Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Yaşanmışlıkların anlatımı!

Yıllar önce yanlış adamı seçmenin bedelini, bugün baba evine elinde küçük bir çocukla dönmek zorunda kalarak ödüyordu Bahar. Zamanında komşularının oğlu Serdar`la değil de, doğrusunun o olduğuna inandığı adamla evlenerek en büyük hatayı yapmıştı. Şimdi nedamet vaktiydi genç kadın için, şimdi maziye dönme vaktiydi... Giderken son gördüğü de, döndüğünde ilk bulduğu da yine Serdar olacaktı. Artık savaş pilotu, binbaşı F-16 Çelebi olan Serdar...

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

KİTABIMA ŞANS VERİP OKUYAN HERKESE İYİ OKUMALAR DİLERİM💐🎁

Abimin Arkadaşı mııı???

"Güzellikle gelirsen abine bir şey olmaz, ha ama yok ben illa zoru seviyorum diyorsan abinin beynini patlatırım, arından seni sırtıma alıp götürürüm!" İnsanların deli gibi korktuğu bir adam...bir seri katil...bana aşık olup beni tehdit ederse ne olur? Bunun sonu aşk olur mu mesela?...

Sıla, iyi misin?" dediğinde öfkeme yenik düşüp ona döndüm. "Sinirliyim Kıvanç." dedim. "Ben mi yaptım?" dediğinde zorlukla bir nefes aldım. Zil çalmadan diyeceğimi demeliydim. "Sen hiçbir şey yapmazsın ya, sen ne yapabilirsin ki değil mi?" dedim kucağımdaki montu elimde çekiştirirken. "Özür dilerim." dedi gerileyerek. Bir soluk daha almaya çalıştım. "Ne yaptım?" dedi bu sefer. "Dün çıkışta dediklerimi dikkate almamışsın ya da unutmuşsun Kıvanç, ama ben ciddiyim." Zil çalmıştı. Herkes sınıfı hızlıca boşaltırken İstiklal Marşı için oluşturulan sıraya onunla girmenin vereceği gerginlikle ayaklandım. "Tüm sinir damarlarım elinde ve sen işine geldiği gibi oynuyorsun. Bu da beni daha çok delirtiyor ve sana tekme tokat dalasım geliyor." diye haykırırcasına konuştum ve sınıftan apar topar çıktım. Arkamdan seslendi, bir şeyler söyledi ancak duymadım. Hızla sıraya girdim ve marş okunsa da servise binsem diye sabırsızlıkla bekledim. Wattpad: Kendimizibulabiliriz Vaveyla: Sayın Savcım

Ali ile Bahar çocukluk arkadaşıdır. Hayat şartları onları ayrı şehirlere sürüklese de bir birlerini yıllarca unutamadılar. Seneler sonra Ali`nin maddi durumunu düzeltip, okulunu bitirmesiyle, mesleğini yapmak için kendi memleketine dönmüştür. Bahar`ın şehrine. Yıllar sonra birbirlerini gördüklerinde, Bahar, güzel alımlı bir genç kız, aynı zamanda hafız` e ve öğretmen olmuş, Ali ise, duruşu, efendiliği ile çizgisinden hiç bir şey kaybetmemiştir. aksine yıllar ona gözle görülebilecek şekilde olgunluk ve tüm genç kızların hayali olan dürüstlük, bir o kadar da inkar edilemeyecek kadar aura vermiştir. Aynı zamanda Ünlü bir cerrah olmuştur. Ali bu şehre ayak bastığı andan itibaren başlar bitmek bilmeyen imtihanları, sınavları. İkisi de bilmiyordu, belki aralarında mahşerde milada erecek bir sevda belki göz göze gelmeleri bile yasak olan bir sevdaya düşeceklerdi. Ve onları bu zorluklara iten iki kişi vardı... Bir de, bir birlerine yıllar önce dillerinden dökülen... ( Abimsin / Kardeşimsin ) cümlesi. Bazen sonunu düşünmeden kalbimizi kendimiz mühürleriz oysa ki.

Babama kumar borcu yüzünden işkence ediliyordu. Buna nasıl göz yumardım? "Yalvarırım, bırakın babamı! Lütfen... Söz veriyorum ben çalışır öderim..." "Paranı istemiyorum!" "Ne istiyorsun o zaman Allah`ın cezası!" "Karım ol, karım ol ki babanın canını bağışlayayım..."

Biri, yer altının acımasız ringlerinde yumruklarıyla adalet dağıtan, ruhu nasır tutmuş bir boksör. Diğeri, hayatın en ağır darbelerini henüz çocuk yaşta almış, sığınacak tek bir limanı kalmamış, korku dolu bir ruh. Kendi karanlığında boğulan bir dev ile dünyadan kaçan küçük bir kızın yolları, fırtınalı bir gecede, kan ve çamur içinde kesişiyor. Atlas Ali, yıkmak için eğittiği elleriyle bu kez bir enkazı ayağa kaldırabilecek mi? Yoksa peşlerindeki canavarlar, ikisini de o karanlığa mı gömecek? Bazı yaralar, iyileşmek için değil, insanı yeniden inşa etmek için açılır. Dünya, üzerine çöken gökyüzünü omuzlarında taşıyanların değil, o gökyüzü altında diz çökmeyi reddedenlerin cehennemidir. Bir aslanın pençesi masumiyetle tanıştığında, ya parçalar ya da saklar; çünkü karanlığın kalbinde büyüyenler için korumak, yok etmekten çok daha zordur. Kurtuluşun, celladın ellerindeki sıcaklıkta gizli olduğu bir hikâye bu. Kendi fırtınasında boğulan bir ruhun, başka bir enkazda nefes bulması ne kadar mümkündür? Şefkat, bazen en keskin bıçaktan daha can yakıcıdır ve güven, bir uçurumun kenarında gözlerini kapatabilmektir. "Benim dünyamda güneş doğmaz; ama istersen, karanlığımı seninle paylaşabilirim." Zemin kayıyor, sınırlar siliniyor. Pençelerin arasındaki o narin sızı, ya bir sonun başlangıcı ya da bir başlangıcın en kanlı sonu olacak. Çünkü bazen en güvenli sığınak, dünyadan kaçanların saklandığı o en karanlık gölgedir.

Kaçacak hiçbir yerim yoktu. Ve o, tek sığınağım da değildi… O sadece kabuslarıma giren adamdı: Viktor Baranov. Kaçtım… ama karanlık beni buldu. Bir gecede babamın ihanetinin bedelini ödemek için, Moskova’nın en güçlü mafya lideriyle evlendirildim. O benim kabusum… Ama ya aynı zamanda kaderimse? (Not: Bu kitap tamamen hayal ürünüdür, mantık hataları, yalnışlar olabilir. Kusura bakmayın)

Hayat bazen öyle dönemeçler sunar ki, insanın ne kadar güçlü olduğunu sınamak için her şeyi ardına sarmış gibidir. Hapishaneler sadece duvarlardan ibaret değildir; içinde saklanan sessizlik, korku, öfke ve umut da birer duvardır. Alaz Akkaya… Soğuk, sessiz ve sert. Dış dünyada kimseyi içine almaz, ama içinde fırtınalar koparır. Bir hata, bir anlık öfke, onu bu karanlık dünyaya sürükledi. Beş yıl boyunca yalnızlıkla ve kendi içindeki çatışmayla baş başa kalacak. Kumsal Yıldız… Genç, kendinden emin bir psikolog. İnsanların kırık ruhlarını onarmak onun mesleği, ama Alaz gibi bir mahkumla karşılaştığında ne profesyonelliği ne soğukkanlılığı onu koruyabilir. Onu ilk gördüğünde kalbi çarpacak, ama içgüdüleri ve mantığı arasında bir savaş başlayacak. Bu hikaye, sadece bir mahkum ve psikologun hikâyesi değil; öfkenin, kıskançlığın, pişmanlığın ve duygusal karmaşanın iç içe geçtiği bir dünyayı anlatıyor. Her sessizlik bir gerilim yaratır, her bakış bir savaş başlatır ve her kelime bir kalbi kırabilir. Şimdi sayfaları çevirin. Alaz ve Kumsal’ın sessiz fırtınasına tanık olun. Kimin kazanacağını, kimin kaybedeceğini… yalnızca zaman gösterecek.

Hoş geldiniz, burası Hane 7. Burada her şey gerçek, sadece biraz fazla "Soydan“ Bir Albay, bir Profesör, bir Savcı, bir Diş Hekimi adayı, iki dahi ergen ve... ben. Yani Hane 7’nin tek sivil vatandaşı Ceylan! Soydan soyadını taşımak, dışarıdan bakınca bir ayrıcalık içerden bakınca ise bitmek bilmeyen bir maraton.

Üç kişinin binada geçen aşkı. Ama daha çok iki kişinin Kızın platonikliği... Gerçek hayattan yararlanılmıştır.

Masum bir balerin kızla mafya olabilir mi?

O, zehirli şeytanın ininde gizlenen bir katildi. Gecenin günahkâr ayazı koyu saçlarına birer damla is bırakır, ruhu ölü bir adam oluverirdi. Karanlığın içine gizlenmiş karanlıktı o; beyaz ya da gri yoktu. Sadece karanlık ve siyah… Ama siyah ona öyle çok yakışırdı ki, karanlığın varisi olmak sanki ona ant içilmiş gibiydi. ❝Kurşun seker, kalbe isabet eder. Kalp gider, sevene ihanet eder.❞ … S.K (Bölümler uzun olacağı için başlayabilirsiniz.) © Tüm hakları şahsıma aittir.

Sıradan değildik. İkimizde bunun farkındaydık ama önümüzdeki engelleri aşamadıkça sıradanlaşıyorduk. En fazla ne olabilirdi ki? Sizi içeriye bekliyoruzzz.

Babasına para göndermek için yeni bir evde çalışan Yasmin o evein sahibinin ona aşık olacani bilemezdi heleki bu adam mafyayaa

+16 yazıyorum yine ona göre okuyup yorum yaparsınız. Kurguda her şey açık açık olamasa da değinilmiştir. "Evlen benimle," dedi Aras birden. Sesinde en ufak bir şüphe yoktu. Ahu donup kaldı. "Ne? Ne diyorsunuz Aras Bey?" "Doğru duydun. Evlen benimle." "Benim kalbim..." dedi Ahu, eliyle göğsünü tutarak. "Satılık değil." "Kararın değiştiğinde..." dedi Aras, sesi şimdi daha alçak ve etkileyiciydi. "Ya da o yorgun kalbinin artık gerçekten yeni birine ihtiyacı olduğunu anladığın an... Bana sadece `Evet` diye mesaj atmanı bekliyorum." "Evet" yazmak, hayatını bir yabancıya teslim etmek demekti. Yazmamak ise... Yazmamak, sonunu bildiği bir hikayeyi beklemekti.

İnsanın en çok çabaladığı hangi hayat: Yaşamak istediği mi? Yaşatmak istediği mi? ... İnsan, yaşatmak istediği ile yaşar yaşamak istediği ile ,çabalar

Biliyordum… ölmediğini biliyordum.

Friendtolovers kurgusudur. » Bir tarafta onu arkadaşı olarak gören Alphan, bir tarafta ona delicesine aşık olan Bade. Bu iki taraf için her şey oldukça zorlu ilerleyecektir. Özellikle Bade Korhan için. Onun tek isteği sevgisinin karşılığını alabilmek ve onun sevdiği kadar kendisinin de sevilmesiydi. Bunlar olursa, Badenin aşamayacağı hiçbirşey yoktu bu hayatta. ^^^ Alphan; bal çiçeğini neden bu kadar çok sevdiğini öğrendim, Alphan; sebebi gerçekten hayran olunası bir sebepti, Alphan; çiçekleri çok severim, Alphan; ama şimdi bal çiçeklerini daha çok seveceğim, Alphan; umarım hep böyle kalır bal çiçeği :,) Alphan; iyi ki varsın bade, Alphan; hep iyi ki olarak kalacaksın benim için♥ Görüldü√√ ¶ yayınlanma tarihi: 21 kasım 2025

Yanlış anlaşılma ile şlayan bir aşkın hikayesi

hayat bu hiç beklemediğin yerden vurur , hiç inanmadığın şeylere inandırır...