0,8

Jeon'dan...

Hep mi yarımdı benim hikayem, nasıl mutlu olunurdu bu hayatta. Haykırmadan bağırmadan nasıl geçerdi hayat. Yine bu cümlelerle başlamıştım güne. Saçmalıyordum fakat bunları düşünmeden de olmuyordu. İlaçlarımı su içmeden yuttum. Boğazım acıyordu artık ilaçlardan. Nefessiz kalıyordum bazen. Ah be anne neden çekip gittin ki. Elimdeki hap kutusunu yere fırlattım. Yere dağılan ilaçları saydım tek tek. 21, yirmi bir kere daha içecektim bu illetleri. Hepsi o kadın yüzündendi.

Okula gittim hemen ne kahvaltı etmiştim zaten iştahım da yoktu da neyse. Okula geldiğim an iki kızın yanıma gelmesiyle duraksadım

” Jungkook bu notları lütfen kabul et hepsi senin için”

deyip gitmişlerdi. Notları alıp sınıfa götürdüm. Sınıftaki çöpe ellerimdekileri attıktan sonra sırama geçip kafamı sıraya gömdüm.

”Jeon”

Tanıdığım ama bana çok yabancı olan o sesin geldiği yere baktım. Taehyung tüm ihtişamıyla karşımdaydı.
“Efendim?”

” Neyin var?”

” Hiç bişeyim yok?”

” İyi peki, dün yanıma geldiğin için teşekkür ederim.”

” Tae ben sana hep yardım ederim bunu unutma olur mu?”

” Unutmam Jeon, adımı unutur bu sözü unutmam.”

Gülümseyip kafamı sıraya geri koydum. Zaten dinlemeyeceğim dersleri uyuyarak geçirmek daha iyi olurdu.

Okul bitmişti çok şükür. Çantamı tek koluma atıp sınıftan çıktım. Çıkış kapısında beni bekleyen Tae hemen beni durdurmuş yarın buluşma ihtimalimizi sormuştu. Bende olur deyip geçiştirmiştim. Aslında gerçekten istiyordum onunla vakit geçirmeyi onunla eğlenmeyi fakat şu sıralar canım çok sıkkındı. Annemin ölümü daha tazeydi o ölüyken bana mutlu olmak haram gibi geliyordu.

Yarın..

Bugün diğer günlerden daha mutlu uyanmıştım, Taehyung ile buluşacaktım. Tae bana sabah buluşma yerini bulduğunu isterse beraber gidebileceğimizi söylemişti. Bende kabul edip kırmamıştım onu. Zaten iki gün önce çok üzgün olduğunu görmüştüm. Kahve içip sohbet edecektik. Umarım sadece bunlar olurdu daha fazlasını kaldırmaya mecalim yoktu.

Buluşmaya giyeceğim lacivert eşofmanım ve beyaz bir tişört giyecektim. Abartmaya niyetim yoktu. Hem de fazla istekli görünmek istemiyordum.

Tae'ye evimin konumunu atıp beklemeye başladım. O geldiğinde zili çalacaktı ve ben aşağı inecektim.

Tae geldi ama aşağıda beklememişti. yukarı çıkmıştı. Tam ayakkabımı giymek için kapıyı açtığımda Taehyung ile burun buruna geldik. Açıkçası şaşırmıştım. Neden çıkmıştı ki yukarıya.

" Seni çok özledim be Jeon"

Deyip dudaklarıma yapışmıştı. Şaşkınlığımla beraber mutluluğum yüzünden gözlerimi en azla ne kadar açılırsa açmıştım sanırım. Ama o beni öpmeyi bırakmıyor, hatta beni öptüğü yerde kapıyıda kapatıp devam ediyordu. Sonunda aklım başıma gelmişti. Bende öpüyordum onu. İkimizde birbirimizi kaybedecek endişesiyle öpüyorduk.

Nefessiz kalıp ayrıldığımızda birbirimize bakıp güldük.

" En son kahve içmeye gidiyorduk?"

" Evde içeriz artık benim canım hiç evden çıkmak istemiyor."

Sabahki mutsuzluğumdan eser yoktu. Kim Taehyung böyle bir adamdı,hem üzüntüyü iliklerime kadar hissetiriyordu ama bir o kadar da beni mutlu etmesini biliyordu.

ouuys nası güzeller