Her yaşamın bir dönüm noktası vardır...

Tüllerden oluşan beyaz elbisemle gecenin sessizliğinde uçurumun kenarında duruyordum . Gri gözlerimi nerede olduğumu anlamak için etrafta gezdiriyordum ama alabildiğine her yeri karanlık sarmıştı . Sadece uçurumun kenarını ayın ışığı aydınlatıyordu . Onun haricinde her şey karanlığın hakimiyetine girmişti . Tıpkı beni ele geçirdiği gibi. Karanlığın yanında hiç bir zaman aykırı durmamıştım duramazdım . Çünkü ben çoçuğu gibiydim . Dış görünüşüm . Karanlığın . Korkulanın . Lanetin . Uğursuzluğun . Emarelerini taşıyordu . Bu emareler benden birçok şey almıştı . Ölüm beni bulana kadar da almaya devam edeceğini söylüyordu. Biliyordum böyle olacağını çünkü karanlığın lanetine herkes yenilmişti . Gecenin sesizliğinde adım sesleri duymaya başladım . Birileri vardı ve ben görememiyordum . Adım sesleri gittikçe yaklaşıyordu . Başta emin olamadığım sesler artık net bir şekilde duyuluyordu . Sonunda uçurum diğer kısmında iri bir cüsseli bir silüet vardı . Erkek olduğunu düşündüğüm adam uçurumun etrafına yaklaşmıştı . Hâlâ karanlıkta olduğu için kendisinin tamamen göremiyordum . Sonunda uçurumun kenarına gelmesi ile ayın şavkını arkasına alan adama inanılmaz gözler ile bakıyordum . Ayın şavkında koyu kırmızı saçları parlıyordu . Gecenin içinde yakut taşı gibi parlıyordu. Sonunda yakut kırmızısı saçlarından bakışlarını çekip tamamen incelemeye başladım . Kaşları saçlarından biraz daha açık gür ve kavisliydi . Gözleri ise tehlikeli olmasına rağmen ender bir göz renkti . Kehribar evet göz rengi buydu . Kavruk teninde gözleri uyum içerisindeydi . Karakteristik bir burnu ve onu tamamlayan bir dudak yapısı vardı . Uzun boylu olduğu uçurum karşısından bile belli oluyordu . Giydiği kıyafetler çok sade olmasına rağmen bir asil olduğunu belli ediyordu . İpek beyaz gömleğinin birkaç düğmesi açıktı . Kavruk tenini gösteriyordu . Uzun bacaklarını ise kumaş bir pantolon sarmıştı . Ayın şavkında usta bir heykelin elinden çıkmış gibiydi . Bakışlarımı yanan kehribarlarını çevirdiğimde onun da beni incelediğini gördüm . İkimizinde incelemesi bittiğinde gri gözlerimi buldu bakışları . İkimizde birbirimize bakıyorduk şu an . Gerçi benim ki daha çok ne olduğunu anlamak içindi ama karşımdaki adam hiç öyle görünmüyordu . Sesizliği delip geçen tok sesini duydum . “Gelebildin sonunda benim dolunay gözlüm . “

“Biz ateşle su gibiyiz,” dedim. “Buhar olur, göğe yükseliriz,” dedi. 🔥💧☁️

Türkiye ile Fransa arasında çıkan gerginlik bir savaşa neden olur. Yarı Türk yarı Fransız olan Anaokulu öğretmeni Mavi ise savaştan kaçarak Türkiye`ye sığınır. Fakat başına geleceklerden habersizdir.

agh!o çok şirin bir adam...Kesinlikle onu istiyorum.Sahip olduğum şeylere bakarak söylemeliyimki beni seçeceğine hiç şüpem yok.Sonuçta kim bir kıralla evlenmek istemezki?Özelliklede benim gibi yakışıklı bir kıralla...(kitabın içinde erkek-erkek ilişkileri bulunur,hassas olanlar okumasın lütfen:)

Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

Hikaye, Sengoku dönemi Japonyası`nda geçer; iç savaşlarla parçalanmış, sadakatin kolayca ihanete dönüştüğü, her klanın ayakta kalmak için kan döktüğü bir çağda. Mori klanının en değerli savaşçı hanelerinden biri olan Hayabusa, bir gecede küle döner. Bu yıkımın ardında dışarıdan gelen bir saldırı değil, hanenin içinden yükselen bir ihanet vardır. Gecenin sonunda, koca haneden geriye yalnızca on altı yaşındaki küçük oğul Ren kalır. Ren`in elinde kalan tek şey, babası Jirou`nun ölümünden önce söylediği son sözlerdir: "Hayabusa adını yaşat, oğlum..." Ama bir adı yaşatmak ne demektir? Bir haneyi mi, bir mirası mı, yoksa omuzlara yüklenen ağır bir kaderi mi taşımak gerekir? Ren`in yolculuğu, tam da bu sorunun içinde başlar. Çıktığı yolda yeni dostlar edinir, kayıplar yaşar, savaşın acımasızlığıyla yüzleşir ve her adımında omuzlarındaki yük biraz daha ağırlaşır. Hayabusa: Kül ve Kar, yalnızca bir intikam ya da hayatta kalma hikâyesi değildir. Çoklu bakış açılarıyla ilerleyen bu anlatı; savaşçıları, hainleri, yoldaşları ve sıradan insanları aynı büyük yıkımın içinde buluşturur. Kaotik ve stratejik savaş sahnelerini, derin karakter yolculuklarını ve parçalanmış bir ülkenin siyasi çatışmalarını iç içe geçirir. Bu, Japonya`nın ortasında bir adın yavaş yavaş bir orduya, bir vasiyetin bir bayrağa ve bir çocuğun bir savaşçıya dönüşmesinin hikâyesidir.

Yüzlerce yıl önce kayıp olan bir sır ortaya çıktı. İblisler özgür kaldı. Onlarla savaşmak için bir akademi kuruldu. Evrenleri korumak için kutsal Ejderha Valkrie `nin kutsadığı kandan gelenler yeni koruyucular yetiştirdi. Yüzlerce yıllık bir lanet geri dönerken koruyucular artık daha büyük bir savaş verecekti.

“Bazı isimler fısıltıyla anılır, çünkü yankısı felakettir.” Tanrıların unuttuğu bir aşk, ölümsüzlerden gizlenen bir çocuk ve kadim bir lanetin ilk kıvılcımı... Valhara’nın derinliklerinde, gölgeler yıllardır bir sırrı saklıyor. Kimin doğduğu değil, neden doğduğu sorulmalı. Zamanın yankıları hâlâ duvarlarda çınlarken, kayıp bir ilahın varisi yeryüzünde yürümeye başlar. Ve onun uyanışı, sadece kehanetleri değil, tanrıların bile kurallarını yerle bir edecektir. Valhara, kanla yazılmış bir yeminle yeniden şekillenecek. Ama bazı uyanışlar kurtuluş değil, hatırlanması yasaklanmış bir başlangıçtır.

Dokuz Taç Diyarı — Asterra’nın Dokuz Krallığı Asterra kıtası, yüzyıllardır dokuz krallığın gölgesinde ayakta duruyordu. Valedorn’un taş kalelerinde şövalyeler yemin ederken, Skeldar’ın buzlu fiyortlarında savaşçı klanlar kılıçlarını keskinleştiriyordu. Sahranur’un altın çöllerinde tüccarlar sır saklıyor, Torvas Bozkırı’nda atlı göçebeler rüzgârla yarışıyordu. Sylvera’nın kadim ormanlarında eski büyüler fısıldanıyor, Karvorn’un kara dağlarında demir ve ateş hiç sönmüyordu. Miralya denizlerin üstünde zenginleşirken, Vespera sisli manastırlarında unutulmuş kehanetleri koruyor; Morvain’in bataklıklarında ise herkesin korktuğu sırlar suyun altında bekliyordu. Dokuz krallık. Dokuz taç. Ve hepsini birbirine bağlayan eski bir kader. Taçların barışı bozulduğunda, Asterra’nın geleceği beklenmedik bir yolcunun ellerine kalır. Ne bir kraldır o, ne de bir kahraman olarak doğmuştur. Fakat eski kehanetler yeniden uyanırken, kralların sakladığı gerçekler birer birer ortaya çıkacak; dostluklar ihanete, yeminler savaşa dönüşecektir. Çünkü Asterra’da güç yalnızca kılıçla kazanılmaz. Bazen bir krallığı yıkan şey savaş değil, saklanan bir gerçektir. Ve dokuz tacın kaderi artık tek bir seçimle değişecektir.

Dünya yıllar önce çöktü. Geriye kalanlar ya kurallara boyun eğdi ya da vahşiye dönüştü. Külkent hayatta kalmanın bedelinin ağır olduğu bir sığınaktı. Bulunup riske girmemek için gerekirse insan harcamaktan çekinmediler. Geri kalan herkesi gözden çıkarabilirlerdi. Ancak sonsuza dek saklanabilmeyi beceremediler. Kendi sonlarını kendileri yazdılar. Herkesin korktuğu bir halkın enselerine çökmesini izlediler. Düşmanı öldürmek kolaydı. Ama ona güvenmemek.. Her zaman mümkün değildi. "Onları gördün mü?" diye sordu Kira. "Göremezsin..." Maya bakışlarını kaçırdı. "Sadece geride bıraktıklarını görürsün."

Genç bir kız, Bir ejderha yumurtası, Kaderleri birbirine bağlı, Neler olacak hep beraber görelim.

Bazı hikâyeler zaferle başlar. Bazıları ise kayıpla. Benim hikâyem… ikisinin arasında doğdu. Greyhaven’ın taş duvarları yalnızca rüzgârı değil, geçmişin fısıltılarını da taşır. On yıl önce sona eren bir savaşın külleri hâlâ toprağın altında sıcaklığını korur. İnsanlar yollarına devam etmiş gibi görünür; tarlalar ekilir, çocuklar büyür, sofralar kurulur. Ama bazı şeyler… asla tamamen bitmez. Ve bazı insanlar… kendilerine çizilen yollarda yürümek için yaratılmamıştır. Bu, bir lordun kızının hikâyesi değil yalnızca. Bu, kuralların arasına sıkışmış bir zihnin, sessizliğin içinde büyüyen bir sesin, ve kader denilen o görünmez zinciri sorgulayan bir kalbin hikâyesi. Aveline’in hikâyesi. Eğer bu sayfaları çevirirsen, yalnızca bir dünyaya değil… bir mücadeleye adım atacaksın. Çünkü bazen en büyük savaşlar, kılıçlarla değil— seçimlerle kazanılır.

Taçsız Krallıklar Sekiz varis, sekiz krallık… Kardeşiyle birlikte yetim büyüyen Nyxara, yıllar önce yaşanan büyük bir savaşta ailesini kaybeder. O günden sonra geçmişin gölgesi peşini hiç bırakmaz. İçinde büyüttüğü tek şey ise gerçeği öğrenme arzusudur. Aradan geçen 13 yılın ardından Nyxara artık yetişkindir. Hayatına yön vermeye çalışırken, kraliyetlerden gelen beklenmedik bir mektup her şeyi değiştirir. Kraliyet Akademisi’ne davet edildiği bu mektup, sadece bir eğitim fırsatı değil, aynı zamanda onu geçmişine bağlayan gizemli bir kapıdır. Nyxara bu daveti kabul eder. Çünkü bu yolculuğun, yıllardır cevap aradığı sorulara ulaşmasını sağlayacağını hisseder. Ancak akademiye adım attığı anda hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını fark eder. Onu izleyen biri vardır. Attığı her adım, bilinmeyen bir planın parçası gibidir. Ve Nyxara o an anlar: Bu yolda ne tamamen yalnızdır… ne de gerçekten güvendedir. Geçmişin sırları birer birer açığa çıkarken, Nyxara kendini büyük bir oyunun içinde bulur. Gerçek ortaya çıktığında, kim kazanacak? Nyxara Ailesinin intikamını alabilecek miydi?

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş`ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan`ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan`a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş`ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile."

Sarah, Mersiy krallığını tek prensesidir çünkü hamile kalması bile bir mucize olan annesi onu doğururken ölmüştür bu yüzden kral onu hiç sevmemiştir ve kimseye kızı olduğunu açıklamamıştır. Sarah her zaman kalede kalıyor ve babasının ona duyduğu nefreti duymak zorunda kalıyor. En sonda bu sözlere dayanamayan Sarah bir gün krallıktan gizlice kaçar. Kimse onu tanımıyordur ve ormanda geçirdiği günler de zor olmuştur. Ama biliyordu ki artık özgürdü. Ama bu özgürlük yüzünden daha fazla şey olur.

Bir sabah uyandığında kendini hastane odasında bulan kız hafızasını tamamen kaybetmiştir. Şehirde bir seri katil vardır ve kızın katilin son kurbanı olduğu düşünülür. Adli tıp uzmanı Savaş Vural Alkaner ve Baş komiser Ulaş Akhan davaya dahil olur ve katilin peşine düşerler... "Kimliksiz?" "Benim bir kimliğim var. Senin verdiğin bir kimlik hemde..."

Kitabın tüm hakları bana aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Teslimatçı Kayla Koparan, kimlikten kimliğe bürünerek yürüttüğü tehlikeli işleriyle hayatta kalmayı öğrenmiş, zeki ve kararlı bir kadın. Geçmişi karanlık sırlarla dolu olan Kayla’nın en büyük amacı, yıllardır içinde büyüyen intikam ateşini söndürmek. Ancak yolu, dünyayı avuçlarının içinde tutan, soğukkanlılığı ve gizemiyle herkesin korkulu rüyası olan Yiğit Lavekar’la kesiştiğinde, her şey değişir. Bu karşılaşma sadece bir savaşın fitilini ateşlemez; aynı zamanda iki güçlü karakterin arasındaki beklenmedik, trajedi dolu bir aşkı da beraberinde getirir. Ancak bu karmaşık ilişkide üçüncü bir oyuncu daha vardır: Tetikçi Mirza Kara. Sessizliği ve ölümcül yetenekleriyle bilinen Mirza, Kayla’ya olan tutkusuyla bu savaşta aşkın dengesini altüst eder. İntikam, güç ve aşk arasında sıkışan Kayla, hem kalbine hem de amacına sadık kalmak zorunda. Peki, böylesine güçlü karakterlerin arasında kim galip çıkacak? Aşk mı kazanacak, yoksa karanlık sırlar hepsini yok mu edecek?

​"Cennet ile cehennem arasında kaldığın o arafta, gördüğün tek şey ecelin olacak." ​Ankara’nın gri donduruculuğunda, sıradan bir hayatın arkasına gizlenmiş bir hayalet yaşıyordu. ​Gündüzleri sessiz bir komşu, geceleri ise teşkilatın fısıldanan en sert ismi: Pala. ​Bir gece, kapısının önünde karların üzerine düşen kan damlaları ve alnına dayanan soğuk bir namlu her şeyi değiştirdi. Gelen bir Üsteğmendi; yaralı, çaresiz ve büyük bir ihanetin tam kalbinden kaçan bir yabancı. ​Onu korumak bir tercih değil, yaklaşan o kızılca kıyametin ilk adımıydı. ​Dışarıda onu avlamaya gelen bir ordu, içeride ise tek başına o orduyu durdurabilecek bir gölge. Kimse bu kadının bir "keskin nişancı" olduğunu bilmiyordu. Kimse onun, düşmanının gördüğü son yüz olduğunu hayal bile edemezdi. ​Şimdi, Ankara’nın ayazında bir Kor Ateş yanıyor. Ve bu ateş, sadece peşlerindekileri değil, geçmişin tüm sırlarını da küle çevirecek. ​"Senin yerinde olsam Üsteğmen, kafana silah dayayan adamdan değil; yarana dikiş atan o kadından korkardım." ​Çünkü o, ıskalamayı asla bilmezdi.

Normal bir hayat yaşayan Kronj ve etrafındakilerin, yazarın müdahalesiyle değişmeye başlayan hayatları...

Ateşin içinde , karanlıkta çiçeklerle oynayan iki çocuğun hikayesi... Büyüdüklerinde o çiçekler birer dikene dönüştü . Hayat rüzgarı onları birbirinden ayırdığında aynı bedende farklı kişi olarak buluştular. Bedenler büyünce geçmişte değişir mi ? Şimdi mi ? Şimdi ise yüzleşme vakti... Ya intikam ya da vicdan Sen hagisini seçerdin ?

Dünya, Erlik`i bir mucize olarak selamlıyordu. Altaş`ın en parlak bilim insanları yıllarca çalışmıştı bunun için - insan ömrünü uzatacak, hastalığı yenecek, ölümü erteleyecek bir retrovirüs. Ve başardılar. Ama bazı mucizeler, yanlış ellere geçtiğinde kıyamete dönüşür. Mitaka bunu biliyordu. Onların lideri Aira Kamosaki için Erlik bir çözümdü - aşırı nüfusun, tükenen kaynakların, çökmekte olan bir dünyanın tek çözümü. Onu durduracak kimse yoktu. Yoktu... Pentago olmasaydı. Beş kişi. Resmi kayıtlarda isimleri yok. Görevleri yok. Hiçbir zaman orada olmadılar. Ama saat işliyordu. Ve Pentago`nun önünde, şimdiye kadar karşılaştıkları hiçbir şeye benzemeyen bir tehdit bekliyordu.

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

Öldüğünde mezar taşına adı bile yazılmayacak olanlardık; Biz isimsizlerdik

Altın bir kolye. Nereden geldiği bilinmeyen bir miras. Ve sıradan sandığı hayatının aslında bir başlangıç olduğunu fark eden bir kadın. O, sadece yaşamak isterken; kendini güç, sırlar ve geçmişin gölgeleri arasında buldu. Bazı kapılar tesadüfen açılmaz. Bazı semboller rastgele boyna takılmaz. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kim olduğunu keşfetme hikâyesi. Ve bazı keşifler… geri dönüşü olmayan yollara çıkar. Devamı kitapta 😊