En büyük aşklar nefretle başlamaz mıydı?

Her şey ufak bir hatayla başladı. Ufak hata birisinin on yedi yılını aldı. Ve bir gün aldığı bir telefonla tüm düzeni sarsıldı. Güneş, adı gibi hiçbir zaman parlak, canlı ya da sıcak olamamıştı. Renklerini küçükken soldurmuşlardı. Bu, Güneş`in kendisini bulma serüveni, ailesiyle bir olma hikayesidir.

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

Güneş o gün doğmamıştı belkide.... Aslında güneş Eylül için hep bir ışıktan ilerisi olamamıştı.......

"Mantığın esiri olan Kroma, on yıl önce yitirdiği tüm güzelliği geri getirecek, buz tutmuş ruhlara dokunacak kadim bir tınının ilk yankısına hasretti..."

Eski çocukluk arkadaşı grubu hiç ayrılmadı. Ayrılmak zorunda kalanlar oldu. Ölüm, kan, cinayet, uyuşturucu, yönelim; hepsi hayatın bir parçası. Bunu en iyi bizimkiler anlar.

"... ben istenmeden de olsa, herkesin hayatını mahvedecek biriydim. Kendimden, herkesten ve herşeyden nefret ediyordum. Yıllar önce köpeğini yaygın da kaybeden Vaka, bu kaybedişi kendinden sorumlu tutar. Geçmişte yaşadıklarının telafi etmenin yolunu ise itfaiyeci olarak düzeltmeye çalışır. Kendini geliştirip askeri itfaiyeci Ankara`da onun lanetli topraklarında görev alır. İçine kapanık biri olmasına rağmen kendisini hayata bağlayan arkadaşlıklar edinir. Bu yolda Vaka ile beraber olmak isterseniz Yangının eşiğinde`yi okuyabilirsiniz. " Kendimi hep çıkmaz yolda hisseder, çıkmanın bir yolunu bulurdum. Ama ben artık enkazda ölmeyi tercih eden oldum."

"Baba oluyorsun!" Ailesini karşısına alarak sevmediği bir adamla evlenmişti Gazel. Bir zamanlar kalbinin ilk defa çarptığı adamı unutmak için kurduğu o yuva, sevgiyle değil sabırla ayakta kalmaya çalıştı. Yıllar boyu sustu, katlandı, çabaladı… Ama evlilik yıldönümlerinde öğrendiği ihanet, içinde tuttuğu tüm sessizliği parçaladı. Aldatıldığını gözleriyle gördüğünde, kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. Sığındığı en yakın otel odasında geçmişinden çıkan bir hayaletle göz göze geldi: Cihan Batur. İlk görüşte âşık olduğu, ama asla “olamayacak” dediği adam. Oysa Cihan da yıllar önce başka bir kadına kalbini açmış, karşılığında sadece parayla ölçülen bir yıkım almıştı. O günden beri aşk onun için bir hayal, güven ise bir tuzaktı. Ama o gece, karşısında duran kadın başka bir şeydi. Kırık ama güçlü, sessiz ama yakıcı… Tıpkı onun gibi. Ve işte o gece, hiçbir söz vermeden, sadece bir kural koyarak birbirlerine sığındılar: sadece bir gece, sadece unutmak için. Ne geçmişin acısı konuşulacaktı, ne geleceğin belirsizliği. Fakat hayat, insanların koyduğu kurallarla hareket etmezdi. Üç ay sonra Gazel yalnız değildi. Karnında taşıdığı sır, sadece onun değil, Cihan’ın da hayatını alt üst edecek bir başlangıcın habercisiydi. Bir zamanlar bir gecede birbirlerine ait olmayı seçen iki insan, şimdi aynı güneşi bekliyordu. Çünkü bazı hikâyeler, bir gecede başlar ama bir ömür sürer. Ve bazı insanlar… birbirinin gecesinde doğan tek güneştir.

Bir çift yeşil göze vuruldu ."Geçmişin karanlığıyla yoğrulmuş bir kadın, kurallarıyla hükmeden bir adam. Defne, geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir kadındı. Her adımında istismarın, nefretin ve sessiz çığlıkların izi vardı. Ayaz ise karanlığın içinden doğmuş soğuk, acımasız ve kimseye güvenmeyen bir mafya lideriydi. Aynı kandan gelen bu iki yabancının yolları yıllar sonra kesişti. Gerçeklerin ağırlığı, sırların sessizliğiyle yarışırken aşk, aralarındaki en büyük savaş haline geldi. Bazı hikâyeler sadece kalpte değil, kurşunların gölgesinde yazılır.

Her yazının,her harfin,her dokunuşun bir hikayesi vardır.

Bilim kurgu olarak tasarlanmıştır.

Bir kehanetle nişanlımın beni gebertmesini istemediğimden dolayı gayrimeşru abisi ile anlaşmalı evlendim!

Işık içinde yükselmek için ölümlerin artması gerekir.

Burası dağ ile denizin çarpıştığıyer Burası Karadeniz düşman iki köy

Yıllarca öyle anıldı. `Katilin kızı` Adı yok , sanı yok. Herkese katilin kızıydı. ------------ "İsmin ne? "dedi gözlerimin içine bakarak... aylardır tanıyordu beni ismimi bilmiyordu. "Sedef"dedim dik bakışlarımı çekmeden. Derin bir nefes aldı. Aynı odanın içindeydik. Ne zaman bu konuma düşmüştük belli değildi. "Adın ne?"dedi nefesini hissettim. "Katilin kızı"dedim. Bana öyle hitap etmişti hep. Öyle kalsındı....

Yarayı sarmak mı daha önemli yoksa yok saymak mı? Kimisi yarayı sevdiği insan açtı diye sever, kimisi ise yaranın üstündeki kabuğu kaldırarak onu kanatır. Zaman yavaş da olsa en büyük cezadır. Susmak bazen en büyük silah bazen ise kendi içindeki mahkemedir. Bu hikaye sessizliğin içine bir yıldırım gibi düşmüş çığlığın hikayesidir. Mihra Sayıner yaraları ve geçmişi ile barışabilecek mi? Turan Dağlı kendi karanlığında boğulurken başka bir karanlığa ışık olabilecek mi? Karanlıklar birleşecek mi? Yaralar iyileşecek mi? Dünyanın sonuna doğan Adam, ölü bir Kadına hayat olabilecek mi?

"Beni koruduğuna emin misin?" diye sordum, sesimdeki o hırçınlığı bastıramayarak. Elini indirip yumruk yaparken,"Evet" dedi, sesi bu sefer daha derin, daha yaralı bir tona bürünmüştü. "Ama siz ısrarla o ateşin içine, sırf birilerine inat olsun diye yürüyorsunuz." "Babam beni böyle büyüttü." dedim bakışlarımı ondan kaçırarak. Kuzey’in göz bebekleri bakışlarımı takip ederek, yüzümde karanlık bir harita çizer gibi gezindi. "Seni mermilerden koruyabilirim Arselen," dedi, sesi hırıltılıydı. "Seni pusulardan, namlulardan, o sikik heriflerden koruyabilirim. Ama kendi hırsından, o dinmek bilmeyen öfkenden ve kendimden koruyamam." Öfkeyle soludum. "Sadece işini yap Kuzey! Sakın bir daha benim kararlarıma bu tonda müdahale etme. Fazlasını istemiyorum." "Siz fazlasını çoktan aldınız." dedi, bir adım geri çekilip mesafeyi tekrar o soğuk profesyonelliğe çekerken. Kalp atışlarım hızlanırken dediğini duyamamış gibi yaparak bakışlarımı ondan yine kaçırdım. Arkamı dönmeden önce, omzumun üzerinden ona son bir kez, en keskin bakışlarımla baktım. Bu, bu geceki son ikazımdı. ​"Ve bir şey daha," dedim, sesimdeki o otoriter tınıyı yeniden kuşanarak. "Bana sadece sinirlendiğinde sen diye hitap etmeyi kes. Ya hep, ya hiç." Ona bu kadar yakınken kuralları hatırlatmak, aramıza o aşılmaz uçurumu yeniden kazımaktı. Ben bir Arselen’dim o ise benim gölgem. Sınırları belirleyen bendim, o ise o sınırların içinde kaybolan. Seçimi ona bırakmıştım ve Kuzey Koroğlu, “hiç” olmayı seçecek kadar gururluydu.

Aslının gerçek ailesini bulup yeni hayata başlaması

Şafak söverken kitabın devamı

Hayal Kırıklığı Kimsesizlik Sevgisizlik 17 yılı bu duygularla geçti genç kızın. onun için aile hayal kırıklığı ve sevgisizlik anlamlarını taşıyordu. Kimsesizdi o, tek arkadaşı haricinde kimsesi yoktu. peki hayatta sevgisizlikle sınanırken kader ona da gülecek miydi?

Zorunlu olarak evlenen Pars ve Gece`nin ilişkisi zamanla nasıl olacak?

Bu benim kitap kurgum umarım beğenin

21 yaşındaki Efsun için mezuniyetine giden yol, soğuk ve mesafeli matematik hocası Aras Barkın`ın odasından geçiyordu. Bir sınav kağıdıyla başlayan bu iddialı oyun, kısa sürede okul koridorlarının karanlığına ve kilitli kapıların ardındaki yasak bir tutkuya dönüştü.

Alya o gece karar verdi sonunda bu hayatla bağlantısı kesilcekti. Son kez içini birine dökmek istedi. Ve ona tüm dertlerini anlattı. Alya tam uçurumdan atlayacktı ki telefonu asla susmadı. Ve açtı.. Bu onun için yeni bi başlangıç olabilir miydi?

Ben Lina erguvan ve sırf abimin intikamı için en büyük tehelikli İtalya ve turkye mafya babası ateş volkano ya kendim aşk ettirdim ve onu kırdım peki devamı ne olucak