Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. Yarı otobiyografik bir eserdir. YAR`IM "Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan." Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geriye bir boşluk değil, eksik bir parçamızı bırakırlar. Ahsen ve Ozan`ın hikâyesi; aşkın yetmediği, sevmenin bazen korumaya da yetmediği bir hikâye... Bir gün birbirlerinin dünyası olan iki genç, bir gün birbirlerinin yarasına dönüşür. Yıllar geçer. Başka şehirler, başka hayatlar, başka insanlar girer araya. Ama bazı isimler kalpten çıkmaz. Bazı vedalar tamamlanmaz. Ve bazı aşklar... Mutlu sonlarla değil, eksik kalan cümlelerle yaşamaya devam eder. Çünkü herkesin içinde sustukça sızlayan bir "yarım" vardır. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki de yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini...

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

Lura Henyer, dört yaşında kaybolduğunda ardında yalnızca kapanmayan bir oda, susturulmuş kayıtlar ve onu beklemekten vazgeçmeyen bir ev bıraktı. Ama kaybolduğu yer ölüm değildi. Başka bir dünyada adı silindi. Geçmişi parçalandı. Bir çocuk olması gerekirken karanlığın diliyle büyütüldü; emirleri, sessizliği, hayatta kalmayı ve öldürmeden önce tereddüt etmemeyi öğrendi. Yıllar sonra son görevi onu karanlık bir denize sürüklediğinde, Lura öldüğünü sandı. Fakat gözlerini açtığında kendini Sylvariella’nın yaşayan ormanında buldu. Sylvariella onu hemen kabul etmedi. Çünkü orman yalnızca kayıpları saklamazdı; seçimleri sınardı. Kael Akunar ise sarayın sessiz duvarları arasında büyümüş bir prensti. Annesinin ölümünden sonra Drisax’a gönderilmiş, yaşaması beklenmeyen bir sürgüne dönüştürülmüştü. Ama Kael ölmedi. Kuzeyin karanlığından geri döndüğünde yanında yalnızca yaraları değil, kapalı kapılar, eksik kayıtlar ve annesinin ardında bıraktığı tehlikeli mektupları da taşıyordu. Lura ile Kael’in yolları Sylvariella’nın göl kıyısında kesiştiğinde, bu yalnızca iki yaralı ruhun karşılaşması değildi. Eski dünyanın taşları, Demir Ev’in sakladığı sırlar, Akun Sarayı’nın kapalı kayıtları ve iki dünyanın arasındaki unutulmuş eşikler uyanmaya başladı. Lura, Henyer kanının Demir Ateşi’ni, eski ejderha soyunun kıvılcımını ve peri diyarının sessiz büyüsünü taşıyordu. Kael ise yalnızca sürgünden dönen bir prens değil; Elyndra’nın kanıyla saklanan hakikate tanıklık edecek kişiydi. Biri koruyan olacaktı. Diğeri tanık. Ama herkes Lura’yı bir cevap, bir anahtar, bir kayıp miras ya da açılması gereken bir kapı gibi görmeye başladığında, Lura’nın en büyük savaşı iki dünya arasında kalmak değil; kendi kaderinin başkaları tarafından yazılmasına izin vermemek olacaktı. Çünkü bazı bağlar kurulmaz, hatırlanır. Bazı kapılar açılmaz, bekler. Ve bazı kızlar kaybolmaz; yalnızca dünya, onları geri verecek kadar cesur olana dek saklar.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Ilk kitabım o yüzden yazım hataları ola bilir şimdiden özür dilerim

Ölümün Çiçeği 1. Kitap Tekrar dağıtılacak kartlar Geri dönecek gelmemek üzere gidenler Sonu getiren sonsuzluğu da vermeli Ama önce huzurunu kaybetmeli O gece üç farklı evde üç farklı kişi acı çekti. Aynı gökyüzüne bakıp aynı dilekleri tuttular. Kayıpları aynıydı, yapabilecekleri sınırlı. İkisi kaderin ağlarını örüp onları tuzağına çektiğini düşünüyordu, ama sonuncusu… O; onları çoktan kendi tuzağına, kendi oyununa davet etmişti. Amansız bir savaş değildi onları bekleyen, daha doğrusu savaşacakları düşmanları yoktu. Şu ana kadar kaybettikleri her bir damla onları yeniden yaratmaya çalışacaktı. Bedenin yaralanınca kan, kalbin yaralanınca gözyaşı akar derlerdi; birinin bedeni ve kalbi ölmemek için direnirken ne olurdu peki? Kalbim sana anlatamadığım her şeyin mezarı, seni de oraya gömmekten korkuyorum.

Ben küldüm. Dokunduğu her şey biraz daha dağılan. O ise gölgeydi. Nereye gitsem sessizce peşimden gelen..." Kül yanıp bittikten sonra geriye kalandı. Gölge ise hiçbir zaman gitmeyendi.

"Bazen bir tek adım, tüm dünyanı alt üst edebilir. Beren ve Yaman’ın yolları, İstanbul sokaklarında kesiştiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Bazı karşılaşmalar vardır; ne başlar ne biter. Sadece olur. Rüveyda, ait olduğu hayatın içinde yürürken, Leonardo bu hayatın içine yalnızca kısa bir süreliğine uğrar. Aynı zaman, aynı şehir… Ama aynı hikâye değil. Bu, kalmakla gitmek arasındaki o ince çizginin, bir ihtimal kadar yakın, bir tesadüf kadar uzak olduğu bir hikâye.

Kadermiydi gayrete aşık olan? İki gencin tesadüfen tanışma hikayesini ve aralarında dönen ilişkiyi anlatır

İnsanlar canavarların karanlıkta saklandığını sanırdı. Oysa gerçek canavarlar, bir çocuğun kalbini her gün biraz daha kıranlardı. Maya bunu çok küçük yaşta öğrendi. Sessiz kalmayı… yok sayılmayı… sevilmemeyi… Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı. Bazı insanlar kırıldıkça güçlenirdi. Ve bazı küllerin altında hâlâ ateş yanardı. Boynunda beliren kızıl mühürle birlikte Maya’nın hayatı geri dönüşü olmayan bir şekilde değişti. Artık karşısında sadece insanlar değil; sırlar, ihanetler, ejderhalar ve karanlık bir kader vardı. Fakat kimse en büyük tehlikenin ne olduğunu bilmiyordu. Maya artık korkan taraf değildi.

İşsizlik, çaresizlik ve sıkışmış bir hayat... İş ararken karşısına çıkan gizemli adam, ona bir gelecek değil kaderini sunar. Ama her teklif bir bedel ister. Ve bazı yollar insanı ışığa değil, gölgeye düşürür.

Şiwan Karakaya&navin balkaya`nın imkansız aşkları

Bir yanda Gölge Timi’nin sert ve soğukkanlı komutanı Emir Baran Yılmaz, diğer yanda idealleriyle bir köye atanmış genç öğretmen Reva Karaca. Biri karanlıkla yaşamayı öğrenmiş, diğeri ışığa inanmış. Kader, onları aynı yolda buluşturduğunda; görevle sevda, emirle kalp arasında ince bir çizgi kalır. Ve bazen, en karanlık gecede bile bir umut yanar…

Ülke bu kadar karışıkken uyuyan halk mı daha suçluydu yoksa dönen olaylar yüzlerine vurulsa da tedbir almayan devlet mi? Hiçbiri. Bu hikayede suçlu seçilen tek bir taraf vardı. O da halkı uyandırmaya çalışan,devleti uyaran ve bunca şeyi bir avuç insandan oluşan ekibiyle başarmaya çalışan Baran. Bir insan ne kadar zeki olursa olsun geleceğini bilemez. Sonuçta yıllardır her yerde aradığı kadını böyle kasvetli bir yolda bulacağını kim bilebilir ki? "Seni çok aradım." "Hala bulabilmiş değilsin."

Bir madalyon Nesiller boyunca süren bir lanet Ve zamanı önemsiz kılan aşklar. Her nesilde bir kız, 22 yaşında madalyonun çağrısını duyar ve kaderindeki aşkı bulmak için bu çağrıyı takip eder. Sonra her şey değişir. Zaman kırılır ve genç kız kendisini hiç bilmediği yabancı bir çağda, yabancı topraklarda bulur. Her sezon farklı okunabilir. Ama tüm yollar sonunda aynı madalyona çıkar… Her sezon başka bir zaman, her aşk başka bir imkânsızlık. Ama hepsinin tek bir ortak noktası var: Madalyonun kaderinden kaçamazsın.

“04.07”, geçmişi değiştirmeye çalışan bir profesörün, aslında yıllardır zaman döngüsünün içinde sıkıştığını fark etmesini konu alan karanlık bir bilim kurgu hikâyesi. Volkan ve asistanı Bahar, laboratuvarda geliştirdikleri gizemli kürenin imkânsız şekilde aktifleşmesiyle gerçekliğin bozulmaya başladığını keşfeder. Geçmiş ve gelecek arasındaki sınırlar silinirken, Volkan çocukluğundan beri peşini bırakmayan yağmurlu gecenin sırlarının kendi geleceğiyle bağlantılı olduğunu anlamaya başlar.

“İsmi Yazgı’ydı; ancak o kaderini başkasının ellerine teslim etmeyecek kadar asiydi.” Annesinin kucağında verdiği son nefesle çocukluğu paramparça olan genç bir kız… Babasının para ve kanla örülü karanlık dünyasından kaçarak kendine yeni bir kimlik inşa eder. Geride yalnızca bir isim değil, ona dayatılan kirli bir geçmiş de kalmıştır. Artık o, dar sokakların ve yıpranmış binaların gölgesinde hayata tutunmaya çalışan, mahallenin sevdiği “Asi”sidir. Tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu bu küçük dünyada, babasının gölgesinden uzakta nihayet nefes alabildiğini düşünür. Ta ki o kapı açılana kadar… Tam karşı dairesine taşınan Cesur, mahallenin tüm dengelerini altüst eden bir gizemle ortaya çıkar. Onun geçmişle bir bağı olmayabilir; ancak gelişi, Asi’nin büyük emekle kurduğu hayatın en ciddi tehdididir. O, sıradanlaştırmaya çalıştığı dünyasının en karmaşık düğümü ve en tehlikeli sınavıdır. Sırlarla dolu bu mahallede yolları kesişen iki yabancı, ya birbirlerinin yaralarını saracak ya da kurulan tüm dünyaları temelinden sarsacaktır. Çünkü bazen insan kurtulduğunu sandığı anda, en büyük felaketine komşu olur.

Kurt adamlar gerçek miydi sizce? Böyle bir şey olabilir miydi? İşte bunun gerçekliğini bilmeyen meleğim ile birlikte yaşadıklarını okumaya var mısınız? O gün her şeyden habersiz olan melek ablasının ziyarete gitmişti. Orada bilinmeyen soydan biriyle karşılaşacağından bir habersiz olarak ve onu bekleyen olaylardan habersiz bir şekilde gitmişti. ​Arkadaşlar ben bir amatör yazıcıyım yazım ve noktalamalar pek dikkat edemiyorum o yüzden bir hatam olursa affola. ​Öylesine yazacağım bir kitaptır

YALANIN GÖLGESİNİ HİSSEDİYOR MUSUN? KADERİN SANA GÜLÜYOR MU, YOKSA ALAY MI EDİYOR? TEK BİR ŞANSIN VAR. FIRTINANIN ORTASINDA HANGİ YOLU SEÇECEĞİNİ BUL. Elirya gözlerini açtı. Saray sessiz. Zincirler sessiz. Ama fırtına… fırtına nefesini tuttu. Her adım bir tuzak. Her nefes bir oyun. Babası mı? Kader mi? Bilmiyor. Ama biliyor… Oyun başladı. Ve kaybederse… Sadece kendisini değil, krallığı da yok edeceğini biliyor. Gerçek mi? Yoksa bir yalan mı? Kim doğru söylüyor? Kim yalan söylüyor? Unutma… Bazı gölgeler kendi karanlığında büyür. Bazı prensesler kendi ateşinde yanar. Bazı kaderler ise… kırılmayı bekler. Ve artık… Kurallar yok. Savaş senin elinde. Kader nefesini tutuyor. BEN ONUN OYUNU DEĞİLİM. BEN… ONU YAKAN, GÖLGEYLE ATEŞİN KESİŞTİĞİ SON KIVILCIMIM.

Mardin midyatın sahibi zengin genç ağası sert acımasız bir piskopat ve tüm kızların hayali olan yakışıklılığa sahip Aziz Şahmaran naif zarif güzelliğe sahip bütün herkesi kapıya görücü diken sert bir duruşa ve kararlılığa sahip Avjin Gümüş

“Bazı şehirler insanı çağırmaz… geri alır.” Mihri, Mardin’e bir kazı için geldi. Ama bu şehir, onun aradığı bir şey değildi. Aksine… ondan saklanan bir geçmiş vardı. Miran Alaz Savran, bu toprakların sahibi değil… kaderiydi. Ve Mihri, farkında olmadan düşman olduğu bir ailenin tam ortasına yürüdü. Kader onları bir araya getirdi. Öfke birbirlerine yaklaştırdı. Ama kayıp… her şeyi yok edebilir. KÖK Kader • Öfke • Kayıp

İnci Aksoy önemli doktorlardan biridir . Yaralı bir asker yüzbaşı gelir . Ve inci kaderinden kaçmaya çalıştıkça o kader onu bulacaktır . Kaderinden ne kadar kaçabilirdi ? Aşk mıydı ? Yoksa kader miydi ? Ve karşınızda Ateş tim Bu vatan uğruna herşeyinden vazgeçebilirlerdi . Aile onlar için herşeydi . Vatan için canından vazgeçebileceklerdi . “ Biz askeriz kaybedeceğimiz birseyimiz yok “ cidden öyle miyidi ?

Geçmişte ilişki yaşadığınız adam yıllar sonra karşınıza evli olmanıza rağmen çıkmışsa...Tek bir an, tüm doğruları yerle bir etmeye yeter mi? Bir ihanetin soğuk nefesi ensenizdeyken, intikam ne kadar ileri gidebilir?

Lalin Karaca, kendi hayatını kurmaya çalışan bir mimardı. Ta ki bir gün, kendi hayatının bir başkasının kurtuluş planına dönüştüğünü öğrenene kadar. Aras Demir… Bir zamanlar gökyüzüne hükmeden bir pilottu. Şimdi ise kendi bedenine, kendi geçmişine ve suskunluğuna mahkûm. Onları bir araya getiren şey ne aşk ne de tesadüf. Sadece çıkar, zorunluluk ve kaçınılmaz bir kader. Aynı evde, aynı soyadıyla, ama birbirine tamamen yabancı yaşayan iki insan… Biri bu evliliğe zorla getirildi. Diğeri zaten çoktan hayattan vazgeçmişti. Ve kader… ikisini de en zayıf yerlerinden yakaladı. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, kırılmış iki hayatın birbirine çarparken çıkardığı sessizliğin hikâyesi. Çünkü bazen kader, insanları birine yaklaştırmazdı… sadece sonsuza kadar kapalı olan umut kapılarının ardında kaçamayacakları kadar yakın bırakırdı. ...