Her şey çok büyük bir arzuyla küçük hayalimi hayata geçirmemle başlamıştı.. Bir mesaj sizi ve hayatınızı ne kadar değiştirebilir?

Herşey bitti derken , bir anda bir mucize olur ✨️ Alp`in babası yer altının krallarinda biriyken Alp normal bi liseli gibi gözüküyordu, ece ise normal bi hayatı olan normal bi kızdı ve ailesi tarafından pek sevilmezdi.

Siz: Dün ne oldu biliyor musun???? Siz: Ekmek almak için fırına giderken Siz: Karşıma bir doksan boylarında Siz: Böyle ÇITIR Siz: Biri çıktı. Siz: ya BENİMSİN ya KARA TOPRAĞIN Siz: Dedi EXO Tolga: Pembe pijamanla mı? EXO Tolga: Bu aralar fazla kitap okuyorsun EXO Tolga: Azalt

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

14 yaşına kadar sokaklarda tek başına hayatta kalma mücadelesi veren Gece, tam 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa ne olur? Gece, çocukluğunu, gençliğini ve sokakların acımasızlığını geride bırakıp onu hiç aramayan ya da bulamayan bu insanları affedebilecek mi? Mafyatik kurgudur. Karakterimiz güçlü bir kız.Klassiklerin dışında bir hikaye.

19 yaşındaki Lalin için hayat, başkalarının mutluluğu üzerine inşa edilmiş kusursuz bir maskedir. Dışarıdan bakıldığında sessiz, sakin ve uyumlu bir genç kız ancak içinde, 14 yaşından beri taşıdığı, kimseyle paylaşamadığı karanlık bir geçmişin yüküyle savaşıyor. Geçmişin kirli izlerinden kurtulmanın tek yolunun "kusursuz bir insan" olmaktan geçtiğine inanan Lalin, kendi ihtiyaçlarını hiçe sayarak başkalarının hayatlarını iyileştirmeye çalışıyor. Bir gün, telefonuna düşen isimsiz bir mesaj tüm dengesini altüst eder: "Geçmişin kirli olduğunu düşünüyorsun ama aslında o kir, senin parlayan tarafın. Seni izliyorum Lalin, kaçmana gerek yok." Küçük bir ilçenin dar sokakları ile sığındığı o sessiz kasaba arasında sıkışıp kalan Lalin, kendisini izleyen bu yabancının kim olduğunu anlamaya çalışırken, aslında en büyük düşmanının yine kendisi olduğunu fark edecektir. Kendi karanlığından kaçan bir kızın, bir yabancının rehberliğinde kendini bulma ya da tamamen kaybetme hikayesi.

"Kimsesiz hisseden, kimselere ithafen... Unutmayın kimsesizlerin de kimseleri vardır." ★ Çözülmemiş bağların ardında gizlenmiş ne sevdalar dostluklar veyahut kan bağları vardı kim bilir? Üç kişiydiler bu hikâyenin başında. Birbirlerine bir soluk uzaklıktaydılar fakat yabancıydılar birbirlerine. Kilometrelerin ötesinde bir soluktu onunki. Bir adım mesafeyle kaçırdığı hayatının acısıyla sarmalanarak koridorların tozunu attırıyordu her defasında. Kusursuz bir yalanın içinde kaybolmuş kendisine uzatılacak elin hasretiyle tutuşuyordu bir mum gibi. Doğumunu bile omzuna yükleyen kendisini bir suç gibi gören bir adam vardı, bir kadına sevgiyi bilmeden sevgiyi öğretmişti. Ölmeyi yeğlediği bütün her şeyden sonra nefes alacak bir bedene ihtiyaç duyduğunun farkına varmış ve nefeslenmek için yolunu sonlandırıp kalakalmış bir adam. Onlar koca kalabalıklarına kimsesizliklerini sığdıran kimsesizlerdi. Onlar tek bir adama baba diyerek bir kez olsun o adamı görme şansına sahip olamamış kimsesizlerdi. Onlar herkesten uzakta birbirlerine tanıdık olan yaralı ruhlardı. Yaralı ruhlarına deva kendileri olmuşlardı. Kimsesizlerin de varlığına şükrettiği kimseler vardı. ... Kimsemiz olmaya hazır mısınız? ... Yazılış Tarihi: 04.08.2023 Final Tarihi: 12.11.2025

Mardin’in taş konaklarında töre, kan ve onur her şeyin üzerindedir. Fırat’ın yasak aşkı uğruna Dilan’ı kaçırmasıyla başlayan zincir, Mirvan aşiretinin en genç kızı Aykız’ı Hâzâri aşiretinin gaddar ağası Bedirhan’la berdel yapmaya mahkûm eder. Zorla evlendirilen Aykız, ilk Bedirhan Nefretle, korkuyla ve çaresizlikle başlayan bu evlilikte, zaman yavaş yavaş taşları eritir. Acımasız bir töre, iki yaralı ruhu birbirine bağlarken, alışma mı yoksa gerçek bir bağ mı doğacaktır? Berdelin bedeli çok ağırdı. Ama bazı bedeller, beklenmedik duygular doğurur.

Siz: Bence hepimiz aptalız 0538*: Çoğul eki kullandın maviş 0538*: Ben aptal değilim.

Babasının evlenmesiyle birlikte annesinin yanına taşınan Ahu`yu İstanbul`da karmakarışık bir lise hayatı bekliyordur. Yeni bir okul, yeni bir ev, yeni arkadaşlıklar ve aşk... Sarp Fırat Karaca ile tanışmasının ardından her şey değişir.

Bir dansçı iki kez ölür. İlki, dans etmeyi bıraktığında. Ve bu, en acı verici olandır. Müzik başladığında dünyayı unutan, attığı her adımda özgürlüğü hisseden ve sahnede nefes aldığını düşünen genç dansçı Elena, hayatını tek bir hayalin üzerine kurmuştu: Dans etmek. Çünkü dans, onun için yalnızca bir tutku değildi; yaşama sebebi, sığınağı ve kalbinin attığı yerdi. Ancak bazen hayat, en çok sevdiğimiz şeyleri elimizden almakta acımasız davranır. Bir gecede değişen hayatı, yarım kalan hayalleri ve taşıdığı ağır yükler Elena`yı, en büyük korkusuyla yüz yüze bırakır: Danssız bir yaşam. Ama insan gerçekten ne zaman vazgeçmiş sayılır? Sahne ışıkları söndüğünde mi? Alkışlar sustuğunda mı? Yoksa kalbi hâlâ ritimle atarken, bedeninin dans etmeyi unuttuğuna inandığında mı? Geçmişin yaraları, dostluklar, ihanetler, kayıplar ve yeniden başlamanın imkânsız gibi görünen umudu arasında Elena, kendi küllerinden doğmayı öğrenmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazı vedalar alkışlarla değil, sessizlikle yapılır. Ve bazı insanlar, ikinci ölümlerinden önce yaşamayı yeniden öğrenir. Duygusal, sarsıcı ve umut dolu bir hikâye… "İkinci Ölümden Önce", hayallerini kaybetmenin ne demek olduğunu bilen herkes için yazılmış bir roman.

Ailesi ile mutlu olan Asel Gece Altınsoy gerçek ailesini bulduğunda onlarla birlikte yaşamayı kabul edecek mi? Bir telefon ile hayatının alt üst olduğunu öğrendiğinde gerçek ailesinde kalacak mı?

Kaç kere yaptı aynı şeyi yine de affettim, hata dedi. Bir daha yaparsam şerefsizim dedi, Seni seviyorum dedi... Her şeye rağmen affettim, güvendim sonra bir döndüm arkamı yine aynı... ama bir daha asla affetmem onu...

Bazı karşılaşmalar, hayatın yönünü değiştirir... Ada Deniz, anneannesinin ve dedesinin yanında büyümüş, hayallerine sımsıkı tutunan on sekiz yaşında genç bir kızdır. Staj için girdiği bir mülakatın, hayatını tamamen değiştireceğinden habersizdir. Gökhan Bulut ise genç yaşına rağmen dev bir holdingin başındadır. Geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan, duygularını yıllardır kalbinin en derinlerine gömmüş bir adam... Onun için her şey planlıdır. Ta ki Ada, tüm kurallarını altüst ederek hayatına girene kadar. Biri umutla geleceğe bakarken, diğeri geçmişin gölgelerinde yaşamaktadır. Peki ya kader, birbirine tamamen zıt iki insanı aynı yolda yürümeye zorlarsa? Bazen bulutların ardında, en güzel deniz saklıdır.

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

​Belimdeki kollarını biraz daha sıkınca kalbim göğsümü parçalayacak gibi atmaya başladı. ​“Şaka yapıyorsun değil mi?” diye fısıldadım. ​Gölge hafifçe kıkırdadı. ​“Hatun... gece yarısı senin odana camdan girip yatağına gelen biri sence şaka mı yapıyordur?” Boğazım kurudu. ​“Sen... manyak mısın?” ​Başını omzuma yaklaştırdı. Nefesini boynumda hissedebiliyordum. ​“Yok. Sadece meraklıyım.” ​Kendimi kurtarmaya çalıştım ama kolları gerçekten çok güçlüydü. ​“Beni bırak.” ​“Birazdan.” Kitabımın tüm telif hakları bana ait kopyalanması yada izinsiz paylaşılması durumunda dava açacağım

Tıp öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar. Karşı komşularının iki kardeş olduğunu ve içlerinden komiser olan Selim`in sevgilisi, onun kardeşi Sude`nin ise en yakın arkadaşı olacağından henüz haberi yoktur. ... Ben önüme dönmüş ve düşüncelerimle boğuşurken omzumda hissettim az önce elinde tuttuğu ceketi. Yavaşça omuzlarımın üzerine bırakmıştı. Hareketiyle ona döndüm, o zaten bana bakıyordu. "Üşüyor gibiydin. " dedi. "Biliyorsun, komşu ko- " Gülerek böldüm onu, lafını devam ettirdim. "Komşu komşunun ceketine muhtaçmış. " Sözünü tamamlamamla gözlerinde parıltılar oluştu sanki ya da bana öyle geliyordu. Ama sırıttığı kesindi. Cekete sarıldım iyice. "Üşüyordum, evet. " dedim. "Sen gelmeden önce... " Güldü, bu lafım hoşuna gitmişti. Ceketin altında kalan saçlarıma uzandı eli. Yaklaştı bana doğru ve altta kalan saçlarımı ceketin üzerine çıkardı. "Üşüyordun. Ben gelmeden önce... " diye tekrarladı beni elini çekerken.

Kız Neşesi Serisi-1

Açık yaralar, dikiş izleri ile daima hatırlanır. Pars kafasını eğdi, elini geriye attı. Yine oradaydı. O dikiş izini asla unutmayacaktı, nasıl unuturdu ki? Bir itiş, bir kakış ve geçmeyen bir iz. Bir itiş, bir kakış geçmeyen bir ize sebep olmuştu. Pars Demirel, Karaca Koralp`i tanıyınca hayatı tamamen değişecektir.

Bir kadını gördüğü gibi aşık olan adam ve kıyafet tasarimcisi olup mankenine aşık olan bir kadından oluşan ciftin baya bir süre flortlesmesi bazen ayrılıp bazen barismalarini ele alan bir kitap.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Bu yazın tüm yazlardan farklı olacağını hissediyordum çünkü on sekiz yaşıma giriyordum ama bu yazın bana sadece bir yaş değil, bir hikâyenin başlangıcı olduğunu öğreteceğini bilmiyordum.

"Doktor hanım." "Komutan bey."

Bazen bir şehirden kaçmazsın… bir anıdan kaçarsın. İrem ve Leyla için her şey, tek bir gecede değişti. Bir pastane, bir harita ve hiç tanımadıkları bir mahalle… Ve dört kalp, birbirine dokunacak kadar yakın. Peki, bu sokak hayatlarını tamamen değiştirecek mi? “Bir Sokak Dört Kalp”, küçük bir dokunuşun kaderi nasıl değiştirdiğini anlatıyor

"Yapamadım ulan, yapamadım! Denemedim mi sanıyorsun! Uzak durmaya çalıştım, yolumu çizmek istedim ama yapamadım. Düşmanımın kızına aşık olmayı engelleyemedim! Uzaklaşmak istedikçe daha çok yandım, öyle bir yandım ki küllerimi bu Karadeniz`e savursalar sönmem! Ne yapacaksan yap, vur kır döv ama ben kız kardeşini seviyorum! Barış mı bitti? Sikimde değil bitsin ama seviyorum amına koyayım ötesi var mı?" dedi karşısındaki adama. Sonunda, dedi içinden. Sonundan yüreği hafiflemişti, aşıktı o kadına. Kör kütük aşıktı, bunu nereye kadar saklayacaktı? Zaten saklamak da ona yakışmazdı, abi dayağı da yemiş olabilirdi ama asla umurunda değildi. Bu saatten sonra ne olacaksa olsundu.