Lidya, geçmişini bir trafik kazasının enkazında bıraktığını sanıyordu. Gözlerinin önünde ölenlerin aslında gerçek ailesi olmadığını öğrendiğinde ise asıl enkazın altına girdi. Gerçek ailesine kavuştuğunda onu sıcak bir kucaklama değil, buzdan bir duvar karşıladı. Kardeşlerinin nefreti ve babasının bakışlarındaki o tarif edilemez tiksinti, Lidya’yı nefessiz bırakıyordu. Fakat bu evde yolunda gitmeyen çok daha korkunç bir şey vardı sanki Karanlık köşelerde kıpırdayan gölgeler, insan diline ait olmayan fısıltılar ve kapıların ardında saklanan tekinsiz bir varlık... Lidya çok geçmeden anlayacaktı ki; bu evde nefes alan tek şey insanlar değildi... Gerçek ailen, senin en büyük kabusun olabilir mi?

Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

Bazı gerçekler karanlıkta kalmak için vardır. Sisli sokaklarda herkesin sakladığı bir geçmiş, herkesin sustuğu bir sır vardır. Aynı kaderde yolları kesişen altı hayat... zamanın bile iyileştiremediği yaralar ve kaçınılmaz bir bağ. Zaman her şeyin ilacı mı, yoksa bazı büyüler ve aşklar yalnızca karanlıkta mı filizlenir? Bu hikayede geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Çok eski bir kehanet vardır küçüğüm... Derler ki bu diyarın tek bir varisi vardı. Fakat bir gün o hapsedildi. Bu gördüğün çöller eskiden dört krallığa aitti. Krallıklar varisin sesi ile hayattaydı. Şimdi hepsi varisinin yasını tutuyor... Ve onun sesini son duyan bendim. onu son gören bendim. Bu yüzden bana lanetli varis muhafızı diyorlar. Son gördüğümde varis ve kıyameti sırt sırta duruyorlardı... Varis`i kıyameti ile ayrı yola düşürdüler. Amaçları varisi düşürmek ve yok etmekti... Varis yaralı ve güçleri olmadan bir başına kalmıştı. Varise ne olduğunu ben de dahil kimse bilmiyor. Kıyameti de varisini kaybettiği günden beri kayıptı. Rivayete göre varis hala bir yerlerde sesini güçlendiriyor. Kıyameti ise küçük kıyameti o güne hazırlıyor. *** Kehanetleri takip et Muhafızım. Sana lanetli diyorlar, aldırma. Siyahlarına beyazlarımı karıştırdım. İrsia`daki en özel parçamsın. Yeryüzünün de yer altının da sesini ben duyarım! Sen benim parçamsın! Parçaları birleştir, Eksikleri tamamla! Sesim diyara ulaştığında, Düzen yeniden sağlandığında, Cezalar dağıtıldığında, Taşlar diyarı uyandıracak! Sevgili muhafızım, Pelsi`m... Beni bulmalısın, Diyarı tamamlamalısın! ~°Yağmur Özcan°~

4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral`ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü`nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

Günahkârların Çağı, çoktan Günahkârların Laneti’ne dönüşmüştü. Takvimler bin yüz yılı devirmişti; ama zaman ilerlememişti sanki. Dünya hâlâ karanlıktaydı. Güneş doğuyor, fakat ısıtmıyordu. Geceler uzadıkça uzuyor, sabahlar bir lütuf değil, yalnızca yeni bir acının başlangıcı oluyordu. İnsanlık çökmüştü. Şehirler bir zamanlar göğe meydan okuyan kulelerken şimdi is ve küf kokan harabelerden ibaretti. Beton yığınlarının arasında rüzgâr uğuldar, eski dünyanın metal iskeletleri çürümüş kemikler gibi toprağa saplanırdı. Teknoloji bir masaldı artık; ekranlar kararmış, makineler susmuş, bilgi unutulmuştu. İnsanlar yeniden kılıçlara, mızraklara, baltalara dönmüştü ama bu dönüş bir ilerleme değil, daha derin bir düşüştü. Eski çağların bile bir onuru vardı; bu çağdaysa yalnızca vahşet kalmıştı. Açlık hüküm sürüyordu. Tarlalar lanetlenmiş gibi ürün vermez, su kaynakları ya zehirli ya da kanla karışık akardı. İnsanlar hayatta kalmak için birbirini satıyor, kardeş kardeşi ihbar ediyor, çocuklar daha konuşmayı öğrenmeden bıçak tutmayı öğreniyordu. Merhamet zayıflıktı. Vicdan, mezara gömülmüş eski bir kelimeydi. Viktor dönemi sona ermişti. Onun yönetimi zalimdi, evet; ama en azından kuralları vardı. Şimdi ise tahta oturan yeni kral, zulmün bile sınırlarını aşmıştı. İsmi fısıltıyla anılırdı; çünkü adını yüksek sesle söylemek bile ölüm sebebiydi. Bu kralın ne affı vardı ne de sabrı. Onun gözünde insanlar, yalnızca hükmedilecek etten ibaretti. Meydanlar idamlarla doluydu. Gün doğarken çanlar değil, çığlıklar yankılanırdı. Suçlu olmak gerekmiyordu; yanlış yerde durmak, yanlış bakmak, hatta doğru zamanda susamamak bile yeterliydi. Askerleri demirden iradeleri ve taşlaşmış kalpleriyle sokakları arşınlar, direnenleri değil, nefes alanları ezerdi. Umut yasaktı. Eski kitaplar yakılmış, eski hikâyeler unutturulmuştu. Gelecekten söz edenler ya delilikle ya da isyanla suçlanırdı. İnsanlar başlarını eğerek yürür, göz göze gelmekten korkardı; çünkü bir bakış, bir ihbar, bir cellat demekti. Ve dünya… Dünya sanki bu laneti kabul etmişti. Gökyüzü sürekli griydi, yağmur bile kül gibi yağardı. Toprak kana doymuş, rüzgâr duaları bile taşımıyordu. Tanrılar susmuştu ya da insanlığı çoktan terk etmişlerdi. Bu çağda yaşamak bir mucize değil, bir cezaydı...

Bir gül kadar zarif… Bir diken kadar ölümcül. ~~ Rosalind Draeven, yaşadığı acı dolu hayata rağmen babasının ihanetiyle asılarak ölüme terk edildi. Ancak bir bilinmezlik vardı ki; nefretin toprağı onu öldürmek için savaşırken, kehanetin altın yazısı kalbini tekrar uyandırmıştı. Kanının lanetiyle hikâyesini baştan yazmak için küllerinden doğan Rosalind artık eskisi gibi değildi. Geçmişe dönen bu genç kadın, aynı hataları tekrar etmeyecek; karanlığın bizzat kendisi olacaktı. Ablasını kendi zindanına kilitleyecek, düşmanının gelini olarak hanedanının mezarını kendi elleriyle kazıyacaktı. Ama beklemediği tek şey, evlendiği düşmanının kalbinde kendi kırık parçalarını bulmasıydı. Aralarındaki nefret zamanla tutkuya, kin yavaşça aşka dönüşecekti. Ve bu aşk, her şeye rağmen yeniden kurduğu kaderin en kanlı savaşı olacaktı. Rosalind; yalnızca intikamını değil, kalbini de fethedecekti. ~~ “Geçmiş, kalbin yaralarıyla anıldığında… O topraklarda artık sadece nefret yeşerir.”

“Bazı isimler fısıltıyla anılır, çünkü yankısı felakettir.” Tanrıların unuttuğu bir aşk, ölümsüzlerden gizlenen bir çocuk ve kadim bir lanetin ilk kıvılcımı... Valhara’nın derinliklerinde, gölgeler yıllardır bir sırrı saklıyor. Kimin doğduğu değil, neden doğduğu sorulmalı. Zamanın yankıları hâlâ duvarlarda çınlarken, kayıp bir ilahın varisi yeryüzünde yürümeye başlar. Ve onun uyanışı, sadece kehanetleri değil, tanrıların bile kurallarını yerle bir edecektir. Valhara, kanla yazılmış bir yeminle yeniden şekillenecek. Ama bazı uyanışlar kurtuluş değil, hatırlanması yasaklanmış bir başlangıçtır.

Hayat gayelerimiz, mutluluklarımız ve hüzünlerimiz. Belki de gerçekten yaşayanlar için önemli olan şeylerdir. Benim var oluşum lanetli bir kehanetin çevresinde hayat bulmuş, hayat veren bitince geriye hiçbir şey kalmamıştı. Tanıdığım herkes tanımadıklarıma, anılarım yaşanmamışlıklara, aşkım ise gönlümüze hiç düşmemiş gibi olacaktı. Belki de annemin rüyalarımda seslenişi bile yalandır... belki de kendi kendime varım ben demenin yollarını aramış kendime sahte bir benlik yaratmışımdır. İsiliel`in yaptıklarına ve Yunor`un batırdıklarına karşın eski kehanet beni seçmiş ve bir noktaya kadar istediği yere getirtmişti. Artık gelinen bu noktada yapılacak olan ne varsa bana ait değildi. Ben sadece işlerini görebilsinler diye birkaç pürüzü halletmiştim. Tüm malzemeleri ayarlamıştım keki yapmaları için ve artık benim görevim bitmişti. İsiliel`in kehaneti neydi? Ne oldu? Kimse bilmiyor. Ama ben eski kehanetin gerekliliklerini başka bir kehanet ile sağlamıştım. Tek bildiğim buydu ve birde artık bana gerek kalmadığı...

Geçmiş yaşamlarında birbirini çok seven iki nişanlının hikâyesi... Bir yanlış anlamanın, bir iftiranın ve bir ölümün göğe kazındığı lanetli bir aşk. Ve doğanın bizzat yazdığı bir kehanet: "İki ruh, tamamlanmamış yaralarını yeni bir hayatta yeniden açacak. Birbirlerini tanımadan tanıyacak, sevmemeye yemin edip yine de birbirlerine çekilecekler. Bu kez kader, kanla kapanacak." Yüzyıllar sonra aynı ruhlar, yeni bedenlerde yeniden karşılaşır. İlk anda anlamlandıramadıkları tanıdıklık, açıklayamadıkları bir çekim... Ama geçmişin intikamı henüz bitmemiştir. Bu hikâye; ihanetin gölgesinde başlayan bir aşkın, bağışlanamayan bir hatanın, ve kaderden kaçamayan iki ruhun karanlık masalıdır.

Ejderhalar… Çoğu masalda prensesin hapsedildiği karanlık kulenin gardiyanı, bazen de tenha mağaralarda biriktirdikleri ganimetleri saklayan kötü canavarlar. Masalın sonlarında cesur bir şövalye ortaya çıkar ve kötü ejderhayı öldürerek halkın kahramanı ilan edilir. Sizce bu kadar basit olabilir miydi her şey? Hayır, bunlar sadece çocuk masallarında olur. Burada değil. Ejderhalar evrenimizi şekillendiren canlılardır. Onlar kâinatın denge taşları, özgürlüğün daimî temsilcileridir. Uçsuz bucaksız gökyüzünde kanat çırparak yeryüzündeki bütün canlılara hükmederler. Peki, bir ejderhanın ölmesi diyarların karanlığa sürüklenmesine sebep olabilir miydi? Belki de olurdu… Bilinenin aksine her karanlık kötü değildir, aydınlığın da karanlığa ihtiyacı vardır. Tıpkı aydınlık ve karanlığın sürekli değişmesi gibi biz de değişiriz. Hiçbir zaman olduğumuz yerde kalmayız. Alisa`nın da hayatı değişti ve o bu kadar hızlı olacağını tahmin etmemişti. Ama oldu, bilmediği geçmişi yüzünden başka bir diyara sürgün edildi. Onu öldürmeye çalışan saplantılı bir katil ve kendisinin gizemli geçmişi peşini orada da bırakmadı. Yaşadıkları sadece başlangıçtı. Bugünü tehlikelerle doluydu, geleceği ise sorularla…

Bu krallıkta gölgeler sessizdir. Ama asla masum değildir. Nocthera’da güç, bir armağan değil; hatırlamanın bedelidir. Büyü kullananlar anılarını bırakır, duygularını unutur, insan olmaktan vazgeçer. Ben gölgelerle yürümeyi öğrendiğimde ilk kaybettiğim şey adım oldu. Sonra yüzler… sonra sesler… en son da kendim. Herkes kehanetin beni kurtarıcı ilan ettiğini söylüyor. Ama kimse kurtuluşun neye mal olacağını anlatmıyor. Eğer bu sayfaları açıyorsan, bil ki artık sen de bu evrendesin. Ve burada tek bir gerçek var: Gölgeler hatırlamaz. Ama bedelini mutlaka alır.

Amber Efnan... Bu onun kimliğindeki isim peki o zaman aynadaki yabancı yansıma kim?... Ben Amber Efnan çocukluğundan beri büyükannesinin yanında pastanede büyüyen bir kız çocuğu o muazzam tatlı kokusuna alışmış ve her duyguya bir tatlı armağan edebilecek bir kızdı ... Ben Amber Efnan bilmediği kehanetin her zerresini kapladığı ve kendini bile tanıyamayan belki benliğine çoktan elveda dediği bedenle yaşayan o kız ... Ne kadar kolaydır insanın saniyede ibresinin değişmesi bir kelimeye bir nefese bazen de bir kahenet kadar uzakta... Kehanet... Neydi bu kehanet Novantara diyarının korkulu rüyası Zaman geldi,Bukalemun uyanıyor.

Instagram azimet340 Bu hikayemin bütün hakları saklı ve tarafıma aittir. En ufak taklit kopyalama vesaire yapılırsa resmi işlem atılacaktır. Zhen ve Azra Kehanetin içinde bir lâ*et. Lâ*eti başlatan bir kehanet... Bedeninde başka bir dünyadan kaçan bir ruhu taşıyan Azra. Ve ölümsüzlük için o ruhun altın kanını isteyen acımasız bir hükümdar, Galze... Galze`nin büyücü muhafızı Zhen, altın ruhun bedenini seçtiği Azra`yı bulmak için kara aynadan geçip kızı bulur. Zhen aklında sadece kızı alıp kendi dünyasına götürmek varken ona aşık ve ilki olacağını bilmiyordu.

Instagram azimet340 Bu hikayemin bütün hakları saklı ve tarafıma aittir. En ufak taklit kopyalama vesaire yapılırsa resmi işlem atılacaktır. Zhen ve Azra Kehanetin içinde bir lâ*et. Lâ*eti başlatan bir kehanet... Bedeninde başka bir dünyadan kaçan bir ruhu taşıyan Azra. Ve ölümsüzlük için o ruhun altın kanını isteyen acımasız bir hükümdar, Galze... Galze`nin büyücü muhafızı Zhen, altın ruhun bedenini seçtiği Azra`yı bulmak için kara aynadan geçip kızı bulur. Zhen aklında sadece kızı alıp kendi dünyasına götürmek varken ona aşık ve ilki olacağını bilmiyordu.

"Söylesene insan verirmiy di sevdini ölüme, zülüme, kıyıma ben niye burdayım bir kıyımın içinde niye susuyorsun ALAZ Kandağ söyle ben niye burdayım."

Her efsanenin arkasında bir gerçek saklıdır. Ve bazı gerçekler.. asla anlatılmamalıydı

Elera Draven, büyüsünü bile kontrol edemeyen bir acemiydi. Aren Luchen ise Akademi`nin en güçlü öğrencisi... ve en kibirlisiydi. Birbirlerinden nefret ederken başlayan bu çatışma, geceleri gizli antrenmanlara ve beklenmedik bir bağa dönüşecekti. Ama Caeloria Krallığı`nda hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Uyanmakta olan bir mühür, hem kaderlerini hem kalplerini yeniden yazacaktı.

Luna Laura LEVİAN. Ailesi, örgütte Venus Ailesi´nin sahibi. Ama o… Ona verilen yük çok fazlaydı. O kimsenin sahip olmak istemediği Proserpina Ailesi´nin tek sahibiydi. Yeraltı Kraliçe´si ve ilkbahar Tanrıça´sı… Pluto´nun kraliçesi... Lucian Sol VALERİUS. Ailesi, örgütte Mars Ailesi´nin sahibi. Ve o… Yer altı ve ölülerin Tanrı´sı Pluto… Herkesin ürktüğü, kelimelerle ifade edilemeyen o adam... Kehanetin gölgesinde hiçbir sır saklı kalmaz… Aurelia Krallığı, yüzyıllardır Sibylla’nın kehanetleriyle ayakta duruyordu. Ama son söz hâlâ söylenmemişti: “Ayın zincirini kıran, tahtın zincirini de kıracak.” Soylular Meclisi’nin entrikalarıyla karışan taht savaşında her aile kendi sembolü için kan dökerken, kader iki düşmanı karşı karşıya getirir. O, yeraltının gücünü taşıyan bir kız… Ve o, savaşın ateşinde yetişmiş bir oğlan… Nefretle büyüyen yıllar, yasak bir tutkuyla sınanır. Birbirlerine dokunmaları bile ihanet sayılırken, kalplerine karşı gelmeleri mümkündür ama kadere karşı koymaları asla. Çünkü bu krallıkta aşk, en ağır ihanettir. Ve ihanetin bedeli… ölümdür. KİTABIN TÜM HAKLARI SAKLIDIR. KİTABIN TÜRÜ DİSTOPYADIR.

Olivia işinde uzman bir doktordur tayini çıktığı için bir kasabaya taşınmak zorunda kalır ama kasaba biraz tuhaftır kim bilir belki o tuhaflık onu değiştiren şey olacaktır

Cadılar çağlar boyunca varlıklarını sürdürmüş asil yaratılışa sahip özel varlıklardı. Tek sorunları ise her insanın olduğu gibi onların da kötü olanları vardı. Kurunun yanında yaşın yanmadığı bir zaman var mıydı? Asırlar sonunda nesilleri yavaş yavaş yok olan cadılar korkuya kapıldılar. Nesilleri tükenip dünyadan tamamen silinmeden önce deriler üzerine işlenmiş kehanetleri son çare olarak bir araya getirdiler. Onlarca parçaya bölünmüş kehanet bir araya geldiğinde ise doğacak bebeğin doğum tarihini ön görmek bu yetenekli cadılar için zor olmamıştı. Ön görülen tarihte ise yüzlerce cadının ve yaratığın içerisinde o gün sadece bir bebek dünyaya gelmişti. Tanya. Peki, bu sihirli dünya içerisinde, kehanette ki gün gerçekten sadece bir bebek mi dünyaya gelmişti? Öğrenmeye var mısın?

Yazdığım ilk kitap şans verirseniz ve destek olursanız sevinirim ∞♪<3

O doğduğunda ölüm emri verilen bir kız. O yaşamın öncüsüdür. O Antik Dünya Kralının tehdit`idir. O bu dünyanın kıyametidir. O Anya Luna Aurora Vivienne`dir. .... Doğduğunda ölüm verilen bir kız vardır. Kendisi Antik Dünya Kralının gördüğü bir tehditttir. Kendisinin bile bu durumdan haberi bile yokken, peşine avcı takılır. Ancak bilinmeyen bir şey vardır. Avcı daha önce anlaşma yapar.

"Su hayat verir, ateş yok eder derlerdi. Peki ya bu iki zıtlık bir araya gelirse?" Düzenin tek kuralı: Denge. Zümrüdüanka Prensesi ile Okyanusanka Prensi, evrenin en kutsal yasaklarından birini çiğnedi. Ateşle suyu birleştiren bu aşk sadece kralları değil, kadim bir kehaneti de karşılarına aldı. Asırlardır süren uyumun temel taşı olan mesafe, yerini tutkulu bir aşka bırakınca tüm evrenin kaderi değişti. Lanetler okundu, mühürler vuruldu, savaşlar başladı... Ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ancak gerçek kehanet sadece kutsal aynada saklıydı. Ateş ve su yok edebilir. Ama birlikte..." Yetimhanede dinlediği bu masalın kendisine bıraktığı etkiden kurtulamayan Arel Tuna büyüyüp pilot olduğunda da hala gökyüzünün mistik ve fantastik şeylere ev sahipliğini yaptığını düşünür ama kimse ona inanmazdı. İnanılması güç şeylerdi bunlar. Kim inanırdı ki bir Prens ile Prenses`in hele ki anka soyundan olan bir Prens ile Prenses`in bütün bir topluluğu aşkları için dünyaya hapsettiğine ve vakti geldiğince bu laneti kaldırmak için tekrar dirileceklerine... O inanıyordu. Bu inancını küçüklüğünden beri hiç kaybetmemiş ve tüm kalbiyle inanmaya devam ediyordu. Ama uğraşacağı hayal kırıklarından haberi yoktu... *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

Normal hayatları olan 5 genç arkadaşın birbirinden ayrı ve özel kolyeleri vardı ama bu kolyeler sıradan değildi. Farklı bir boyuta geçişin başlangıcıydı bu kolyeler. Onlar birbirleriyle sonsuz oldular. Ölümlerini birlikte yazdılar. İki farklı geçit arasındaki kapıydı onlar.