Kayıp olan sevgilisini arıyordu. Sevgilisinin ihanetiyle yıkılan bir kadındı Göksu.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Siz:Semicenk`in dediği gibi onlar anlamaz halden. Eren:Anlamadım? Siz:Nereden anlayacaksın ki zaten sen benim halimi? Siz:Siz erkek milleti bayram temizliği yapıyor musunuz?

𝒟𝒶𝑔𝚤𝓃 𝒟ℯ𝓁𝒾 𝒞ℴ𝒸𝓊𝑔𝓊 𝖱𝗎̈𝗓𝗀𝖺𝗋 & 𝖲̧𝗂𝗆𝖺𝗅 Karadeniz, sis, yayla ve gençlik aşkı hissini direkt veriyor. 🏔️🌧️🖤

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

Sevdiğin kızın berdel yoluyla evleneceğini duyar, onunla imkânsız olacağını ve hiç bir zaman olamayacağını kabullenir. Ama kader onun için çoktan her şeyi düşünmüştür. (Bu hikayemi wattpad`te yayınlıyordum ama artık wattpad`e giremiyorum. Bu sebepten artık burda yayınlıyordum _SiyahGecenin_ Kullanıcı adım da buydu.)

1540`lı yıllarda, Bursa`nın Itır Kasabası`nda geçen imkansız bir âşkın hikâyesi... ... "Sandım ki zühre yıldızı, şavkı beni yaktı geçti..." Yazdıklarım, sustuklarımdır. Sustuklarım, hislerim… Çoğu zaman sustuğum için yazdım belki de bilmiyorum. Yazdım. Hep yazdım. Üzüldüm, yazdım. Sevindim, yazdım. Ağlıyorken yazdım, gülüyorken yazdım. Ne hissetsem onu yazdım anlayacağın. Yazmanın ruha iyi geldiğini anladığımda daha bir severek daha bir içten yazmaya başladım. Bu kitap, yazdığım ilk kitap değil ama okuyucuyla, seninle, buluşturduğum ilk kitap aziz yoldaşım. Son olmamasını ve yolumda beni yalnız bırakmamanı temenni ediyorum. ... Yine de hoş gör sen bu toy benliğimi. Yanlışlarım olursa mazur gör. Fakat bil ki, yazdıklarım elimdeki mürekkebin, dilimdeki kelimenin yanlışıdır, hislerimin değil. İnsan yanlış hissetmez. Yanlış düşünür, yanlış kararlar verir, yanlış kalemi kullanır, yanlış kitabı okur, belki yanlış kişiye verir sevgisini ama hiçbir zaman yanlış hissetmez. Hislerine güven, hisler insanı yarı yolda bırakmaz. Hep dil-hûş olasın. En güzele emanetsin. 2026/Ankara Belinây... (Tüm Hakları Saklıdır - Hikâyede Geçen Hiçbir Mekan, Kişi ve Olayın Gerçeklik İle İlgisi Yoktur.)

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

UYARI!!! HİKAYELER YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR. Her bölümde farklı bir hayat farklı bir yaşanmışlık. Olumsuz içerik, şiddet ve küfür içerir. Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.

Kendi geçmişinden utanan bir kız… Köklerinden kopmayan bir adam… Haydar Kırca, şımarıklığın içinde kaybolan kızını kurtarmak için onu yıllardır dönmediği köyüne götürür. Şehirde büyüyen Gülçin için köy; çamur, zahmet ve utançtan başka bir şey değildir. Fakat köyde onu bambaşka biri beklemektedir: Serhan Karaca. Şehit bir babanın emaneti olan Serhan, bir yandan jandarma olabilmek için MSÜ’ye hazırlanırken bir yandan annesine ve kardeşine bakmaktadır. Sessiz, gururlu ve dimdik bir adam… Gülçin ise kibriyle herkesi küçümsemeye devam eder. Ama zaman geçtikçe nefretin yerini başka duygular almaya başlar. Tam her şey değişiyor derken şehir yeniden çağırır Gülçin’i. Ve yıllar sonra Serhan, karşısında artık “Gülçin” olmayan birini bulur: Sare Kırca. Geçmişini silmeye çalışan bir kadın… Ama bazı insanlar seni eski adınla hatırlamaktan asla vazgeçmez.

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir`in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

Bozkır geceleri sessiz değildir. Sadece sesini içine gömer. Toprak susar, evler susar, insanlar susar. Suskunluk birikir; çatlak duvarlarda, yarım kalmış cümlelerde, gözlerden kaçırılan bakışlarda. Bu hikâye, susturulmuş hayatların ortasında filizlenen bir sızıyla başlar. Bir evin içinde yankılanan eski bir öfke, bir okulun duvarlarına sinmiş yoksulluk, telinden pas akan bir saz… Ve bütün bunların arasında, sevilmeyi öğrenememiş insanların birbirine yanlış yerlerden dokunuşu. Bozkır burada sadece bir mekân değildir; kaderin ta kendisidir. İnsanları sertleştiren rüzgârı, geceyi uzatan ayazı, umutla alay eden sessizliğiyle… Sevgi bile burada ürkek yürür. Bir bakışın bedeli vardır, bir gülümseme cesaret ister. Bu sayfalarda aşk romantik değildir; yaralıdır. İyilik sessizdir, direniş içtendir. Ve herkes, kendi içindeki boşluğu bir başkasının suskunluğuyla doldurmaya çalışır. Çünkü bazı topraklarda insanlar hayatta kalır… Ama sevmeyi hep sonradan öğrenir.

Korkuyla diz çöken o küçük kız çocuğu öldü; yerine fırtınalar estiren bir kadın geldi. On iki yaşındaydı Serap; babasının elindeki kemerin şaklayışıyla çocukluğu elinden alınan, başlık parası uğruna geleceği satılmak istenen bir "hiçti". Ama o gece, avucundaki iki altın küpe ve bir kırmızı kamyonetin kasasında başlayan o yolculuk, her şeyi değiştirdi. Yirmi yıl sonra... Köyün tozlu yollarına bu kez bir kurban olarak değil, hayat veren bir el olarak dönüyor. Üzerinde bembeyaz bir önlük, ruhunda ise iyileşmemiş yaralar... Dr. Serap, onu tanımayan babasının gözlerinin içine bakarken şu soruyu soruyor: Affetmek mi daha zordur, yoksa unutmak mı?

Kızıl saçları yüzünden “cadı” ilan edilen bir kız… Oysa ailesi masumdu. Yine de iftiralar, onları kraliyet yüzünden alevlere teslim etti. O günden beri kraliyete düşman olan Rosaline. Geride kalan tek kişi Rosaline’di. Zaten yakılarak öldürüleceğini kabul ettiği bu hayatta, altın kazanarak istediği gibi yaşamaya çalışan Rosaline, halktan uzak ve kentten uzak bir şekilde planlarına ve insan kandırmalarına devam ederken karşısına krallığın tek varisinin çıkmasıyla her şey değişir. Onun gelişiyle, geçmişin külleri yeniden savrulacak. Ve bu kez, yanacak olan sadece geçmiş olmayacaktı.

"Gözden öpmek ayrılık getirir derler Deniz..." 2015 yılının o tozlu köy yollarında, kalpleri sadece birbirleri için atan iki gençti onlar. Biri dalgaları dizginleyemeyen hırçın bir Deniz, diğeri o denizin kıyısında sessizce kök salmış narin bir Gül. Sözler verildi, yeminler edildi. Bir türkü fısıldandı bir ağacın gölgesinde. Ama kader, masum bir duayı 11 yıllık bir sessizliğe mahkûm etti.

Bazı insanlar deniz gibidir. Uzak durman gerektiğini bilirsin… ama yine de yaklaşmaktan vazgeçemezsin. Bala, hayatını kurallarla yaşayan bir doktordu. Ta ki bir gün, acil servisin kapısından içeri giren o adamla karşılaşana kadar. Kuzey Konkar. Adı bile mesafe koymak için yeterliydi. Bala onun dünyasına ait değildi. Kuzey de onu hayatına almak istemedi. Ama bazı kaderler… insanın seçimine bırakılmaz. İki düşman ailenin susması için, bir imza yeterliydi. Ve o imza… Bala’nın hayatını Kuzey’e bağladı. İstemediği bir evlilik, geçmişten gelen bir reddediliş, ve hâlâ hayatında olan başka bir kadın… Bala için bu sadece bir evlilik değildi. Bu… bir savaşın ortasında kalmaktı. Çünkü bazı denizler… seni önce iter, sonra geri alır. Ve bir daha asla bırakmaz.

Bir köy hikayesi. Yaş farkı vardır. Haziran&Agah Rüzgar Ağa . Balkondan boş avluya bakarak "Haziran!" diye bağırdı. Kaşları daha da çatılırken yönünü Haziran`ın odasına çevirdi. Kadının odasının önüne geldiğinde kapıyı çalmasına rağmen cevap alamamak onu daha da sinirlendirince hırsla kapıyı açarak odaya girdi. Biraz ilerlediğinde odanın içindeki hamamdan gelen su sesleriyle kafasını hamam kapısına çevirdiğinde ömrünün şokunu yaşadı Agah Ağa. Kapısı yarı açık odanın ona sunduğu manzaradan gözlerini alamıyordu Agah. Gözlerini dahi kırpmadan karşısında çırılçıplak bir şekilde yıkanan kadın yüzünden gözlerini bile kırpamamıştı. Kızıl saçları vardı! Hiç görmediği kızıl saçları kalçalarına kadar iniyor bembeyaz teniyle muhteşem bir uyum içerisinde adamı çıldırtıyordu. Dehşet içinde kafasını eğip odadan resmen kaçarken kendi odasına girdiğinde kafasını eğerek ikinci bir şok yaşadı. 6 yıldır gitmediği doktor ve görmediği tedavi kalmamasına rağmen sertleşmeyen penisi şuan pantolonunu zorlayacak kadar sert ve dikti

Eski zamanda Başlık parasıyla ağa oğluna verilen Gülperi. Furkan deli dolu bir genç Gülperi Furkan’ın kız kardeşiyle arkadaştır fakat Leyla abisini bildiği için evlenmelerini hiç istemez. Kitaptaki geniş konuşmalar ve kişiler vardır.

Gerçek bir hayat hikayesidir. Köy hayatı ve kuma konusu işlenmektedir. "Gelin" kitabımla benzer türdedir.

ÖNCELİKLE HİKAYEDE GEÇECEK OLAN YERLERİN HİÇBİR KİŞİ, KURUM, KURULUŞ, YER VE MEKANLARLA ALAKASI YOKTUR. HİKAYEDE GEÇECEK OLAN ŞEHİRDEKİ KÖY İSMİ GERÇEK DEĞİLDİR GERÇEK HİÇBİR KİŞİ, KURUM VE KURULUŞ İSMİ KULLANILMAYACAKTIR. SADECE GÜNÜMÜZDEKİ OLAYLARDAN İLHAM ALINARAK ÖĞRETMEN VE ASKER KURGUSU KALEME ALINACAKTIR. HİKAYEDE GEÇECEK OLAN HER ŞEY GERÇEK İSİMLERİYLE DEĞİL ONLARIN BENZERLERİNDEN ÜRETİLMİŞ YENİ İSİMLERLE ANLATILACAKTIR. UZAKTAKİ SES (7 KİŞİLİK SERİSİ) SEVDİĞİN KADININ 7 KİŞİLİKLİ, ÇOKLU KİŞİLİK BOZUKLUĞU OLDUĞUNU ÖĞRENSEN YİNE DE SEVMEYE DEVAM EDER MİYDİN? SEVDİĞİN ADAM SENİ ARKASINDA BIRAKMAMAK İÇİN SENDEN VAZGEÇSE NE KADAR DAYANABİLİRDİN? Çocukluğundan bu yana Öğretmen olmak isteyen, Sare Lia Saruhan okulu bitirdikten hemen sonra atanmak için çok fazla emek ve çaba sarfetmişti ve fırsat karşısına 2 yıl sonra 24 yaşında genç bir öğretmen olarak Şırnak’ın Çakırdere köyündeki bir köy okulunda çıkmıştı. Peki kendisinden olmayanı kabullenmeyen, yabancıyı istemeyen Çakırdere köyünde ne zamana kadar güvenle yaşayabilirdi? Teroristlerin hedefi olduğunda Öğretmenliğe devam etmek ister miydi? Göğsündeki bayrağı gururla taşıyan, yetimhaneden çıktığında üniversiteyi bitirip sonrasında asker olma hayalini gerçekleştiren Yüzbaşı Tuna kızılhan, girdiği her mücadeleden timiyle birlikte zaferle gelmişti vatanı için gurur kaynağı olan yalnız bir adamdı göğsünde bugüne dek taşıdığı tek bir aşk vardı o da vatanına olan aşkıydı. Peki ya beklenmedik bir his kalbine süzüldüğünde bu hisse karşı galip gelebilir miydi? 7 KİŞİLİKLİ BİR KIZ VE HAYATSIZ VE ROBOT DİYE ANILAN ÖĞRETMEN VE YÜZBAŞININ HİKAYESİ🪖👩🏻‍🏫

Ayrılıklar. Can yakıcı ve habersiz ayrılıklar... Sevdiğin birisi gider bazen ama haberin olmaz. Birisini çok seversin, delicesine korkarsın onu kaybetmekten. Bu kişi illa sevdalın olmak zorunda da değil... Aile. Mesela, Korkmaz ailesi. Şu anda kaybetmekten korktukları, çokça sevdikleri ve evlerinin direği olarak gördükleri Salim Korkmaz’ı kaybetmişlerdi. Fakat haberler yoktu... Zaten hiçbir şehit haberi telefondan verilmezdi, nereden haberleri olacaktı ki?.. Bir gece vakti hepsi sıcacık yatağında mışıl mışıl uyurken, Salim Korkmaz gittiği görevde Alsancak uğruna şehit düşmüştü. Sonsuzluğa giderken çehresinde gülümseme, yüreğindeyse burukluk vardı. Ailesinin üzülecek olmasını bıraktığı sızıyla kapanmıştı gözleri. Fakat beyaz ışığı gördüğünde her şey son bulmuştu. Şehit olmuştu. Bundan daha güzel ne vardı? Ailesi olan bitenden habersizdi ama o; unutulmayacak, unutturulmayacak kahramanlardan birisi olmuştu. Şehit olacağını anladığında aklına ilk eşi gelmişti. Yıllardır sevdiği kadını hep çaresiz ve de yalnız başına bırakmıştı. Onun çilesini hep çekmişti, Mehtap Korkmaz. Sonra soy adını ilk ona bahşettiği gün geldi aklına. Belki de bencillikti yaptığı ama ne kadar mutlulardı... Oysa iç sesi haklı çıkmıştı; kısa sürmüştü bu neşeleri çünkü evliliklerinin ikinci günü göreve çağırılmıştı... Üzülmüştü güzel karısı. Ama elden biçare gelmeyince gelmiyordu. Birden Mehtap’la anıları toz bulutu olup uçtuktan sonra aşklarının, iki kişilik yuvanın büyümesini sağlayan oğulları geldi aklına; Akalp’ti adı. Dürüst, doğru kişi demekti. Mehtap’ı istemişti bu ismi. Delikanlı oğlu annesine ve kızına sahip çıkardı. Her ne kadar onun omuzların ağır yükler devretmek istemese de hep olduğu gibi yine elinden bir çare gelmezdi. Kaderdi tüm bunlar. Onun önüne nasıl geçecekti?

Uyarı: şiddet ve argo kelimeler vardır.

1992 yılında Adana` nın tozlu yollarında geçen, unutulmaz aşkların yelken açtığı buğulu bir aşk masalı... mutluluk# gurbet# köy# eski dönem# genel kurgu #