İmkânsız neydi? Belki de imkânsız olan bizdik. Asıl imkânsız olan ise, onun gözlerinde saklı duran o büyülü aşktı. Biz, farklı dünyaların insanlarıydık… Birimiz Yunanistan’ın saygın bir bakanı, diğerimiz Türkiye’nin üniformasıyla sınırları bekleyen bir asker. Ve aramızda duran tek şey, sessizce akan Meriç’ti. Ama o nehir… Onun mavilikleri, gözlerine benzeyen o derin sular… Her şey beni ona biraz daha çekiyordu. Gözlerinin benim olmasını istedim; yalnız bana bakmasını, yalnız beni sevmesini… Geçmişim peşimi bırakmazken, tek dayanağım olan dedemin gölgesi her adımımda üzerimdeyken bile, kalbimi ona teslim ettiğimi nihayet kabul etmiştim. Çünkü ne olursa olsun, ben onun kalbinde bir mülteciydim. Ve biliyordum… Bu aşk ya beni o nehirde boğacak, ya da adını bilmediğim bir özgürlüğe taşıyacaktı.

Bu kelime, Rus bozkırlarında doğmuş, soğuk rüzgarların fısıltısıyla çelikleşmiş bir anlam taşır: Asker. Ancak bir Saldat olmak, sadece üniforma giymek, emir dinlemek değildir. Bir Saldat, can pazarında vatanı için en önde duran, geri çekilmeyi lügatinden silmiş, çelik sinirleriyle ölümün gözünün içine bakan kişidir. O, sadece bir piyade değil; bir kalenin son taşı, bir umudun son neferidir.

Hain bir pusuyla esir alınan Yüzbaşı Altay DAĞHAN ve onu kurtarmak için görevlendirilen Göktürk Timi`nin komutanı Aslıhan Bozkurt`un hikayesi🪖💫

Bir tim. Bir savaş. Ve yarım kalan bir hayat. Suriye’de verilen bir söz, İstanbul’da kaderi değiştirir. Yiğit,omuz omuza savaştığı arkadaşına geriye sadece silahını değil, kardeşi Duru’yu bırakır. Bir cümleyle: “Emanetimdir.” Duru, bir sabah kapısında duran üniformayla abisini değil, hayatının en ağır gerçeğini karşılar. Artık ne ailesi vardır ne de tutunacak bir dalı. Alparslan için emanet, sadece korunacak bir can değil; vicdanıyla kalbi arasında başlayan bir savaştır. Çünkü askerlik sadakat ister, aşk ise cesaret. Bir söz bozulur mu? Bir emanet sevilir mi? Ve bir asker, kalbine söz geçirebilir mi? Emanet, cephede başlayan ve kalpte devam eden yasak bir aşkın hikâyesi.

BİR İNSANA KANDIM, güvenin ince çizgisinde yürüyen, hayatın akışında kaybolan duyguların hikâyesi… Aşk ve ihanet, umut ve hüsran, sevgi ve nefret arasında sıkışıp kalan insanların öyküsü. Gerçek sandıklarımızın ardında saklanan yalanlar, zamanla yüzleşmek zorunda kaldığımız hakikatler… Peki, insan en çok kime inanır? Kendine mi, yoksa görmek istediği gerçeğe mi? Bu roman, hayatın bazen en acımasız öğretmen olduğunu hatırlatan bir yolculuğa davet ediyor seni.

NOT;Örgüt 10. Bölümden itibaren var önceki bölümler karakter tanıma bölümleri Bir çocukluk. Iki hayat. İki kişi. Bir aşk. Sıla, Abisi Oğuz Mercan o 10 yaşındayken şehit olduktan sonra onun mesleğini devam ettiren bir Yüzbaşı. Kayra, Ablası Asel yine o da 10 yaşındayken bir baskın da şehit olduktan sonra ablasının yolundan gitmiş bir Beyin Cerrahı. Ama bir sorun vardı... Kayra normal değildi. Kendi içinde, Kimseye belli etmeden. Çift Kişilik bozukluğu, Narsizim ve Sadizim ile baş ediyordu. Veya baş etmeye çalışıyordu. Muâşaka, sıradan bir aşk romanı değil. Bütün olayların başının altından aynı kişinin çıktığı bir ters köşe romanıdır.

Polis olmak isteyen Asena babasının ölümünden sonra asker olmaya karar verir ve asteğmen Asena Şahin olarak kahramanmaraş`a ilk meslek yeri olarak atanır...

Bazı kurşunlar kalbe değil, geçmişe saplanır... Yüzbaşı Yıldız, Kılıç Timi`nin kararlı ve korkusuz komutanı... Geçmişin yaralarını kalbine gömmüş, görevine adanmış bir asker. "Şirket" adıyla anılan karanlık yapılanmayı çökertmekle görevlendirildiğinde, en büyük sınavının düşmanla değil, kalbiyle olacağından habersizdir. Çünkü yeni operasyona atanan ikinci yüzbaşı, yıllar önce yaşanan unutulmaz bir ayrılığın başrolüdür: Tufan Şahiner. Birbirlerine duydukları öfke kadar yakıcı bir özlemle tekrar karşı karşıya gelen bu iki insan, şimdi aynı timde, aynı hedefe kilitlenmek zorundadır. İntikam mı ağır basacak, yoksa kalpte küllenmeyen hisler mi? Aksiyon, duygu ve gerilim dolu bu hikâyede, bir kurşun sadece hayatları değil, kaderi de değiştirebilir Vatan için canından geçenler, cananından geçenler vardır; isimleri bilinmez. Vatan için sevdasını kalplerine gömenler vardır; adları anılmaz. Kaybolanlar vardır, bu vatan kaybolmasın diye. Ailelerini bırakanlar vardır, başkaları ailesiz kalmasın diye. Daha niceleri vardır; hayatlarını feda ederler, bu vatan heba olmasın diye... ~Elveria~

Her şey Vatan İçindir

Askeriyeye yeni gelmiş bir savcı ve üst düzey bir komutanın hikayesi.... İyi okumalar..

Artık burdayızz :))

Küçük yaşta ailesini kaybeden bir kızın ailesinin intikamı için düştüğü durumlar ve hayat seçimleri.

Irak`a görev için giden doktor İzem Karaca`nın beklenmedik bir şekilde karşılaştığı geçmiş ve tepetaklak olan hayatı, Ardında bıraktığı enkazın tekrar en başına geri dönmesi.

Askerdeki abisine. Yazmak isteyen duru ve son durumlarr

UYARI❗️: BU KİTAPTA YAZAN KİŞİ, KURUM VE OLAYLAR TAMAMİYLEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. RİCA EDERİM Kİ CİDDİYE ALMAYALIM. İYİ OKUMALAR EFENDİM. Aşk oldu bir göz uğruna, aşk oldu bakış açısına, aşk oldu bir isim uğruna. İki masum bakış iki masum hayat. Yılların ardından kavuşan iki isimsiz.

"Bazı yaralar, zamanla iyileşmez… Yalnızca insana, onlarla yaşamayı öğretir." Hayat, küçük yaşlarda acıyı tanımak zorunda bırakırsa, çocuklar büyümeyi çok erken öğrenmek zorunda kalır. İlay Gökçe, bir çocuğun kaldırabileceğinden fazla yükle tanıştı. Annesinin kaybı, ona hayatın sert yönlerini öğretti. Ama bir gün, başkalarına şifa verecek bir doktor olma hayaliyle büyüdü. Şifa bulmaya çalışırken, en büyük yarasının, kendi içinde olduğunu fark etti. Araf Ali, asker disiplininin içinde büyüdü. Zorlu bir dünyada, tek başına güçlü kalmayı öğrendi. Ama kayıpları, ruhunun derinliklerinde hep bir boşluk bıraktı. Ne kadar büyüse de, içindeki eksiklik hep var kaldı. Çocukluklarında yolları kesişen İlay ve Araf, birbirlerinin acılarına tanıklık etti. İkisi de hayatın en zor sınavlarıyla karşılaştı, ama aynı zamanda birbirlerine birer yoldaş oldular. Zamanla yolları ayrıldı. Fakat geçmişin izleri, onlara yeniden bir araya gelme şansı tanıyacak mı? Yoksa, kaybolan her şey geri dönmeyecek kadar uzak mı? "Ayrılıklar, bir son değil, belki de yeni bir başlangıcın ilk adımıdır." Zaman her şeyi değiştirir. İnsanları, duyguları, yerleri… Ama bazı bağlar, zamanla derinleşir. Kaybettiklerimiz bizden asla tam olarak uzaklaşmaz. Bu hikaye, kayıpların, acıların ve yeniden buluşmanın öyküsüdür. İlay ve Araf’ın hikayesi, büyümek, kaybetmek ve yeniden bulmak üzerine… Gerçek bağların zamanla nasıl kök saldığı ve her ayrılığın ardından büyüyen bir sevdanın nasıl var olduğu üzerine unutulmaz bir yolculuk. Bazı hikayeler sadece sabırla yazılır. Bazı kayıplar ise, hayatın en derin sırlarını açığa çıkarır. 〰🦋

"Aşk, kağıda yazılmıyor Mihriban."

0545: özlüyorum hissetmiyorsun 0545: gözlerine bakıyorum görmüyorsun 0545: ben fark et diye her şeyi yaptım yonca, fakat sen beni fark etmemek için elinden geleni yaptın teşekkür ederim yinede 0545: merak etme hayatından ebediyen çıkıyorum. 0545: biliyorum hayatında hiç olmadım fakat benim hayatım sadece senden ibaretti

"PATRON HANGİ ADAMI ÖLDÜRÜYORUZ` adlı gruba eklendiniz. Nereden bilebilirdim bu gruba eklendiğimde ölüm listesinde adımın olduğunu annesinin yıllar önce sırf tecavüze uğramamak için öldürdüğü mafyanın oğlu intikam için gelir. yer altında tanınan çığlık. yer altının soğuk ölümüne Savaş açarsa nolur? iki mafya, iki kaybediş, iki intikam duygusu. bu onların sonu mu olacak yoksa başlangıcı Mı?

Karanlık sokakta dolaşıyordum. Aslında dolaşıyorduk üzerimdeki kısa kırmızı elbise ve dalgalı kahverengi tonlarındaki saçlarım ile gecenin ikisinde dolaşıyordum. Bardan çıkmıştık hayattan bıkmıştım şuan bunu anlıyordum elimdeki topuklular ile ortalıkta geziyordum. Yanımda Hazal ve defne var onlar benim yakın arkadaşlarım. En son bıktım ve bir banka oturdum. Kızlarda yanıma oturdu düğün kalçam ile zaten kısa olan elbisem dahada kısalmıştı ama hafif çakırkeyif olduğumuzdan anlayamıyorduk olanları. Taksi çağırdım telefonumdan ve 50 dakikaya burada olacağını söyledi ben şuan oturduğumuz yerin bir park olduğunu fark ettim ve bankdan kalkıp salıncaklardan birine oturdum hafif hafif sallanmaya başladım zaten gıcıcdayan salıncak benim yavaşlığım ile ortamda ürkütücü bir hal aldı. Ben yavaş yavaş ayılıyordum. Ama hala oturuyordum kalkmak istemiyordum. İlerden gelen farlar ile gözlerimi kırptım çünkü açtığı farlar yüzünden gözlerime çok fazla ışık geliyordu elim ile gözlerimin önünü kapattım. Bu aralar canım çok sıkkındı. Daha ne olabilir ki diyordum daha kötüsü oluyordu. Arabanın farları gözlerimi kötü yapmıştı. Taksi durduğu zaman kalktım kızlarda bank`tan kalmıştı. Taksiye doğru adımladım. Taksinin yanına geldiğimizde ön koltuğa oturmuştum kızlar arkatarafa oturmuştu. Taksiye girmemizle taksiciye telefonumdan konumu gösterdim konuşmaya takatim yoktu. Konumu görmesi ile yola koyuldu ilerlerken bir anda direksyonu sağa kırdı ben daha ne olduğunu anlayamadan arabanın içi sis ile doldu göz gözü görmüyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken gözlerim kaymaya başladı bilincin kapanıyordu. Göz kapaklarım bana meydan okumaya başladı benden izinsis kapanıyordu kapandı ama bilincin açıktı o da bana meydan okumaya başladı. Ben giderken kapı açıldı son duyduğum ses "kızları alın. Şöförü öldü

12 yaşında Üvey babası tarafından tecavüze uğramış ve bu tecavüz sonucu doğum yapan küçük bir kızın hikâyesi anlatılıyor... Bu küçük kız büyüyerek büyük bir kadın olmuştu. Askerdi de.. zorlukları başarmış. Ama hala içindeki o buruk aşkı bir köşede saklamıştı. Çünkü Manolya kalp kırıklıklarını asla unutmazdı.

Siz: sırf trip atmak için insan numarasını değiştirir mi lan 0547: kimsiniz? Siz: bak oraya gelirsem s1kerim 0547: Ne? Siz:sen Mert değilsin. Siz: ona böyle dediğim de hep neyle derdi.

Trendyol ve Cinius da satışta🥹🫶🏻 Aşka inancı olmayan kız onu kendinden çok seven çocukla tanışır... Ruh ve beden buluşmuştu. Gökyüzü o gün daha çok yıldıza kucak açmıştı. Asel parlayan yıldızlar içinde görmüştü bedenini. Yavuz hiç beklemediği bir anda onu bulmuştu. Her bakışı tutku ve özlemin habercisi olan bir ruh için "beni büyüledin" sözcükleri dudaklarından dökülüyordu. Ruh beklemek denen serinin anlamsız olduğuna inanıyor beden bunu tersine çevirmek için ona geliyordu...

Ruhefza:Ruhu okşayan cana can katan

Mavin gökyüzüm, kızılım albayrağım olsun! Sıcacık bir adam. Soğuk bir tende yaşar mıydı? Ateş, buza aşık olur muydu? Olmuştu. Yıllar öncesinden bir tutkuydu bu. Mesafeler girsede araya, bileklerinde ki kırmızı ip hiç kopmadı. Unutulsada anılar, kalbin bir köşesinde kaldı hep gülümsemeler. Şimdi ise mesafe yine sıfırlandı. Adam, kadını kendi yanına getirdi. Ateş, buzu eritir miydi? Yoksa amansız buz, ateşi de yok eder miydi? Kırmızı bir kurdele ile birbirine bağlanan iki kalp. Birisi buz, diğeri ateş. Kimin yelleri daha sert esecek, kimin kalbinin ateşi daha da harlanacak?