Kaç kere yaptı aynı şeyi yine de affettim, hata dedi. Bir daha yaparsam şerefsizim dedi, Seni seviyorum dedi... Her şeye rağmen affettim, güvendim sonra bir döndüm arkamı yine aynı... ama bir daha asla affetmem onu...

Dinlersen duyarsın, beklersen gelirsin, yürürsen ilerlersin, düşünürsen yaparsın...

Bazı insanlar sessizce terk edilir. Gürültü kopmaz, kapılar çarpılmaz… Sadece bir gün fark edersin ki artık kimsen yoktur. Ama asıl mesele bu değildir. Asıl mesele, o andan sonra ne yaptığındır. Düşmeyi öğrenirsin. Kalkmayı da. Kimsenin seni tutmadığı yerde, kendi dengen olmayı öğrenirsin. Valeria Cruz’un hikayesi, kusursuz görünmenin değil… kırıldıktan sonra bile devam edebilmenin hikayesi. Ve unutma: Müzik her zaman çalmaz. Ama gerçekten güçlüysen… sessizlikte de kaymaya devam edersin.

Her gün bir huzur evine gidip hiç tanımadığı bir kadına kitap okuyacak kadar iyi kalpli biri var mıdır sizce? Böyle biri varsa o sevgiyi hak edecek bir başkası peki... Onlar kim mi? ANONİM ve LEYLİM hadi siz de bizimle gelip öğrenin..

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Sevgiyle, aşkla yoğrulmuş bir mahallemizin hikayesine tanık olmak ister misiniz? Genciyle,yaşlısıyla; kedisiyle, köpeğiyle bir bütün olan sevda mahallemize hoş geldiniz. Mahallemizin gençlerinin kavuşmalarına, ayrılıklarına, sevdalarına tanık olmaya var mısın ?

Bir genç kızın zaman içinde sürüklendiği fırtınalı yaşamın hikayesi.......

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır. Yazgı henüz başına geleceklerden habersizdir.

Sadece 1,5 yıl ne kadar değişmiş olabilirim ki Bedenim degistide peki benliğim hala aynı mı yoksa o da değişti mi

Sadece arkadaşımın exsini arayarak ana avrat çocuğa sövdüm en fazla ne olabilirki??? #mafya#rusya#genckızedebiyatı#aşk#takıntı#pisikopat

Hayatımın başında hayatımın sonuna kadar yanımda olmasını istediğim birisine aşık olmuştum ama hayatımız bizim hayallerimiz doğrultusunda ilerlemiyor bir sürü hayal kırıklığı , ihaneti beraberinde getiriyordu. Ne yapmam ve ne yapacağımı bilemiyordum. Bu da benim hikayemdi işte...

Geçmisinden sıyrıldığını sanan bir kız... Kurduğunu sandığı hayatının zamansız bir haber ile altüst olması ile geçmişinin peşini bırakmadığını ve barakmayacağını anlar. Artık yapılacak şey kaçmak değil kartların tekrardan dağıtıldığı oyunda kuralları kendi lehine çevirmektir...

Siz hic yusufcuk bocegi gordunuz mu?Ben cok gordum ama hicbiri Yaprak kadar guzel degildi🤍 Siz hic deniz gordunuz mu? Ben cok gordum ama hicbiri Deniz Ceyhun kadar buyuleyici degildi.🖤

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Bu kitapta kavuşmayı kendinden hiç beklememiş ama olanlardan sonra onunla kavuşabilmek için herşeyini verebilecek olan ama aynı zamanda kavuşunca kötü olayların olabileceği ay ve güneşi okuyacaksınız 🌙☀️

Ailesinin kendisine yaptığı eziyetlerden kurtulmak için okuyup dr. olan Irmak.Yıllar sonra annesini araması ile antepe gelir ama annesinin arama sebebi babasının borcu yüzünden Aşiretten biri ile evlenmek zorundaydı . İÇERİSİNDE AZ ŞİDDET VARDIR.

Bu kitapta Mardin / Midyat Tinne köyünde yaşayan gülayşenin başından geçenleri anlatacağım . Umarım beğenirsiniz💕✨💐

Bir partide orada bulunan çoğu kişi öldürüldü ama o partide az daha yosun karan da ölücekti fakat onun ölümünü Atalay demir durdurdu ve kimsenin haberi olmadan onu evinde misafir etmeye başladı.

Yaşanmışlıklar ve yaşanacaklar... Hayatım bu iki şeyin üzerine kurulmuştu. Yaşadıklarım bir leke gibi hep benimle gelirken, gelecek ise belirsizlikti. Herkesin günahı benim boynuma bir urgan olmuş, nefesimi kesiyordu... Ben Liva...16 yıl önce doğumda karışmış o dilsiz kız benim hikayem burada başlıyordu.

Mardin’in taş konaklarında töre, kan ve onur her şeyin üzerindedir. Fırat’ın yasak aşkı uğruna Dilan’ı kaçırmasıyla başlayan zincir, Mirvan aşiretinin en genç kızı Aykız’ı Hâzâri aşiretinin gaddar ağası Bedirhan’la berdel yapmaya mahkûm eder. Zorla evlendirilen Aykız, ilk Bedirhan Nefretle, korkuyla ve çaresizlikle başlayan bu evlilikte, zaman yavaş yavaş taşları eritir. Acımasız bir töre, iki yaralı ruhu birbirine bağlarken, alışma mı yoksa gerçek bir bağ mı doğacaktır? Berdelin bedeli çok ağırdı. Ama bazı bedeller, beklenmedik duygular doğurur.

Miray Ece ailesinin aşırı baskı ve ayrıldığında sonra yatılı okumaya karar vermesinin ardından ortaya çıkan yeni ailesine nasıl davranacak veya onlar Miray Ece`ye nasıl davranacak. Bu benim ilk hikayemdir tamamıyla acemi lütfen kötü yorum yapmayın onun yerine nasıl daha iyi olabileceğini yazın.(Arkadaşlar yazdığım ilk üç bölüm biliyorum düzgün değil ama sonrasında düzelttim lütfen ilk 4 bölümü okuyup ardından kitabı okuyup okumayacağınıza karar verin. Çünkü bazen sadece 1 bölüme bakıp kitabı okumaktan vazgeçişler oluyor)

Her şey abimin en yakın dostu Barlas`a ilgi duymamla başlamıştı.

10 numara futbolcumuz Melih yıldırım ve cafeterya çalışanı ahu kılıçın mesajlaşırlar ama birbirlerini tanımıyorlardı taki bir gün melihin tanısalım mı demesine kadar dı. Güzel aşk hikayesi okuycazzzzzzzz. Geneli texting olabilir.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.