Abla, o içeri kaçtı, bana görünmedi sanıyor ama onun sürprizi içeride. Aaaaaa diye bir çığlık geldi. Ne yaptınız kız Zeynebime?. ~Abla, o artık kurtulamaz. Nasıl kurtulamaz, ne yaptınız kıza yav? Geliyorum içeri, aç kapıyı. ~Açık kapı abla, gel artık. Geliyorum kızım. İçeri yürümeye başladım ,Bu da ne? Yok artık, gerçek olamaz bu! Şoku atlatıp, “Lan siz gerçekten kaçırdınız mı karşı mahalledeki Mert’in çetesini?”

Geçmişin gölgesinde büyüyen Suna, ait olmadığı bir hayata sıkışmışken; görevle, disiplinle ve suskunlukla yoğrulmuş Arslan’la yolları kesişir. Arslan’ın mesleği kadar ağır olan duyguları, Suna’nın özgürlük arzusuyla çarpışır. Ayrılıklar, bekleyişler ve yanlış kararlar arasında ikisi de sevmekle kaçmak arasında kalır. Bu hikâye; aşkın bazen bir sığınak, bazen de en büyük sınav olduğunu anlatan, yaralı iki ruhun mücadelesidir.

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

Burası Huzur Çıkmazı... Adına bakıp da aldanmayın; burada ne huzur tamdır ne de gürültü eksik! Azapay için sıradan bir yaz sabahı, her zamanki gibi annesinin terlik sesleri ve yan mahallenin çocuklarının top gürültüsüyle başlar. Tabii bir de mahallenin "jilet" abisi, karizma abidesi ve Azapay’ın bir numaralı baş belası Çınar vardır. Azapay’ın tek isteği, şu yazı kazasız belasız (ve tercihen Çınar’a rezil olmadan) atlatmaktır. Ancak işler planladığı gibi gitmez:Azapay, Çınar’ın o sarsılmaz karizmasını çizebilecek mi? Yoksa bu atışmaların sonu, mahalle fırınındaki sıcak ekmek kokusu gibi tatlı bir aşka mı dönüşecek? Yazdığım ilk mahalle kurgusudur. Elimden geldiği kadar güzel yazmaya çalışacağım umarım beğenirsiniz.

Birlik içinde olduğumuz huzurla yaşadığımız yerdi Sevgi Mahallesi. Sokağında oyun oynayan çocuklar, bilgi aktarımı yapan teyzeler, mis gibi kokan rengarenk çiçekler. Sıcak bir temmuz gününde açılan kapı ve karşılaşan iki genç...

Kanka saçmalama abimin arkadaşına aşık olmıycam tabiki 23.59 Şeyy sanırım ben aşık oldum 00.00 Bora ve Gece`nin hikayesii☄

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner.

Ilgın mahallesi...Taşları zamana meydan okuyan, kokusu ise hep aynı kalan o nadir yerlerden biri. Burası, hızla akıp giden dünyaya inat, kendi ritminde yaşayam bir kalp atışı. Bu kitap, size sadece o kalp atışını dinletmekle kalmayacak; aynı zamanda her köşe başında biriktirilen sessiz hayalleri, yıkılmayan bağları ve zamanla küllenen, sonra aniden parlayan o eski acıları gösterecek. Ne kadar değişirse değişsin, Ilgın mahallesinin ruhu hep aynı kalır ve şimdi o ruh, kapısını size aralıyor. Sakın unutmayın, Bir mahallenin kaderi, orada yaşayanların sakladığı sırlardan ibarettir. Ve bu sırlar, sizi bekliyor.

MAHALLE KURGUSUDUR Ukde Kalan Sevda isminde ilk kitaptır. "Bazı aşklar ukde kalır, sen bende ukde kaldın, kuğu..." Not: Yalnız kuş kitabımın yan kitabıdır.

Nergisşah Ramazan ayında ailesi ile birlikte yeni bir mahalleye taşınır. Yatsı vakti teravihe gittiği sırada mahallenin genç delikanlısı imam Melikşah ile yolları kesişir. Bu karşılaşma zamanla derin bir bağ`a dönüşür.

Fransa`da geçireceği son gece barda bir adamla tanışır, türk olduğunu öğrendiği adamla günün sonunda öpüşen, Müjgan yıllardır bilmediği mahallesine döner. Yeni değişikliklerden birisi ise mahalleye konuk olan yeni yabancının kim olduğudur. "Müjgan ha?" Dedi Birkan bir kez daha, arkama dönmedim tüm ailemin yaninda onu önceden tanıdığımı belli etmedim, gülümseyerek baktım ama o gülümsemiyordu; "Müjgan." Dedim bir daha, o gece olduğu gibi.

Kalbimin Mahremi, kimseye açılmayan yaraların, söylenemeyen cümlelerin ve kalpte saklanan sırların hikâyesi. Bazı duygular vardır; adını koyamazsın, inkâr edemezsin ama taşımaktan da vazgeçemezsin. Bu hikâye, kalbini korumaya yemin etmiş birinin, en savunmasız yerinden sevilme ihtimaliyle yüzleşmesini anlatıyor. Çünkü herkesin kalbinde, sadece bir kişiye ait olan bir mahrem vardır.

Çerağ: Işık, Aydınlık. 🕯️ Menekşe, okumak için geldiği İstanbul`un küçük bir mahallesine taşındığında yolunu bulduğunu sanarken; başına gelenlerle kendini tamamen karanlıkta kaybolmuş hisseder. Mahallenin genç muhtarı Cihan ise, ağırbaşlı duruşunun ardında sakladığı sessiz ve sıcak ışığıyla Menekşe`nin karanlığa düşen yolunu adım adım aydınlatmaya yemin eder. ❗️Kitabı mart ayında yazmaya başlamış olduğumdan, aylar önceki yazılarım ve yazım tarzım bugünkünden oldukça farklı ve daha acemi. O yüzden ilk bölümlerde yazım yanlışları, mantık hataları veya acele yazılmış sahneler görebilirsiniz. Şu an bölümleri tek tek düzenleme sürecindeyim, okurken karşılaşabileceğiniz aksaklıklar olabilir. Bilginize. 🤍

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Arkadaşlarımla çevirdiğim rastgele bir numaranın hayatım olacağını nerden bilebilirdim? Ya da maceram olacağını. Hayatımın nokta kadar yerini tüm hayatıma bırakan o numara artık her şeyimdi. Ve ben onu kaçırmamak için elimden geleni yapacaktım. Ve yapıyordum. °°°°°°° Kurgumu çok seveceğinize eminim. Hepinizi kitabıma davet ediyorum.

O, mesafeyi korumak zorundaydı. Oysa o gece, bütün sınırlar kalktı. Artık çelikten ve gürültüden örülü bir dünyanın merkezinde, her bakış, her nefes alışı bir itiraftı. Yüzbaşı Cesur`un disiplini ve Feza`nın tutkusu arasında. Bazı rotalar bellidir, bazıları ise kalbin çekim kuvvetiyle yeniden çizilir. Unutma; gökyüzü sadece kanatlarla değil, tutkuyla da fethedilir.

İdil , başkalarının hayatını düşünmekten kendini kaybeden İdil. Ofiste kargaşa çıkmasıyla ofisi toplamak amacıyla bir yola girer . Bir iddia onu Sarı Köyüne götürür 🌄. Burası onun fotoğraf makinesinin karelerine çıkmaktan öte olmuştur. İki seçenek vardı ya kaybedip fotoğrafçılığına devam edemeyecek kariyeri bitecekti yada kendi kariyerinin merdivenlerini kolayca çıkabilecekti. 🚏📷🪴

Şu toprağın altında benim cennetim yatarken Ecmel, söylesene ben nasıl nefes alırım, yokluğunda cehenneme dönen bu yeryüzünde? Senin bedeninin alamadığı her nefes için yansın bu ruhum en derin cehennemlerde. *** Yazılış Tarihi: 01.05.2020 Bitiş Tarihi: 01.08.2020 Yazar: Büşra Yörük

Yıllar önce bi iftiraya uğrayıp ailesinin ona inanmayıp mahalleden ayrılması ve yıllar sonra ülkenin en başarılı savcısı olarak mahalleye geri dönüp eski abisini herkesin içinde nişanında tutuklayan CUMHURİYET SAVCISI EDA İPEK KARADAĞ

Yanlışlıkla öğretmenine atacağı o mesaj tüm hayatını değiştirecektir. 05xxxxxxxxx: Kiminle karıştırdığın umrumda değil, seni daha fazla görmek istiyorum. *** Tüm hakları saklıdır.

Kalp akıl işi değildi. Kalbe söz geçiremezdin. Eğer sevdiyse, sevme diyemezsin. Dinlemezdi. Onu sevmek istememiştim ama en çok da onu sevmiştim. O ise beni hiç sevmemişti. Onun için çocukluğundan öylesine bir hatıraydım sadece. Nazlı`ydım ben. Nazlı Aladağ. Babasının Nazlı kızı. Annesinin baş belası. Abilerinin kıymetlisi. Onunsa hiçbir şeyi. Emre. Benim kalbimin en büyük yanlışı. ************ Hâlâ eski Naz`sın." "Değilim," dedim keskin bir tonla. Eski Nazlı severdi onu, çok aşıktı ona. "Çok zaman geçti üstünden. Büyüdüm ben." "Evet," dediğinde gözleri gözlerimi buldu. Gözlerimin içine bakarak konuştu. "Büyümüşsün." "Niye geldin?" Sesim istemsiz sitemli bir şekilde çıkmıştı. "Sıkılmıştın buralardan, öyle diyordun abime en son?" abime dediğim kısmı özellikle bastırmıştım. "Naz, sen bana sinirli misin?" "Ben sana niye sinirli olayım, Emre?" dedim kendimle çelişip, sinirli konuşurken. "Sen benim hayatımda mısın ki sana karşı herhangi bir duygu besleyeyim?" Şaşırmıştı. "Biz beraber büyüdük, Naz. Değil miyim hayatında?" "Değilsin!" dedim bir hışımla. "4 yıl oldu, Emre. 4 yıl. Öyle senin her yaz burada olmandan bahsetmiyorum ben. 4 yıldır hiç gelmedin sen. Arayıp sormadın bile. Sence sen benim hayatımda mısın?" ***

Babamın ölümüyle annem bunalıma girmişti odasından çıkmıyordu o zamanlar daha küçüktüm annem bana küstüğü için benimle konuşmuyor sanıyordum amcam annemin bu haline dayanamayıp İzmir’e yerleşmemizi sağladı Araz ve Sinemle burada tanıştık bilmediğim gerçekleri öğrenirken eski benden eser kalmamıştı ben Mercan babamın pastanesinde sıradan bir hayatım vardı yani en azından ben öyle sanıyordum.

Önceden aynı mahallede yaşamalarına rağmen birbirlerinden çok uzak yaşayan Karan ve Aylin, Taşındıktan sonra yıllar sonra aynı mahalleye geri taşınan Karan. İlk görüşte aşka inanır mısınız? O halde sıkı tutunun bu ikilinin aşkı çok güzel olacak 🫶💅

"Ve..." dedi kısa bir duraksamadan sonra, "Rüzgar abi deme bir daha." Gülümseyip başımı yana eğdim. "Tamam, Rüzgar abiiim," dedim özellikle uzatarak. Rüzgar ellerini direksiyona vurdu, gülmemek için dudaklarını ısırdı. "Bir gün o `abi`yi pişman olacağın şekilde söyleteceğim," dedi. "Hii, terbiyesiz!" diyerek çıkıştım. Ama bundan zevk almış gibi sırıtıyordu hâlâ. ‐‐‐