"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

Yıllar neleri unutturur? Özlemek için illa görmek mi gerekir? Bir yuva sıcaklığını , kokuyu veya sesin hasretini çekebilir misiniz? O çekmişti. Yüzbaşı Erdem Pusat Bozkurt - Ailesinden beklediği tek şey sevgiydi onun. Hep başarmaya en iyisi olmaya çalıştı gözlerine girebilmek için. Ama bir gün o çabanın boşa gittiğini ve kendini olmayacak bir hayale kaptırdığını öğrendi. Sonrasında ne sevilmek istedi ne de sevmek. Acı vereceğine inanıyordu çünkü. Tüm bunlara rağmen en çok olmak istediği yerdeydi o. Üsteğmen Cansu Karataş. - O herkese sessizdi. Çok konuşmazdı. Arkadaşları vardı ama uzun uzadıya sohbet edemezdi. Karşısına tüm tabularını yıkmak istediği o kadın çıktığında , kendini değiştirmeye ant içmişti. Yüzbaşı Kahraman Kırlangıç. - - Kitap tamamen bana aittir. Lütfen izinsiz (ç)almayın!

Yarım Kalan Sigara isimli ilk kitaptır. Adının, içeriğinin kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.. Yayın tarihi 24.04.2025 ___ "Aynı anda kaç cephede savaşabilir bir adam? Dağda terörle, köyde aşiretle, evde babasının bıraktığı enkazla... ​Jandarma Uzman Çavuş Emir Kaan Yılmaz, İklim’in adalet savaşında onun en büyük kalkanı oldu. Sözleşmeli başlayan bu evlilikte, sadece bir koca değil; İklim’in hayalleri için onunla ders çalışan bir öğretmen, kardeşleri için bir ömür feda eden bir ağabeydi. ​Ama bir şeyler ters gidiyor... Emir Kaan’ın vakur duruşunun ardında, timinden bile sakladığı o sarsıcı sır ne? Adar’ın karanlık gölgesi üzerlerine çökerken, Emir Kaan bu savaşı tek parça bitirebilecek mi? ​Bazı borçlar kanla, bazı yeminler canla ödenir.

Trabzonlu doktor Asena, Siirt’teki bir askeri taburda kahkaha ve kaosla tanışır. Hiç beklemezken bir komutana kalbini kaptırıp hikâyesini bambaşka bir yere taşır. 🧨

Türkiye`nin büyük uzay operasyonuna seçilen beş kişilik bir ekip, Ay`a çıkmak için hazırlanır. Fakat bu yolculuk pek de beklenildiği gibi ilerlememektedir. Uzay boşluğundan bilinmeyen bir gezegene çekilen Hayal Ekibi’nin başına gelmeyen trajikomik olaylar kalmayacaktır. Ekibin başında öfkeli bir komutana karşı başkaldıran, deli bir kız. Gezegene kraliçe seçilen yine bu deli kız. Yıldız Başkan, Komutan, Asbaşkan, Ayıcık, Yeşimsu, Rock Yıldızı Kıvanç ve Voldemort’tan oluşan Asosa evrenine bekleniyorsunuz... *** Gözlerini, gözlerimden ayırmadan, “Sana bir şey söylemem lazım.” diye fısıldadı. Aramızda hiç mesafe yoktu. Nefesleri benim yüzüme yüzüme çarpıyordu. Adama bak, cenabet götürecek bizi öbür tarafa. “Kalk ulan günaha sokacaksın bizi giderayak!” diyerek tekrardan itekledim göğsünden. “Namahrem bilmiyor musun sen?”

“Ömür, geçip giden sonu belli olmayan bir yoldur.” derdi annem. Küçükken bilmediğim hiçbir şeyi yapmazdım. Ne bilmediğim bir yola girerdim ne de bilmediğim bir şeyi yerdim. Ama şimdi buradayım. Bilmediği hiçbir yola girmeyen o kız şimdi bilmediği o yolun tam ortasında… Bilmediğim insanların yanındayım. Ne bildiğim bir dille konuşuyorlar ne de bildiğim yemekleri yiyorlar. Tek gayem buradan çıkmak ama burada geçirdiğim üç yılın bana öğrettiği şeylerden birisi de buraya giren yıpranmadan çıkamıyor. Eskiden bilmediği şeylerden korkan çocuk şimdi yok. Neden mi? Çünkü… Bu sefer korkuya yer yok! Tek hedef:Görevi tamamlamak.

Yeni bir güne gözlerini açtığında, Lasita`nın bildiği her şey yerle bir olmuştu. Yağmurdan kaçarken doluya tutulmuş; hiç duymadığı, büsbütün eskeri rejimle yönetilen, yabancı bir yerleşkede bulmuştur kendini. Bu topraklarda kurallar acımasız, gerçekler ise gizlidir. Lasita, doğru bildiği yanlışların izinden sürüklendikçe, yalnızca yaşadıklarını değil, kendini de sorgulamaya başlar. Peki, onu çevreleyen bu duvarların ardında gerçekten kim dost, kim düşman? Prenses Onların Elinde; seçimler, özgürlük ve kimlik üzerine çarpıcı bir ütopya...

"Bir yanda vatanı için nefes alan, kalbi buz tutmuş bir komutan... Diğer yanda dünyası sessizliğe mahkûm, ruhu bir papatya kadar duru bir kız." Üsteğmen Karahan Sancaktar için hayat; emirler, operasyonlar ve namlunun ucundaki mutlak adaletten ibaretti. Ta ki o sınır köyünde, dere kenarında ismini dahi söyleyemeyen o dilsiz büyüye çarpana dek... Efsun, yaşadığı acı dolu bir gecenin mirası olarak sessizliğe sığınmıştı. Kimsesizdi, savunmasızdı ve bir çakalın pençesindeydi. Ancak o gece, bir çift buz mavisi göz karanlığı yırtıp geçti. Karahan ona söz verdi: “Sen susacaksın Efsun, ben senin çığlığın olacağım. Sen korkacaksın, ben senin kalkanın olacağım. Ve yemin ederim ki; senin dökemediğin her gözyaşı için bu dağları ateşe vereceğim.” Kelimelerin sustuğu yerde, kalplerin savaşı başlar. "Sessizlik en büyük feryattır; duyabilen için..."

"Güzel gözlerin var." "Anlamadım?" Kara gözlü kız son bir cesaretle kafasını kaldırdı ve dudaklarından kelimeleri döküverdi. "Çizgili lalenin manası." diyerek bakışlarını ayakkabısına sabitledi. Utanıyordu. Terleyen avuç içini elbisesine sürttü. Dalga geçtiği aptal aşıklardan bir farkı yoktu şu an. "Biliyor musun ben hiç deniz görmedim. Hep kuzenlerimden dinlemiştim nasıl bir yer olduğunu. Gözleriniz denize benziyor." "Adın ne senin?" diye sordu adam. "Zelal." dedi kız. "Zelal ha güzel isim." "Teşekkür ederim." Başını yere eğdi. Yanaklarının kızardığına  yemin edebilirdi fakat kanıtlayamazdı. Kısık bir sesle mırıldandı. "Peki ya senin adın ne?" Adam, kızın bu sevimli ve çekingen hâllerine güldü. Masum bir kedi yavrusu gibi olduğu yere sinmiş tatlı tatlı bir o yana bir bu yana sallanıp duruyordu karşısında. Uzanıp saçlarını karıştırmak istedi ama ortam müsait değildi. "Liseye mi gidiyorsun?" "Evet." Kimse fark etmiyordu. Zelal`in etrafındaki dünya ne kadar gürültülüyse Sinan`ın çevresi de bir o kadar sessizdi. İkiside birbirine baktı sadece. Sonra trenin sesi yankılandı istasyonda. Adam arkasını döndü ve baş selamı verip girişe doğru yürüdü. Verilen selamı alıp adamın gidişini izledi genç kız. Kömür gözleri cayır cayır yanıyordu. Neden canı acıyordu ki? Dikkat! Bu kitap tamamen eğlencesine kaleme alınmış bir kurgudur. Dolayısıyla kitapta geçen olay, kişi, zaman, mekan gibi unsurların gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur. Wattpad platformunda yazılmış, daha sonra Kitapped`e taşınmıştır.

"Sensizlik Kadar zor değildi hiç bir şey kalbim o anı hiç unutmayacak Aras. Kalbim sensizliği unutmayacak." "seni geri kazanacağım, zamana karşı savaşacağım ve herşeyi en başa alacağım sana söz veriyorum Naz`ım herşeyi değiştireceğim" İşte o an herşey yeniden başlıyordu. Kader yeniden çiziliyordu hayat yeni bir sayfa açıyordu.

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

"Şakağından öptüğümden beri çok dincim." Gülümsedim büyükçe. "O günden sonra kurşun yedin, hatırlatırım." "Buna rağmen çok dincim." dedi Yavuz. "Pozitif enerji mi verdim?" diye sordum. "Vallahi yaptın bir şeyler." diyen Yavuz bu kez izin almadan yaklaştı şakağıma. Önce ellerimi kavradı. Gülümsedi. Gülümsemesiyle öptü şakağımdan. Geri çekilmek istemedi... "Yavuz?" dedim büyük bir endişe hâlinde. "Bir gören olacak." "Olsun." dedi Yavuz azıcık geri çekilip. "Olmasın." dedim net bir dille. Dinlemedi Yavuz. Bir kez daha yaklaştı şakağıma. Bir öpücük daha bıraktı. Öpücüğü o kadar masumdu ki... Tıpkı yeni açmış bir çiçeğin yaprağına düşen ilk sabah çiyi gibiydi. Hafif, neredeyse hissedilmez. Ama aynı zamanda, o çiçeğin özünü barındırıyordu. İşte o masumiyetin ardında, bir volkanın derinlerindeki lav gibi, sabırla bekleyen bir arzu da vardı. Dudakları şakağıma değdiğinde yayılan sıcaklık, tenimi yakıp kavurmasa da, ruhumu derinden titretiyordu. Gözlerini kapattığını hissettim. Kirpiklerinin hafifçe şakağıma dokunuşu, fısıltıyla söylenen bir sır gibiydi. O an, zaman durdu. Etrafımızdaki tüm sesler kayboldu. Ne kuş sesi ne dışarıdaki hastaların sesi... Sadece onun nefesinin sıcaklığı ve dudaklarının tenime bıraktığı o tarifsiz his vardı. İçimde yeşeren karmaşık duygularla, ne yapacağımı bilemez bir halde kaldım. Kalbim, bu beklenmedik yakınlığın etkisiyle hızlanırken, zihnimde bin bir soru yankılanıyordu. "Nazelif?" dedi Yavuz sol şakağıma öpücük bırakıp. "Çok güzelsin." "Yavuz?" dedim kısık çıkan sesimle. Sağ şakağımdan öptü Yavuz. "Çok özelsin." . . Asker & Doktor"

17 yaşında olan Duygu,bir gün babasının onu zorla evlendirmek istemesinden dolayı kaçmaya karar verir.Babasından kaçarken Sancak Timiyle karşılaşır. Duygu Sancak Timine alışabilecek miydi? Yazdıklarımın hepsi hayal ürünüdür!

Hakkâri’deki şehir hastanesinde çalışan Doktor Alin Defne Akay, hayatını insanları iyileştirmeye adamıştı. Ama hastanenin duvarları, onun bilmediği bir gerçeği saklıyordu: En güvendiği iki kişi, en karanlık sırrın ortağıydı. Hastanenin altında gizli tüneller, iz bırakmadan yapılan ameliyatlar ve korkulan bir çete… Alin, bu düzenin içinde farkında olmadan kullanılıyordu. Kaçakçılık şebekesini çökertmek için bölgeye gönderilen bordo bereli komutan Evren Demir Vural, Alin’in adım adım yaklaştığı tehlikeyi ilk fark eden kişiydi. Gerçekler ortaya çıktıkça Alin’in güveni, sevgisi ve hayatı parçalanmaya başlar. Bazen bir ihanet, bir insanın tüm dünyasını yakmaya yeter. Ve bazen bir yabancı, o karanlıktan çıkaran tek ışıktır.

"Bazı vedalar, kalanları gidenlerden daha çok öldürür." Yüzbaşı Evren Merih Koçer için hayat, koordinatlardan ve emirlerden ibaretti. Ta ki en yakın arkadaşı kollarında son nefesini verene kadar. Devran’ın ona bıraktığı veda mektubu, bir helallik isteği değil, büyük bir yalanın itirafıydı. Şehadet haberiyle yıkılan Leyla, sevdiği adamın yasını tutmaya hazırlanıyordu. Ancak Evren Komutan kapısına geldiğinde, getirdiği şey sadece bir Türk bayrağı ve bir künye değildi. Getirdiği şey, Leyla’nın tüm geçmişini silecek olan acı bir gerçekti. Devran gitmişti ama geride, kimsenin varlığından haberdar olmadığı bir çocuk ve o çocuğu bulmak zorunda olan iki yabancı bırakmıştı. Kırık bir künyenin birleştirdiği bu iki insan, ihanetin soğuk yüzüne rağmen birbirlerine tutunabilir mi? Yoksa o büyük sır, onları da mı parçalayacak? Burası, sözün bittiği yer değil; yalanın bittiği, yangının başladığı yer.

İLK BİR KAÇ BÖLÜM KİTAP FİNAL VERİNCE DÜZENLENECEKTİR. İLK KİTABIM YAZIM YANLIŞI VEYA CÜMLEDE HATA OLURSA KUSURA BAKMAYIN DİKKAT ETMEYE ÇALIŞIYORUM ELİMDEN GELDİĞİNCE. ~ Kucağındaki kızı daha sıkı tuttu küçük kolları ile bahçenin bir köşesine geçti. "Şşt... tamam küçük kız ben yanındayım korkma." Dedi. Mihriban`ın küçük elleri Alparslan`ın tişörtünü tutmuştu sımsıkı Alp kızın korktuğunu anlamıştı ve daha da sıkı tutu . Mihriban Alparslana tutundu. Alparslan Mihriban`ı sımsıkı tuttu. Kader ağlarını iki küçük çocuk için örmüştü, o gece birbirini kazanan iki küçük çocuk. Yıllar sonra bir arada olucaklardı belki de ama bunu bilinmezdi. Mihriban, bir gecede her şeyini kayıp etmişti... Alparslan, bir gecede büyümüştü küçük kız için... ~ YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR!❌ ÇALINMA V.B. DURUMLARDA ADLİ İŞLEMLER YAPILACAKTIR. KİTAPTA GECEN KARAKTERLER VE OLAYLAR KESİNLİKLE KURGUDUR.

Bazen gitmek, kalmaktan daha cesurdur. Ecmel, hayatın getirdiği ağır yüklerin altında ezilirken, kendi kaderiyle yüzleşmeye karar verir. Kaybettiği aşkın acısı, ailesinin gölgesindeki yalnızlığı ve geleceğe dair umutları arasında sıkışan bir kadın... Ünlerin gölgesinden sıyrılıp kendi ışığını ararken Van`ın serin sokaklarında, askeriyede başlayacak yeni görevinin ortasında başlayan bu yolculuk, aslında onun kendini yeniden bulma ve yeniden güçlenme hikayesidir. Geçmişin sırları önüne dökülürken attığı adımların öyküsüdür. Başkasına derman olmak için adım attığı bu yolda kendi yaralarının da başkası tarafından sarılacağından habersizdir. Ve her yeni tanışma, kırık kalbin yeni umutlarla tanışmasıdır. Ecmel`in hikayesi, acının içinden doğan cesaretin ve hayatı yeniden kucaklamanın öyküsüdür. Gerilim, gizem ve duygusal derinliklerle örülmüş bu hikâye, ihanetin, kaybın ve gizemli bir geçmişin gölgesinde, kendini bulma yolculuğunu anlatıyor. "Hiçbir silah, gözlerin kadar derinden vuramaz beni, Acem kızı." •Psikolog&Asker•

"Seni kurtarmak için buradayız ancak pek ihtiyacın kalmamış gibi?" Yüzbaşının sesindeki şaşkınlığı hissetmiştim. Kendi kendime gururlanırken yüzbaşının zümrütlerine bakarken sırıttım. "Siz bir hayli geç kalınca bende kendi kendimi kurtarayım dedim." Sesim ironik çıktığında yüzbaşının tek kaşı havaya kalkmıştı. Kendime engel olamadığım alaylı gülümsememi gözlerinden çekemedim. Haklıydım. Gelmeleri gereğinden fazla uzun sürmüştü.

“Bazen en derin yarayı, en sessiz kişi taşır.” Gökçe Akçay, psikoloji son sınıf öğrencisidir. Mezun olabilmek için bir danışanla terapi süreci yürütmesi gerekir. Ancak karşısına çıkan sıradan biri değildir: Sessiz, yaralı ve geçmişiyle savaşan bir asker. Kendi içindeki karanlıkla mücadele eden Gökçe, henüz kendini iyileştirememişken başkasına umut olmaya çalışır. Bu terapi, sadece bir akademik görev değil; kalpleri birbirine dokunan iki ruhun zorlu ve içten bir yolculuğuna dönüşecek. Yayın Tarihi: 10.07.2025 ♡ Tüm hakları bana aittir. Kopyalanmasına kesinlikle iznim yoktur. (Ç)alınması durumunda gerekli hukuki işlemler tarafımca yapılacaktır.

Atanma için şırnağa gelen Efsun orda Akay komutanla tanışırlar ama aşk bilinmeyen yerden gelir ... " Sen hep böyle enerjik misin" dedi akay. "Sen ise hep böyle inatçı mısın"

Bazen bir yanlış tanıma, bir kalbi susturur. Bazen gerçekler ortaya çıktığında, kalp yeniden konuşmaya başlar. Bu kitap; görevle duyguların, sırlarla sadakatin, askerlikle insan olmanın kesiştiği bir hikâye. Ve bazı aşklar… En tehlikeli cephede filizlenir.

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ?

"Emredersiniz komutanım," dedik bir anda hep bir ağızdan. Biz çoktan sırt sırta omuz omuza çarpışacak o birlik olmuştuk. Sayımız azdı belki ama gün gün çoğalacaktık. Birimiz giderse de, yerine başkası gelecekti. "Böyle işte!" dedi Binbaşı Dağdeviren yüksek sesle, "Biz dağların aslanı, Anadolu`nun Kurt`u, buz gibi Asyalıyız. Ne Amerika`ya, ne Çin`e, ne Avrupalısına boyun eğmeyiz. Biz, Pers kralını kana doyurma sözü veren Tomris hatunun, Anadolu topraklarına ilk adımı atmış Alparslan`ın, dünyanın dizlerini titretmiş Timur Han`ın, Cengiz Han`ın, aşılmaz denilen surları aşmış Fatih`in, dünyaya hükmetmiş Kanuni`nin torunlarıyız." İçimde coşkuyla çağlayan bir nehir vardı, dolup taşıyordu. Bir yanımda bayrak dalganıyordu, diğer yanımda istiklal marşı okunuyordu. Bir yanımda dağların sisleri vardı, öbür yanımda dalgalarını kıyıya vuran deniz. Bir yanım kara kış yaşıyordu, bir yanım kızgın kumlara basıyordu. Bir yanımda Ötüken vardı, bir yanımda Anadolu. Bir yanım Her Türk diyordu, diğer yanım Asker doğar diyordu. "Bize bir ülke bıraktı, bayrak bıraktı, marş bıraktı, özgürlük bıraktı, Cumhuriyet bıraktı. Bizim o mavi gözlüye sözümüz var. Bir daha Atatürk gelmeyecek bu ülkeye ama biz onun verdiği topraklarda doğup büyümüş evlatlar olarak hepimiz onun sarı saçından bir tel olacağız. Onun saçının teli bile olamayacağız belki ama uğraşacağız. Allah bu ülkeye bir daha İstiklal Marşı yazdırmayacak!" Sandalyelerimizi sertçe geriye atıp hepimiz selam verdik. "Emredersiniz komutanım!" 🇹🇷🐺🇹🇷

Yıllar önce birbirine bağlanmış iki yürek yanlış bir anlaşılmanın kurbanı olmuştu. Birbirini dinlemeyen iki insan kendini yılların yalnızlığına mahkum etmişti. Yalnış anlaşılmalar zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Gerçekler bir bir gün yüzüne çıkar. Bir yanda buruk bir kalp bir yanda hayal kırıklığı. -Üstümüze kar yağıyordu. Omzuma kartopu yiyince karın etkisinden çıkıp kar topunun geldiği yöne baktım. Görüntü hiç şaşırtmıyordu. Elinde kartopuyla bana gülerek bakan bir adet Barış duruyordu karşımda."Öyle mi?"dedim. "Öyle." Sen görürsün bakışı atıp yere eğildiğim gibi elime biraz kar aldım ve ona şekil verme gereği bile duymadan kafasına attım. Daha doğrusu fırlattım. Attığım kartopundan son anda kurtulmuştu. "Bakıyorum da geçen seneye göre paslanmışsınız Melis Komutanım!"bu dediğine güldüm. "Orası hiç belli olmaz Barış Komutanım."dediğimde güldü.