Herkesin sevdiği bir yüz: Efsun Soysal. Medyanın merkezindeki bir güç: Çağrı Demirhan. Bir yıllık evlilik. Planlı görüntüler. Duyurulmayan bir anlaşma. Aşk ihtimal dahilinde değildir. En azından başlangıçta...

Cenan Koral Özer, bir kazadan sonra hayatını tekerlekli sandalyede sürdüren, dünyayla arasına kalın duvarlar örmüş genç bir adamdır. Yürüyemediği günden beri yalnızca bedenini değil, hayallerini de hareketsiz bırakmıştır. Annesinin ısrarıyla kabul ettiği fizyoterapi ise onun için yalnızca katlanılması gereken bir zorunluluktur. Evrin Ela ise albino teni, mavi gözleri ve sakin duruşuyla girdiği her odaya sessiz bir ışık taşıyan genç bir fizyoterapisttir. Cenan’ın evine çalışmak için gittiğinde, karşısında tedavi edilmeyi reddeden bir beden değil; görülmek istemeyen bir ruh bulur. Cenan soğuk, mesafeli ve kırıcıdır. Evrin ise ısrarcı değil; sabırlıdır. Dokunmaz, zorlamaz. Sadece orada kalır. Seanslar ilerledikçe aralarındaki ilişki bir “hasta–terapist” çizgisinin dışına taşar. Evrin, Cenan’ın karanlığına alışır; Cenan ise ilk kez birinin gitmemesinin ne demek olduğunu öğrenir. İyileşme, bu hikâyede ayağa kalkmakla ilgili değildir. İyileşme, yeniden hissetmekle ilgilidir. Cenan yürümeyi öğrenmez belki… Ama gülmeyi, beklemeyi, sevilmeyi yeniden öğrenir. Ve Evrin, güneş gibi parladığı hâlde, en çok gecede işe yaradığını fark eder. “Bazı insanlar doğrudan hayatımıza doğmaz. Önce gecemize alışır, sonra içimize güneş bırakır.”

Nare, her şeyin yolunda gitmediğini fark ettiğinde yaz çoktan bitmek üzeredir. Mesajlar kısalmış, sessizlikler uzamıştır. Ama bazı sorular, sorulmadığında daha çok büyür. Bir yanda açıklanmayan uzaklıklar, diğer yanda anonim bir numaradan gelen mesajlar… Tanımadığı biri, onun fark etmediği duyguları kelimelere dökmeye başlar. Hazan Rüzgârı, susarak kaybedilenleri, söylenmeyenlerin nasıl iz bıraktığını ve bazen en derin bağların hiç beklemediğin yerden esebileceğini anlatan bir hikâye. Bazı rüzgârlar serinletmez. Sadece içini ürpertir.

Aşk ile kaybolan iki genç

Aşk, tanımlanamaz.

Belki bur gün olur.

Bazen aşk ayağına gelir ❣️

O yazın tanıştıkları ve aralarında iletişim koptuğu sonra tekrar bir araya geldikleri bir konu…

Asena,istanbul’un soylu ailelerinden birinin kızı olarak, sanat ve estetik içinde büyüdü. Konservatuarın en yetenekli viyolonsel sanatçılarından biriydi. Ancak babasının gizli kumar tutkusu ve yeraltı dünyasının karanlık tefecilerine olan borcu, Asenanın hayatını bir gecede paramparça etti. Borç ödenemeyince, karanlık bir "kapalı devre" müzayedede, babasının borcuna karşılık bir meta gibi satışa çıkarıldı. O gece sahneye çıktığında elinde viyolonseli değil, hayatının satılık olduğunu simgeleyen bir mühür vardı!!!

Sevgi, hak edilir.

bazen ailesizlik yormaz insanı herşey yorabilir bazen aile bazen hayat bazen çevre bazen ise en aşık olduğun adamın biriyle aldatması

Not: En büyük hayalim Fransa’ya gitmek. 20 yaşıma girince Eyfel kulesine karşı pasta mumlarını üfleyecek doğum günümü kutlayacaktım.

Ardotolia için belirli, sert kurallar vardı. Bu kurallar hem sarayı hemde hükümü korumak içindi. O saflığı korumak içindi. Sınıfsal farklılık vardı ve bu sınıfsal farklılıklarla her türlü hizmetçilik dışındaki ilişki yasaklanmıştı. Eğer kurallar çiğnenirse cezalar da ağır olurdu. İdam gibi.

Mavi güllere düşkün bir kız. Nereden bile bilirdiki mavi güllerin ona lanet olacağını...

Melis Mihra klasik bir okulun gününde aldığı bir telefonla hayatı tamamen değişmiştir. Klasik gerçek ailem kurgusudur. İyi okumalar... Kitabın adı düzenlenmiştir.

"Bunu yapamayız Mia! Berk`e nasıl açıklarım?" dediğinde biraz daha inledim. "Sen onun kardeşi gibisin" kucağında biraz daha sallanırken, tam gözlerine baktım. "Sen benim abim misin peki?" _____________________________________________ Okulda beden dersinde tanıltığnız, sizden 3 yaş büyük olan bi çocuğu abimiz olarak görebilirsiniz. Peki ya onun arkadaşını? Mia 9. Sınıf öğrencisi olarak 11. Sınıflardaki abisi olarak gördüğü Berk`in en yakın arkadaşı Kaan ile birbirlerine çekilirken, Mia ne yapıcak?

Güneşi birlikte hiç görememek

Sen… o sen olamazsın! Hayır, yeniden sen diye deliremem!

Karadeniz`in Sevdası deliler gibi hoyrattı.... "İyi geceler karael." dedim yüzümdeki içten gülümsemeyle. "iyi bir gece değil laz kızı." dedi ciddiyetle. "neden?" "ağladın." dediğinde kalbim göğsümü yumrukladı. kalbimle zoru vardı bu adamın! ........

Bazı insanlar hayatımıza bir kez girer. Giderler... ama ardında silinmeyen bir iz bırakırlar. Nil ve Rüzgar, aynı parkta büyüyen iki çocuktu. Salıncaklar, dizleri kanatan düşüşler ve yarım kalan gülüşler vardı aralarında. Ne bir söz verdiler, ne de adını koydular. Ama kalplerine kazındı. Yıllar geçti. Park yandı, mahalle değişti, çocukluk bitti. Ama bazı duygular zamanla kül olmaz. Bir tesadüf, eski bir anı ve suskun bakışlar... Nil ve Rüzgar, geçmişin izleriyle yeniden karşı karşıya geldiğinde asıl soru şuydu: İlk aşk gerçekten unutulur mu? "Eskiden Kalan Bir İz", çocukluktan yetişkinliğe uzanan, yarım kalan bir sevdanın, kalpte sessizce büyüyen bir aşkın hikâyesi. Bazı izler silinmez... Sadece hatırlanmayı bekler.

Bazı insanlar hayatımıza bir kez girer. Giderler... ama ardında silinmeyen bir iz bırakırlar. Nil ve Rüzgar, aynı parkta büyüyen iki çocuktu. Salıncaklar, dizleri kanatan düşüşler ve yarım kalan gülüşler vardı aralarında. Ne bir söz verdiler, ne de adını koydular. Ama kalplerine kazındı. Yıllar geçti. Park yandı, mahalle değişti, çocukluk bitti. Ama bazı duygular zamanla kül olmaz. Bir tesadüf, eski bir anı ve suskun bakışlar... Nil ve Rüzgar, geçmişin izleriyle yeniden karşı karşıya geldiğinde asıl soru şuydu: İlk aşk gerçekten unutulur mu? "Eskiden Kalan Bir İz", çocukluktan yetişkinliğe uzanan, yarım kalan bir sevdanın, kalpte sessizce büyüyen bir aşkın hikâyesi. Bazı izler silinmez... Sadece hatırlanmayı bekler.

Selen ve aşkına hazır mısın

İlter bir mafyadır.Nihad ise bir femboy,ikisinin ailesi düşmandı ama bir sözleşme imzaladılar.Zorla evleneceklerdi.Neyse hikayeye geçelim

Sensiz olmaz diyen birini koyup gitmekde zor gelir insana...

Bir yemin, kanla yazıldı ve buzdan bir kalbe mühürlendi. Adam, kaybettiği cennetin hesabını sormak için cehennemin kapılarını araladı; kurbanını o ateşe bizzat kendi elleriyle atmak için. Kadın ise hiç istemese de bir kurtuluş sanmak zorunda kaldığı o ellerin aslında kendi darağacı olduğunu çok geç fark etti. Biri yıkılan dünyasının enkazında adalet arayan bir cellat, diğeri başkasının günahlarını boynunda bir vebal gibi taşıyan masum bir kurban... Şimdi nefretin büyüttüğü bu karanlıkta, cellat kurbanının bakışlarında eriyor, kurban ise celladının gölgesinde nefes alıyor. Güneşin doğması imkansız bir gecede, iki yaralı ruhun kanlı dansı bu...