Bazı insanlar hayatına büyük olaylarla girmez. Sessizce gelirler. Ege için okul hayatı sadece üniversite sınavı ve arkadaşlarıyla beraber yaptığı gırgır şamatadan ibaretti. Uzun koridorlar, bitmeyen denemeler ve herkesin birbirine yabancı olduğu kalabalık sınıflar… Ta ki Doğa’yı görene kadar. Doğa ise kimseye bağlanmamaya çalışan biriydi. Çünkü bazen insanlar gittikten sonra geriye sadece eksiklik ve kalp kırıklıkları kalıyordu. Birbirlerine çok yakınlardı, bir o kadar da uzak. Aynı bakışları, aynı sessizlikleri paylaştılar. Birbirlerini anlamaya çalışırken kendi içlerinde kayboldular. Netler inip çıkarken bazı şeyler dağılıyordu. Ve bazı hikâyeler mutlu sonla değil, geride bıraktığı hisle hatırlanıyordu. Bazıları da mutlu sonla.

Türk Hava Kuvvetlerinde Olan Kadın Ve Türk Kara Kuvvetlerinde Olan Adamın Hikâyesi... "Havadan gelen nefes karaya vurmasaydı, Çiçek toprağa kavuşmazdı. Çiçek oksijen bulması için toprağa karışması gerekirdi. Ve Hava ve Kara Birleşirdi. Toprak ve Çiçek Buluşurdu. Bu ne demekti? Bu Tam olarak şu demekti. Bir Makine, Bir İnsan Tek Vücut Olduğunda Yeryüzü Ve Gökyüzü Birleşir Bir Savaşçı Doğar."

When you look at me The only memory ıs us kissing in the moonlight... #baba #gençkurgu #askeri #lotusçiçeği

lisede sevgili olan çiftimiz Lina Mavi Yalçın ve Alp Demirhan. bazı sebeplerden dolayı ayrılmak zorunda kalırlar. ayrıldıktan 8 yıl sonra Alp Demirhan`ın bir oğlu olur fakat karası ile boşanırlar. 6 aylık olan bebeğine bir bakıcı bulmak ister Alp Demirhan. ve ona gelen bir mesajla bakıcılığı asistanına kabul ettirir. ve 8 yıl sonra yeniden karşılaşacak olan çiftimizin biri`nin oğlu vardı fakat diğeri sadece sevdiği adamı beklemişdi. Kader onlara ne bekletiyordu. birbirlerine bir şans daha verecekler miydi? yoksa sadece bakıcı ve patron ilişkisi mi geçecekler aralarında?

Güzel giden evliliğinde eşinin baskılarına dayanamayan ve boşanmaya karar veren Asya, boşandıktan iki hafta sonra onu çok mutlu edecek ama bir yandan da çıkmaza sürükleyecek bir sürpriz ile burun buruna gelir. Bu dönüm noktasında Asya herşeyi bir kenara atmak istese de pek başarılı olamaz. Hadi gelin hep beraber Asya`nın hikayesini okuyalım🌸 ⭐hikaye tamamen şahsıma aittir hiçbir yerde kullanamaz. ⭐ hikayede kadına/hayvana şiddet olayları kesinlikle barınmıyordur!

Yaren çok sevdiği öğretmeni (rehberci) bazı okuldaki öğrenciler yüzünden yalan ve dedikodu gibi şeyler ile Yaren ve öğretmeni ile arası bozulur. Yaren bunu telefi etmek için ne olursa olsun uğraşır. Atlas ailesi ile bir tartışma yüzünden ceza alır ve teyzesinin yanında kalmak zorunda kalır.

Gökçe~Göktuğ Asker doktor kitabıdır.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

"Bana niye öyle bakıyorsun,Asaf" dedim fısıltıyla. Derin bir nefes aldı ve konuştu "Karşımdaki bu güzel ve eşsiz manzaraya doyamıyorum" beni belimden kavrayıp kucağına oturttu. " Bu manzaraya daha yakından bakmak ve tatmak istiyorum"

Uyarı ve içerik bilgilendirme metni: Misak kitabının yan kurgusudur. Misak kitabından önemli ve geleceğe dair bilgiler içerdiği için spoiler niteliğindedir. Bu kitabın içinde Misak kitabındaki uyarıların daha yoğun betimlemeleri olduğundan bilinçli okunması gerekmektedir. Hassas okurlar ve ruhsal sağlık konusunda geçmişinde sıkıntı yaşamış insanlar için uygun değildir. Bunları dikkate almanız ruh sağlığınız için önemli. İyi okumalar dilerim. “Üç yıl önce kaçtığını sanmıştı. Özgür olduğunu… Ama bazı zincirler görünmez olur. Ve bazı hikâyeler, bitmiş gibi yapıp yeniden başlar.”

Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Namlu, tam göğsünün ortasında. Sadece birkaç saniye uzaktayım onu bitirmeye. Peki neden yapmıyorum? Birkan sırtını duvara yaslamış. Kaçmıyor bile. Sanki ölmek onun için bir kurtuluş gibi. Sanki bu geceyi yıllardır bekliyormuş gibi bakıyor. Ve ben… nefret etmek isterken, ona bakmaktan kendimi alamıyorum. "Söyle. Neden?" Sesim çatallı. Ağlayacak gibi hissediyorum ama ağlamayacağım. Onun karşısında ağlamayacağım. Asla. "Neden beni kurtardın? Neden evlendin benimle? Neden geceleri odamın kapısında nöbet tutuyorsun?" Silahı biraz daha sıkıyorum. Parmaklarım bembeyaz oldu. "Düşman mıyım, esir miyim, neyim ben sana?" Sustu. O sustukça içimdeki fırtına büyüyor. Sonra duvardan ayrıldı. Bir adım attı. Sonra bir adım daha. Namlu göğsüne değdiğinde nefesim kesildi. "Geri dur." "Hayır." "Vururum." "Vur." Gözlerim doldu. İstemiyorum. Ama ellerim kilitlendi. Tetikte bekleyen parmağım… kımıldamıyor. Birkan durdu. Artık aramızda birkaç santim var. Alnını namluya dayadı. Ve bana baktı. Karanlıkta bile gözlerini görebiliyorum. İçinde kaybolduğum o lanet olası gözleri. "Düşman olarak girdin hayatıma." Sesi alçak. Yumuşak. Ama içinde yılların ağırlığı var. "Silahı bana doğrultan yegâne kadınsın." Parmağını uzattı. Namluyu okşar gibi gezdirdi. İtmedi. Çekmedi. Sadece dokundu. Ve ben o dokunuşla yanıyorum. "Ve hâlâ…" Sesi düğümlendi. O adam. O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor. "Vazgeçemiyorum." Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi. Ona vuramam. Biliyorum. O gece çamura battığımda beni yerden kaldıran elleri. Sabaha kadar başımda bekleyen gölgeyi. Hiç sormadığı halde her şeyi yapan adamı… Ellerim düştü. Silahı yere atmadım. Ama doğrultamıyorum artık. "Öldüremiyorum seni." Sesim kırıldı. İçimde bir şey kırıldı. O kadar uzun süre sıktığım bir duvar vardı ya… işte o çatladı. "Lanet olsun." Gözümden bir damla düştü. İnanmıyorum. Ağlıyorum. Onun karşısında ağlıyorum. "Lanet olsun sana, Birkan." Silahı elimden aldı. Parmaklarıma dokundu. Bir öpücük kadar hafif. Sonra eğildi. Alnını alnıma dayadı. O kadar yakındı ki nefesini hissediyorum. "İyi edersin." Hıçkırdım. Küfretmek istiyorum. Bağırmak istiyorum. İtmek istiyorum. Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum. "Öldüremezsin beni, Ferah." Sesi fısıltı. "Çünkü ben senin içinde yaşıyorum." O gece tetiği çekmedim. Çekemezdim. Çünkü onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun. --- "Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Peki neden çekemiyorum tetiği?" "O sustukça içimdeki fırtına büyüyor." "O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor." "Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi." "Öldüremiyorum seni. Lanet olsun sana, Birkan." "Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum." "Onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun." ---

"İyi insanlara zarar veren, hasta olmalarına sebep olan insanları cezalandırmak kötü bir şey mi?" Kalın sesiyle kurduğu cümle midemin ağrımasına yettiğinde yüzümü buruşturdum. "Öyle söylediğinizde çok da kötü bir şey değilmiş gibi geliyor... Ama yinede birinin yaşayıp yaşamayacağına karar vermek Allah`ın bileceği şey, dünyada birden fazla Azrail`in olması kaosu getirir. Getirmez mi?" Güçlü sesimde merak duygusunun ağırlığı vardı. "Sen karar ver, Burak`ın yokluğunu öğrendiğinde ne hissetmiştin?" "Kayıp olduğunu duyduğumda içimi artık bana veya başkasına zarar veremeyeceğini bilmenin huzuru kaplamıştı." Ona döndüğümde yürümeyi bırakıp bana döndü. "Ona sizin zarar verdiğinizi öğrendiğimde bana sıcacık hissettiren insanın başkasına nasıl buz dağı olduğunu gördüğümde gerçekliğini sorguladım. Tahayyül sandım." "İnsanların bir tek yüzü yoktur. Herkes bir başkasının öyküsünde iyi ya da kötü rolünü üslenir." "Ben hiç kötü rolünü üslenmedim." Umursamazca omuz silktiğimde kaşları havaya kalktı. Dudakları muzipçe yukarı kıvrıldığında "Emin misin?" Bir kâinat; yedi varlık. İkisi bilinmemekte... Ancak gerçeği bilen yalnızca bir kişi var. Geceleri kendi adaletini kendi kurallarıyla sağlayan bir katil. Hedefindekiler yalnızca "kötüler." İki varlıktan yardım alarak cinayetlerini kusursuz sayılabilecek şekilde işler. Ama bir gün... Biri, her şeyin farkına varmaya başlar. Feride Saral. "Hayal olmasını dileyeceksiniz..." Feride, yaşadıklarının omuzlarına bıraktığı yükten kurtulmak ister ve yardım almaya karar verir. Bilmediği, gittiği psikoloğun hayatını tamamiyle değiştireceğidir. -FANTASTİK- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Liseden başlayıp mezara kadar sürecek bir dostluğun içinde yaşanan karmaşalar,oyunlar,komiklikler,felaketler.Bakalım sonumuz nereye gidecek...

Kimse masum değil…

Suçun gölgesinde kurulan dostluklar, ihanetle sınanan aşklar ve kül olmuş hayatlardan yükselen birer taç… Alper “Çakal”, Bora “Çelik” ve Vural “Gölge”... Yasadışı ticaretin içinde var olmayı seçmiş, kendi adaletlerini kendi kurallarıyla yazan üç adam. Ama geçmişleri ve sırları, sadece düşmanlarını değil, kalplerini de hedef alıyor. Alara ve Bora’nın tutkulu ama yıkıcı aşkı, bir fotoğrafla darmadağın olurken; sahnede görünmeyen oyuncular yeni planlarını devreye sokuyor. Karanlık sokaklar, kirli eller ve suskun intikamların hüküm sürdüğü bu dünyada, herkesin canı yanacak. Taç giymek isteyen, önce kül olmayı göze almalı...

Ölümcül hastalıkları olan Lavin ve Uras iki gencin hastanede karşılaşmaları sonucunda . Lavinin ölmeden önce yapılması gereken 100 maddeyi gerçekleştirmeye çalışırlar. O sırada ikisi de birbirlerine karşılıklu duygular hissederler

Lavin, sahnede Nova olarak parlayan, güçlü ama kırılmış bir ruha sahip genç bir kadındır. Erkeklere olan güvenini, hayatının en mutlu gününde aldığı ihanetle tamamen kaybetmiştir. Müzik onun için sadece bir tutku değil, aynı zamanda kaçış yoludur. Selim ise geçmişinin yükünü omuzlarında taşıyan, hırslı ve sert bir adamdır. Sahnedeki adıyla Kuzgun, karanlık ve mesafeli duruşunun ardında ailesini kaybetmiş bir çocuğun izlerini saklar. Hayat ona duygularını bastırmayı öğretmiştir. Yolları kesiştiğinde aralarında bir çekim doğar ama bu, kolay bir hikâye değildir. İkisi de güvenmeyi unutmuştur. Üstelik geçmişten gelen gölgeler, eski aşklar ve sırlar onları sürekli sınar. Sahne ışıkları altında yükselen bu iki ruh, müziğin içinde birbirlerine yaklaşırken; gerçek hayatta kırılmamak için savaşırlar. Bazı aşklar bağırmaz… Sadece son bir akor gibi kalpte yankılanır.

"Güzelsin." "Herkesten çok değil." "Ama benden çok." ________________ "Canavarım." "Herkesten çok değil." "Ama senden çok."

​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.

Üniversite sınavında istediği sonucu alamadığı için mezuna kalan ve mezun senesinde motivasyonunu iyice yitirip oradan oraya savrulan bir genç kız olan Gülperi Nil, bir gece eve dönerken karşısına çıkan videodaki adama eğlencesine mesaj yazmaya karar verir. Ancak adamın mesajına dönmesini beklemiyordur.

"Sana dedim, gerçek bir ilişkimiz yok; senin hayatın beni ilgilendirmez benim-" sözümü kesen şey, bana bir adım daha atarak alanıma dahil olmasıydı. "Seninki beni ilgilendirir." Bir adım daha attığında nefes alabildiğimden emin değilim; "Yatağıma, odama aldığım" bir küçük adım daha attı, "Öptüğüm, kadının hayatı beni ilgilendirir." 𓇢𓆸 Yeğeninin velayetinini almak için, öğrencisinin babası ile bir yıl evli kalmak için anlaşmalı evlilik yapar Ahu. ᝰ.ᐟ

Gerçek ailem kurgusudur. Küfür ve argo içerir!

Zamanın yıktığı çoğu şey düzelmez. Sadece geçmişte kalır, izleri insanlarla büyür. Yalanlar ve ihanetlerin arasından kimse sağ çıkamaz.

herkesin iyiliği için kendi hayatını değiştirsen nasıl olur arkadaşlarının ve annesinin iyiliği için konfor alanını terk etmek zorunda kalan alina yeni okulunda kendine ikinci bir aile bulabilicek mi?

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.