Kim bilebilir ki aşkın belki de bir şarkı kadar yakın olduğunu.

Ayça`nın hayatı oldukça sıradan, heyecansız gitmektedir. Derslerinde başarılı, sportif ve neşelidir. Hayatının bu dengesi ve bu sadeliği asla bozulmuyordur. Ta ki o güne kadar. Komşusu Oğuz ile tanışması ile hayatının ilerleyişi değişir. Hayatının ilk heyecanını yaşayan Ayça hayatında ilk kez gerçekten heyecanı yaşamış ancak sonrasında ne olacağını asla tahmin edemiyordur.

Gerçek ailem kurgusu bol mizah kavga ve eğlence

"benim bu huylarımı seviyor musun?" Diye sordum. Gülümseyerek "Senin her şeyini çok seviyorum" dedi.

Kutay can, yıllarca bir yalanın içinde büyümüş bir çocuktu. 17 yıl önce alparslan ile karıştırılan kutay can, yıllar sonra öğrendiği bir gerçekle, hayallerinin suya düşmesiyle yıkılmıştı. küçüklüğünden beri aile şiddeti gören kutay can gerçek ailesini kabul edecekmi; yoksa umursamayıp onlardan kaçacakmı? kendisi enerjik,küfürbaz,deli ve şakacı bir insan, gerçek ailesi bunu öğrendiğinde ne tepki verecekler ? gerçek ailesi mafyayken kaçmayı düşünse kaçabilirmi?

Bir diken battı küçük kızın eline, canı acıdı, kan aktı. Bir diken battı küçük kızın eline hayatını değiştirecek acıyı tatmasını sağlayan, bir diken battı . Çok severdi gülleri, bilmezdi ama acıtırdı dikenleri... Kapak tasarımı: @morkanatlizambak

Zeynep yurtdışı hayalleri olan bir kızdı. Abisine bir yalan uydurup gideceği tatile arkasından abisinin arkadaşı takılırsa ne olur onu göreceğiz. Zeynep ve Emir’in sırlarla dolu aşkına hoşgeldiniz

Mahallenin yaramaz gurubuna yeni katılan göktuğrul ve ona bir türlü alışamayan elif. Hem mahalle arkadaşlığı hem de lise kurgusu bir ara da olan bir kitap bu evreni eviniz gibi hisedeceğinizi düşünüyorum iyi okumalr umarım beğenirsiniz

Bazı hikâyeler bir karşılaşmayla başlamaz. Bir kaçışla başlar. Liya, son zamanlarda gökyüzüne daha sık bakıyordu. Çünkü bazen insanın yere bakacak cesareti kalmaz. Ve gökyüzü, insanın başını kaldırması için yeterince uzaktır. Bir gece, telefon ekranında beliren ısrarcı bir isim, hayatının sessizliğini bozmaya başladığında kaçacak bir yer aradı. Gerçek dünya fazla gürültülüydü. İnsanlar fazla yakındı. Sorular fazla gerçekti. Bu yüzden kendine başka bir gökyüzü buldu. Işıklardan, kullanıcı adlarından ve geçici cümlelerden oluşan dijital bir gökyüzü. Orada yıldızlar yoktu, ama çevrim içi olan insanlar vardı. Bir oyun. Bir davet. Bir grup sohbeti. Ve bazı insanlar, yıldızlar gibi değildir. Onlar daha çok okyanus gibidir. Uzaktan bakınca sakin görünürler. Ama içine düştüğünde ne kadar derin olduklarını anlarsın. Geceyi sabaha bağlayan mesajlar, gülüşe dönüşen ses kayıtları, ve fark edilmeden büyüyen bir alışkanlık… Bazen bir insanı hiç görmeden tanırsın. Bazen bir şehri hiç gitmeden özlersin. Ve bazen kalp, mesafeyi kilometrelerle değil, zamanlamayla ölçer. Çünkü bazı insanlar hayatına doğru zamanda girmez. Yanlış zamanda gelir. Ve yine de kalır. Bu, aynı gökyüzüne bakıp farklı şehirlerde uyanan insanların, ve insanın kalbinin okyanus kadar sabırlı olmayı öğrenmesinin hikâyesi. "Ve yemin ederim gökyüzü bugün harikulade..." (Bu kitaba kendimden bir parça karıştırmak istedim. İstediğim hissiyatı yaşatabilirsem ne mutlu bana.)

Bir adamın liseden beri aşık olup ama bir türlü açilamadigi ve içinde tam 13 yıl bu aşkı yaşaması

Tutarsa devamı gelir!

Gözyaşıyla yazılmış, günahlarla mühürlenmiş bu piyeste başrol yoktu. Menfaat lehine işleyen bir düzen ve bu düzene kurban edilen insanlar vardı. Gökçe Alkan onlardan yalnızca biriydi. 16 Aralık 1997. Ankara`nın üstüne karanlık çökmüşken hayata gözlerini açtı Gökçe Alkan. Ve 17 Aralık 2011. Ankara`ya güneş doğarken oyuna gözlerini açtı Sedef Sargın. Oyuncular belliydi: gerçeğe bir nefes kadar yakın bir ölüm kadar uzak olanlar, geçmişini arayanlar, gerçeğine toprağı kendi elleriyle atanlar ve birbirlerinin içinde ukde kalanlar. "Bey Oğlu ve Firavunun Kızı. Çiz üstünü, onlara bu oyunda yer yok. Akın Karan ve Sedef Sargın. Çizme üstünü, bu oyunun onlarsız anlamı yok." *** "Beşerdik şaşardık. Biz bir kez şaştık, bir daha doğruyu bulamadık. Korkaktık, günahkârdık. Vuslat haram kılınmış iki insandık."

​O an döndü, sanki göz göze gelmiştik; kendimi hemen pencereden çekip yere çömeldim. Kalbim ağzımda atıyordu. "Beni gördü mü?" Kurumuş dudaklarımı dilimle ıslatıp, boğazıma kadar kuruyan ağzımda dilimi hapsederek yutkundum. "Hadi bir cesaret!" deyip usulca kalktım ve arkamda kalan pencereye döndüm. Buraya bakıyordu; peki ama beni görüyor muydu?

Güneş parlar mıydı bir gün bizim gibiler için? Ben kirliydim. Ben kötüydüm. Ben en kötüsüydüm. Hangi abla kıyardı kardeşine? Yanlışlıkla hangisi öldürürdü? Hangisi kanı daha 7 yaşında bulaştırırdı ellerine? Bu benim hikayem. Bu hayata tutunmak zorunda bırakılanların, kül oluncaya kadar intikam ateşiyle yananların hikayesi. Bu hikaye herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir hikaye. Bu hikayede mutlu son yoktu, bu hikayenin kötü karakteri bendim.

On dört yıl boyunca bir başkasının doğrusunu yaşamak, tek bir gecede koca bir yalana dönüşebilir miydi? ​Mihra, Van’ın soğuk askeri disiplini içinde, Albay bir babanın gölgesinde büyürken hayatının en kırılgan savaşıyla, şeker hastalığıyla mücadele ediyordu. Onun dünyası ölçülen değerler, zamanında yapılan iğneler ve küçük kaçamaklardan ibarettir; ta ki geçmişin tozlu sayfaları acımasızca açılana kadar. Bir kan testi ve ardında bırakılan on dört yıl... Mihra, aslında ait olmadığı bir hayatın emaneti olduğunu öğrendiğinde, kendini Mardin’in kadim topraklarında, Koyu aşiretinin tam merkezinde bulur. ​Mardin onun için sadece yeni bir şehir değil; etrafında etten bir duvar ören dört korumacı abi, güç savaşları ve yabancısı olduğu sırlar demektir. Onu dünyadaki tüm kötülüklerden, hatta kendi hastalığından bile korumaya yeminli bu yeni aile, Mihra’nın kalbindeki buzları eritmeye çalışırken; Van’da kalan geçmişi ise bu duvarları yıkmak için pusuya yatmıştır. ​Boynunda parlayan bir kutup yıldızı, kolunda bir şeker sensörü ve iki şehir arasında sıkışmış bir genç kız... ​"Kanın bağladığı mı gerçek bir aileydi, yoksa düştüğünde seni herkesten önce tutan mı?"

17 yıl önce karıştırılmış 2 kız bakalım yeni ailesine alınabilecek mi veya yeni ailesi kıza alışabilecek mi?

Çocukluklarında ağır acılar olan iki ayrı çocuk büyür ve aşık olurlar ancak aralarında ikisinide sonsuza tek susturabilecek bir engel vardır.

Tıp okuyan Ezgi, bir gün babası tarafından bir ajan örgütüne satılır ve zorla ajan olur.O günden sonra Ezgi artık Ezgi değil Sezar`dır.Onu özgürlüğe ulaştıracak son görevinin ise yıllar önce bir anda ortadan kaybolmuş olan sevgilisi olduğundan ise bihaberdir.

15 yaşında annesi şehit olan Gülce İnan,babasının da bu durumu atlatamaması ile iyice yalnızlaşır.20 yaşında olan Gülce üniversitede hukuk okumaktadır. Uraz Ege Özdemir daha 10 yaşındayken anne-babası boşanmış,baba sevgisinden uzak büyümüştür. Uraz Ege 24 yaşında ve dedesinin şirketinde çalışmaktadır. Gülce bir gün telefon numarasını değiştiren arkadaşı Serra’nın Yeni numarasını yanlış kaydeder.Arkadaşına mesaj attığını zanneder.Fakat mesaj attığı kişinin yıllar önce parkta ağlarken teselli ettiği Uraz Ege olduğundan habersizdir. 🦋

bir bankanın sıradan bir çalışanı Leyla, bir gün değişik zarflarda onun "iyiliğini düşünen" notlar almaya başlar ve hayatı değişir. Bu işin sonu nereye varacaktır?

Devrim, Defne ve Derin... Bu üç kız kardeş ailelerinden uzakta, sevgi görmeden, her türlü kötülüğün ortasında büyümüş iken aileleri ortaya çıkarsa ne olur? Biri her yükü üstlenmiş ve kirlenmişken Biri yürüyemiyorken Biri sevgi görmek için her şeyi yapmış iken geç kalmamış mıydılar?

"Gözlerine tuttuğun hançeri kaldır ki, sana kaldırılan hançerleri görebilesin." Bir hastanede danışman olarak çalışan Duru`nun evine gelen mektuplar hayatını değiştirir ve bazı sırları ortaya çıkarır. Bu sırlar; kendi hayatını başkasının gerçekleri ile öğrenmekle beraber, yeni düşmanlar da edinmesine zemin hazırlar. Zaman; savaş zamanıdır ve sırtını sadece ‘Hislilere’ dayayabilir. Bir savaş alanının içine düşmemiş, terk edilmiş o savaş alanını tekrardan kullanılır hale getirmişlerdi. Artık yaşamak bile zaferdi.

"Bir daha yüksek sesle konuşma yok tamam mı?" Sesinde yumuşak bir tını vardı. Normalde ona göre olmayan bir sesti. Yutkunmamak için zor tutum kendimi. "Niye ki?" Demeden edemedim. Merak ediyordum benim ondaki yerim neresiydi? "Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." Şuan başka bir durumda olsak anında `yaa` diye demeden edemezdim ama şuan gülümsemedim. Kızgındım ya ben ona. "Niye?" Dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama sakince soruma cevap verdi. "Senin sesini duymam gerekiyor." "Niye?" Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. "Sesin bana huzur veriyor."

İlk bakışta hissettik birbirimizi. Bu hikaye nereye varacak bilmeden, Tekrar karşılaşır mıyız bilmeden, Birbirimize ne kadar iyi geliriz bilmeden.

“Kendi düşündüğümüze güvendiğimiz an, belki de en yanıldığımız andır.” dedim yaşanmışlığın tüm yüküyle. “İnanacak hiçkimsemiz yok o zaman,” dedi. Sustum.