen genç bir tiyatro öğrencisi, herkesin fısıltıyla anlattığı o efsaneyi duyar: Kudret’e müptela Mavi. Bir aşk… Bir sır… Ve Karadeniz’in dalgaları kadar tehlikeli bir kader. Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez. Bazıları efsaneye dönüşür.

Patroniçe Serisi III. Kitap ⚜️ İçeceğini içerken, "Bunu tatmalısın," dedi, benimle sohbet etmeyi amaçlayarak. Pamir Alp, "Bu dünyada cehennemle tanıştıracağım o iti." dediğinde, içtiğim limonlu soda neredeyse boğazımda kalacaktı. Hamza, beklemediğim bir ilgiyle, "Helal helal, iyi misin Yenge?" diye sorduğunda, girdiğim öksürük krizine bir yenisi daha eklendi. Yenge mi? Öksürmekten yaşaran gözlerime elimle hava yaparken ona döndüm ve hayret içinde, "Benimle mi konuşuyorsun?" diye sordum, hitap şeklinden dolayı onu sorgulayarak. Pamir Alp sırtıma hafifçe (!) birkaç kez vurdu ve saçlarımın arasına fısıltıyla, "Heyecandan boğuluyordun az kalsın, karıcığım." dediğinde, kaskatı kesildim. Karıcığım? Yapay bir kahkahayla, "Heyecandan dilimi yutacaktım az kalsın." dedim, son sözlerimi bastırarak söyleyerek. Tuğçe ikimize şüpheyle bakarken Hamza`ya döndüm. "Hamza?" "Evet, Yenge?" "Yengen kadar başına taş düşsün, Hamza." dedim sinirle. Hâlâ bana yenge diyordu. Tuğçe bu söylediğime çekinmeden gülerken başımı bıkkınlıkla iki yana salladım ve, "Hâlâ susuyorsun!" deyip, öfkeyle Pamir Alp`e döndüm. Evden çıkmadan önce de böyle yapmıştı. Konu biz olunca susup sadece dinliyordu. Şaşkınca, "Ben ne dedim şimdi?" dediğinde, sertçe soludum. "Bana Yenge diyor ve sen ağzını açıp ona hiçbir şey söylemiyorsun!" dedim, homurdanarak. Bana gelince `bak kızım biz düşmanız` bla bla demeyi biliyordu ama! Hamza`ya kısa bir bakış atıp tekrardan bana döndü ve sinsice kıvrılan dudaklarıyla, "Çocuk, bizi yakıştırmış ne diyeyim şimdi?" deyip, rahat bir tavırla konuştu. Ağzım neredeyse bir karış açılırken öfkeden deliye dönmek üzereydim. Yakıştırmışmış! Tembihledim demiyor da yakıştırmış diyor. Benimle dalga mı geçiyordu? "Sa-" diyordum ki, içeceğimi önümden alıp -benim içtiğim tarafından- dudaklarına yaslayıp yudumlamasıyla beni zahmetsizce susturmayı başardı. • Devam kitabıdır.

Patroniçe Serisi 2. Kitap Gül Kanat ⚜️ Pamir Alp, "Bu kattaki bir odaya girer yatarız." deyip, içki kokulu nefesini yüzüme üflediğinde sinirle yüzümü buruşturdum. "Bana bak, pis sarhoş! Doğru, odana çıkıyorsun!" dedim ve kollarının altından çıkıp merdiven basamaklarını tırmanmaya başladım. Ta ki homurtusunu duyana kadar. Üçüncü basamakta dururken, omzumun üzerinden onun yere yığılan bedenine baktım ve, "Merdivenleri çıkmayı başarırsan eğer, sen uyuyana kadar yanında dururum." dedim, ona istediğini vererek. Zaten en fazla birkaç dakika sürerdi uykuya dalması. O uyuduktan sonra da ben kendi odama gider ve bu geceyi hiç yaşanmamış gibi yaparak kalbime gömerdim. Çünkü biliyorum; beynin yaşananları unutsa da kalbin ne hissettiğini hiçbir zaman unutmaz. "Doğruyu mu söylüyorsun?" diye sorduğunda, yönümü ona çevirerek durup gözlerine baktım. Ona yalan söylediğimi mi düşünüyordu? Benim hakkımda ne düşündüğünü öğrenme isteğiyle savaştım. Kendimle. Boğazımı temizleyerek, "Sana yalan söylediğimi mi düşünüyorsun?" dedim, sorgulayıcı bir ifadeyle. Pamir Alp yerinde doğrulmaya çalışarak tırabzanlardan destek aldı ve ayağa kalkmayı sarsak adımlarla başardı. Uzun boyuyla karşıma geçtiğinde ne hissetmem gerektiğini bilemedim. Korku mu, heyecan mı yoksa bambaşka bir duygu mu karar veremiyordum. "Bana tam anlamıyla dürüst de değilsin." dediğinde, kuruyan dudaklarımı ıslatma ihtiyacıyla dolup taştım. "Sen de öyle." "Evimdeki yabancı sensin." "Sen de bana yabancısın." dediğimde, merdiven basamaklarını dengesizce tırmanmaya başladı. Her bir adımında boğazımın yandığını hissederken, bedenim gerginlikle kasılmıştı. Bana daha çok yaklaştı ve derinden çıkan tok sesiyle, "Ben, senin evin miyim?" diye sordu.

İki kumar.Çifte kumar.Birisi zehrini bulaştırdı diğeri sevgisini.İşk kumarda kaybettim ama ikinci kumarda yüklü miktarda kazandım…

Belki herkesden nefret eden biri vardı, yada birileri. Ama herkes birinden nefret edebilir mi? Belki evet Belki bir lanet Belki de nefret Ama kim doğdu doğalı nefret edilecek kadar günah işlemiş olabilir ki? Deniz Ağcan herkes tarafından nefret edilen bir lise öğrencisidir. Herkesin ona nefret kusmasından bıkar ve hayatına son vermeye karar verir, atlar atlamasına bir çatıdan ama gözlerini tanımadığı üç adamın yanında açar. Bu adamalar ondan nefret etmiyordur hatta biri ona ilgilidir. Hissiz, adı sanı olmayan sarı gözlü eşsiz biri, ama günlerden bir gün Deniz Ağcan nefretinin yapay olduğunu öğrenir, nefreti yapaydır. Kimin yaptığını öğrenince yıkılır, kumar masasına oturmaya karar verir ve ortaya koyabileceği tek bahis hayatıdır. KİTAP ŞARKISI :-: BELKİ ODA ÜZGÜNDÜR (Anıl Emre Daldal) Deniz Ağcan`ın şarkısı ; Güneş - Suçlarlarımdan biri Yağız Eren Karakan`ın şarkısı ; Agoni - Gerçekten

Pare Gümüş,aylar önce bir ormanda darp edilmiş halde bulunmuştur. Üç ay sonunda uyanan Pare,hayatına dair hiçbir şey hatırlamıyordur. Ailesinin ona olan nefreti,sırlar,Varenza barında yaptığı kargoculuk ve kendini öldürmeye teşebbüs eden katili... herşey tek tek üstüne geliyordur. O ise kendini tanımak ister,bütün yanıltıcı sözlere rağmen kendini bulmak için adımlar atar. Herkesin karanlık yüzü bir gün ortaya çıkacaktır. 054**;Katil içeridekilerden biri,dikkatli ol.

Patroniçe Serisi Birinci Kitap Lotus Çiçeği ***** Babasının ölümünden sonra hafıza kaybı yaşar ve o geceden bir yıl sonra uyanarak, kendisini hiç tanımadığı bir adamın evinde bulur. Seçil`in sır dolu geçmişi onun bir türlü peşini bırakmazken, hiç tanımadığı gizemli adamdan etkilenmeye başlar. Ancak işler istenilen şekilde gitmez ve geçmişten hatırlamadığı insanlarla yeniden karşılaşarak evinde kaldığı adam hakkında bir takım şüpheler duymaya başlar ve bu işin peşine düşer. #thellotus #sadecenisa #NNURY Tüm hakları saklıdır.

Bir kaza geçirdikten sonra son yıllarını hatırlamayan İdil, herkesin anlattığına göre aşkından kör olduğu adamı ve en yakın arkadaşıyla arasının nasıl bozulduğunu dahi hatırlamamaktadır. Söylenenler vardır, görünenler vardır... bir de gerçeğin gölgesinde kalanlar. İnsanların söylediklerine mi yoksa gerçekte ne olduğuna mı inanacağı konusunda sürekli bir tereddüt içindedir. Hafızasının eksik parçaları, ona her adımda şüpheyle yaklaşmayı öğretmiştir. Sarp, onun için bir gizem gibi kalırken, İdil, gerçekleri ararken kendi içindeki yaraları da sarmaya çalışır. Aşk, suçluluk ve sırlarla örülü bu hikâyede İdil, geçmişini ararken en çok da kalbine güvenip güvenemeyeceğini sorgulayacaktır.

16 yaşına kadar hatırlamadığı bir hayatın gölgesinde büyüyen Lavina… Kırık bir zihnin içinde kaybolmuş, kendi geçmişinin sırlarıyla yüzleşmek zorunda. Bir mesaj, bir bakış, bir defter… Hepsi hayatını altüst edebilir. Geçmiş, sırlarla dolu. Gelecek, kırılma noktasında. Peki sen kendi gerçeğinle yüzleşmeye hazır mısın?

“Sıfır mı?” diye sordu Leyla. “Etkisiz eleman mı yani?” Emir dudaklarını kıvırdı. “Kime göre etkisiz?” Ona her baktığında, sanki bir yerlerden tanıdığı bir yüzle karşılaşıyormuş gibi hissediyordu. Geçmiş… Adını koyamadığı, eksiklerle dolu bir sır gibiydi. Hatırlayamadığı şeyleri, hissetmeye başlamıştı. Çünkü bazı sırlar, yalnızca doğru zamanda ortaya çıkmaya cesaret ederdi. Bizim hikâyemiz bir başlangıçla değil, çoktan yaşanmış bir şeyin yankısıyla başladı. Çünkü her şey… geçmişimizde saklıydı.

Erkek ağzından okunucak bir kitap ve geçici havıza kaybı yaşayan bu kisinin yaşadıklarını anlatan bir kitap

Rüya lanetlenip gök dünyasında tutsak kalırsa ne olur?

Trabzon`dan Mardin`e uzanan bir hikaye Elimden tutan adam beni hiç bilmediğim bir şehre, bilmediğim bir eve ve tanımadığım insanların içine getirdi."Oğlum elinden tuttuğun kız kimdir?" Diye soran pala bıyıklı, aklar düşmüş, hafif kilolu bir ağa gibi duran yaşlı adam "Nişanlım sevdiğim kadın." Diyen elinden tuttuğum adama baka kaldım. Daha ben onu tanıyalı bir hafta olmuştu. Benim gibi şok olan karşımdaki kişiler "Ne nişanlısı? Sen zaten Evin`le nişanlısın."Diyen yaşlı kadın. Bu annesi olsa gerek. Duyduklarımla bir kez daha şok yaşadım. Ne demek başkasıyla nişanlı? Kendi kendime sorduğum soruyu yanıtlayan elimden tutan Nişanlım olduğunu söyleyen Siyam oldu. "Onunla hiç bir zaman nişanlı olmadım. Size onu sevmediğimi söyledim. Onu kardeşim gibi gördüğümü söyledim. Ama siz kendi kafanıza göre oynamaya devam ettiniz." Dedi ve bana döndü. "İster kabul edin ister etmeyin. Ben Açela`ýı seviyorum onunla evleneceğim. Ha yine de yok diyorsanız bundan sonra ne adımı duyar, nede beni görürsünüz." Dedi elimden tuttuğu gibi beni merdivenlere doğru yukarı çıkardı. Arkamızda şaşkın bakışlar bırakarak çıktık.

Bir dilek hakkım olsaydı o gün ölmeyi dilerdim...

Elif Asaf`ını kaybetmişti, hemde bir uçak kazasıyla. Onun gidişiyle hayatı durdu. Ruhunun rengi siyaha büründü. Fakat yıllar sonra karşısında tekrar kocasını görünce bir rüya sandı. Sımsıkı o rüyaya tutundu. Taki bütün gerçekler omzuna çökerken o rüyadan uyanmak zorunda kaldı.

Hayatları için bir dönüm noktası olan eğitimden sonra Lebip Meran`ın çıkmış olduğu bir yurdışı görevinden dönüş esnasında bir kaza sonucu ortadan kaybolması ve hafızasını kaybetmesi... ardında kalan iki ekibinde bu olay sonrası bambaşka yerlere dağılmasına sebep olmuştu. Onları ayıran bir görevken hepsini bir araya tekrar toplayan şeyde bir görev olacaktı bu belki de kaderin onlara oynadığı bir oyundu Ardında neleri bıraktığından bihaber olan Lebip Meran tüm düyasını iki can parçasına adamışken diğer yanda tüm düyasını oğlundan ve işinden ibaret hale gelmiş olan Yalım Kaner Talaz...

Bir fincan kahvenin kokusu, geçmişin karanlık izlerini silebilir mi? Zeynep`in küçük ve huzurlu kahve dükkanı, Ankara`nın kalabalığına inat sessizliğiyle var. Ama onun hafızası da bu dükkân kadar sessiz... Beş yıl önce yaşadığı bir kazayla kim olduğunu, nereden geldiğini, neyi unuttuğunu bilmiyor. Bildiği tek şey, tarçın kokusunun onu hep geçmişine götürdüğü... Kuzey, karanlıkla kol kola yürüyen bir adam. Ankara yeraltı dünyasının en soğukkanlı isimlerinden biri. Ama o da bir şey arıyor: Kaybettiği kadını. Unutulmuş bir yüzü. Tarçın kokusunu takip ettiğinde bulduğu şeyse, geçmişin en kanlı sırrı. Zeynep`in sandığı geçmiş bir yalan. Kuzey`in unuttuğu gelecek, Zeynep`te gizli. Ve bu hikâyede sadece bir kişi hayatta kalacak: Gerçeği ilk hatırlayan. "Tarçın Kokan Geçmiş" Bir aşkı, bir hayatı ve bir kadını hatırlamak için geç mi kalındı?

"Kalbime ne yaptığına bak" dedi. Gözleri dudaklarıma kaymıştı. Heyecandan benim kalbimde güm güm atıyordu. ༻𝘉𝘢𝘯𝘢, 𝘴𝘦𝘯𝘴𝘪𝘻 𝘩𝘦𝘳 𝘨ü𝘯ü𝘯 𝘤𝘦𝘩𝘦𝘯𝘯𝘦𝘮 𝘰𝘭𝘢𝘤𝘢ğı𝘯ı 𝘴ö𝘺𝘭𝘦𝘮𝘦𝘮𝘪ş𝘭𝘦𝘳𝘥𝘪

“Hatırlamıyorsun.” Hatırlamıyor muyum? Neyi Hatırlamıyorum? Unutmuşum Unutturdurmuşlar. “Ama her şeyi öğreneceksin” Öğreneceğiz.

0538*******: Sana anılarını geri vermek istiyorum. (02.14) 0538*******: Sensizliğe dayanırım sanmıştım, yanılmışım. (02.14) 0538*******: Affet. (02.15) Yalanlar, yanlışlar ve kayıplar. Anlık bir güvenle bindiğim trenin beni altı yıl geçmişe götüreceğini bilseydim, daha önceden biletimi alırdım. Ya da kaçak binerdim. 🍊 Siz: Ben nasıl bileceğim doğruları söylediğini, anlattığını? (17.03) Siz: Dahası ben nasıl hatırlayacağım her şeyi? Sen geldin, girdin hayatıma ve ben öylece her şeyi hatırladım mı? (17.05) Siz: Bu mu yani? (17.05) Siz: Adını, yaşını bilmiyorum. (17.06) Siz: Kim olduğuna dair hiçbir fikrim yok. (17.06) Siz: KAHRETSİN Kİ DE KİMSE BANA BİR BOK ANLATMIYOR. (17.06) Siz: Sıkıldım artık bilinmemezlik saçmalıklarından, anlatılmayanlardan. (17.07) Siz: Bana bir şeyleri hatırlatmak mı istiyorsun? 17.07) Siz: İznim var. Hatırlat. (17.08) Başlangıç: 29.04.23

Sevgilim, bana senin beni unuttuğunu ve artık yoluma bakmamı söylüyorlar. Söyle bana, uğruna kendimi bu denli kaybetmişken senden nasıl vazgeçeyim? Sarılışını, öpücüklerini, geçirdiğimiz şehvetli geceleri, sabahları yanımda uyandığında yüzünde oluşan o sevimli gülüşlerini... Söyle bana ben nasıl unutacağım seni? Sen sevgilim, kalbimden böylesine dolup taşmışken ben nasıl vazgeçeyim? Yol göster bana birtanem, ben sensizlikle sınanmaktan çok yoruldum. Eğer bir gün bu günlük sana ulaşırsa ve bu satırları okuyorsan aç o şarkıyı, bizim şarkımızı. Hatırlamadığın için şarkıyı yazıyorum, biliyorum ki unutmak hiç istemezdin sevgilim. Tak kablolu kulaklıklarını, aç sevdanın son vuruşunu. Bu sana yazdığım son satırlar, çünkü sanırım artık hatırlayacağına dair olan umutlarımı yitirmek üzereyim. Umarım şarkıyı dinlediğinde bizim için tekrar sende bir ışık yanar. Çünkü seni karanlıklara bırakmak istemezdim. 19.09.2025 Seni çok seven, V.

Ailesi tarafından sevgi görmeyen Kardelen aşık olduğu adamla bir yuva kurar. Kendi küçük ailesiyle mutlu bir şekilde yaşarken gerçekler bir bir ortaya çıkar. *** Not; argo, küfür ve şiddet bulunur. Lütfen rahatsız olacaklar okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Lakin görsel benim tarif ettiğim şekilde oluşturuldu. Kurgunun ismi ise tamamen şahsıma aittir.

TANIDIK KARIM | YARI TEXTİNG ❤️🐞🖤

Lâl ve hilâl`in ailesini bulması. (Not: gerçek ailem kurgusu değildir. Aile kızlarını sonradan buluyor ama gerçek ailem kurgusu değil) Diyip geçmeyelim. Buldular bulmasına da, mutlu olacaklar mı? Bu kitapta ikiz olan Lâl ve Hilâl`in ailesini bulmasından sonra yaşadığı olaylar konu alıyor. Hem mizahi olarak eglenceli, hem dram, hem de konusal olarak zevk alacağınız düşünüyorum. Umarım doğru düşünüyorumdur - Ben Hilâl. Kendi hâlinde ikiziyle yetimhanede yaşayan, klasik bir kızım. Hayır kendimi basit görmüyordum ama normal bir insandım işte. Hayatı yaşamayı seven, neşeli, mutlu, enerjik bir kızdım. Ailesiz, yetimhanede büyümem bir yanımı buruk yapsa da ben o yarayı ikizimle kapatmıştım. Birbirimizi sarmıştık. Takii onlar gelene kadar, ruhum sömürülene kadar. - İyi okumalar dilerim.

Tanrıya yalvardım o gece, uyuyana kadar. Yalvardım ona, bana yardım etmesi için. Köşeye sıkışmıştım, kaçacak yerim, sığınacak başka bir evim yoktu. Yalvardım o gece, her şeye rağmen dimdik ayakta durabilmek için. Özür diledim ondan, başıma gelenler nedensiz değildi belki de. Belki de bir cezaydı. Belki de kendimi affettirmem gerekirdi. Dua ettim tüm gece her şeyin yaşanmamış olması için, her şeyi unutabilmek için… Uyarı!!!Kitabın bazı bölümlerinde şiddet içerikli ögeler bulunmaktadır.