*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.

“Bazı insanlar hayatına huzur getirmek için girer. Bazılarıysa her şeyi yakıp kül etmek için…” Anka, geçmişinden kaçmaya çalışırken kendini hız, öfke ve tehlikeyle dolu bir dünyanın içinde buldu. Kuralların olmadığı sokaklarda herkesin bir maskesi vardı… ama Atmaca’nın gözleri yalan söylemiyordu. Ondan nefret etmeliydi. Çünkü Atmaca dokunduğu her şeyi mahvediyordu. Ama bazı insanlar felaket gibi gelir… Ve insan en çok felaketine aşık olur. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu; geceleri motor sesleriyle başlayan, yumruklarla devam eden ve iki yaralı insanın birbirini mahvederken aşık olduğu bir hikâye. Anka’nın tek kuralı kimseye güvenmemekti. Ta ki karşısına Atmaca çıkana kadar. Şimdi önünde iki seçenek vardı: Ya ondan uzak duracaktı… Ya da hayatını sonsuza kadar değiştirecek o yangının içine yürüyecekti.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

4 farklı hayat, ama tek bir kalp… Yetimhane yıllarını birlikte geçiren Atlas, Miran, Çağrı ve Işıl, ayrılmak zorunda kalsalar da birbirlerinden kopamayacaklarına yemin ederler. Günlük oyunlar, bahçedeki koşturmalar, gizli sohbetler ve küçük sürprizlerle dolu bu yıllar, onların bağlarını öyle güçlü kılar ki, yolları farklı ailelere düştüğünde bile hatıralar hep yanlarında olur.

Parla daha 9 yaşındayken doğum gününde babası ona ileride liderin onun olacağı nı söyler aynı şekilde aile dostu olan Anıl a da liderlik verilmiştir iki karakterimiz de birbiriyle anlaşamamalarına rağmen Bir nedenden dolayı evlenip ilerleyen zamanlarda birbirlerine aşık olacaklar

Okuyun okuyun okuyun okuyun

Ahsen Göksu okula sonradan gelir ve Savaş Karasoy’un dünyasını alt üst eder. Başta birbirlerinden nefret eden ikili, beklenmedik tehlikeler ve zorlayıcı olaylar karşısında birlikte hareket etmek zorunda kalır. Kim güvenecek, kim ihanete uğrayacak? Hangi sırlar açığa çıkacak ve hangi dostluklar sınanacak? Bize Dair, önyargılar, düşmanlık ve dostluğun kesiştiği bir hikaye. Her sayfa, sizi karakterlerin iç dünyasına çekerken, gerçek duygular ve gizemli olayların gölgesinde bir yolculuğa çıkarıyor.

Yağmur Dönmez (Karya) bir gün, hastaneden aldığı bir haberle 17 yıl boyunca bir yalana inandığını öğrenir. Ailesi sandığı insanlar aslında gerçek ailesi değildir. Yağmur`un hikayesine, eğlenceli ve bir o kadar da maceralı hayatına hoş geldiniz

B12 eksikliği olan Gece... Okula yeni gelen Mert... İlk karşılaşma...

​"Dünyanın en ağır yükü, karnındaki can değil, kalbindeki ölüydü."

"Gerçek bazen kanla yazılır..." Selis Kandemir, annesinin gözleri önünde katledilmesiyle başlayan karanlık bir geçmişin kurbanı değil, intikamını alacak bir savaşçıdır. Yıllarca süren sessizlikten sonra, eline geçen bir kolye ve isimsiz bir mektup, onu kendisi gibi geçmişi kanla yazılmış sekiz kişiyle bir araya getirir. Her biri farklı acılarla yoğrulmuş, her biri gerçeğin peşinde... Ancak bu yol arkadaşlığı, sırlarla örülü. Güvenin sınandığı, dostlukla düşmanlığın iç içe geçtiği bu yolda, gerçeklik algısı paramparça olacak. Kimin geçmişi sahte, kiminki kan kadar gerçek? Ve en önemlisi: Selis, annesinin katillerini bulduğunda hâlâ aynı kişi kalabilecek mi?

Arel Varol, tıpkı soyadı gibi insanlara yardım için "var olma" savaşını genç yaşta verip mesleğinde zirveye yükselmeye çalışırken parlak bir tıp kariyerinin eşiğinde beklenmedik bir şekilde kendini hastane koridorlarında bulan Arin Soykan`la yolları kesişir. Arel, mesleği gereği görevini yaparken Arin`e karşı mesleğine aykırı düşen bir yoğunluk keşfeder. Arin, Arel`in profesyonel ve başarılı kişiliğinin altında kendisine olan sıcak ve duygusal yaklaşımı hissettiğinde aralarında çok farklı bir kalp ritmi oluşmaya başlar. "Bazı yaralar iyileştirilemez, sahiplenilir."

Doğduğu gün ait olduğu hayattan koparılan Rüya bir gün yaşadığı acıların bir hırs ve intikam uğruna olduğunu öğrenir. Yıllar önce para karşılığı verilen bir bebek... Arkada bırakılan yıkık ve eksik bir aile... Bir Ailenin Kayıp Kızı, kimliğini bulan Rüyanın gerçek ailesine ve hak ettiği hayata uzanan zorlu yolculuğunu anlatıyor. Bu hikaye hayatı çalınan bir kızın hayatını anlatıyor.

Erkek versiyon gerçek ailem kurgusu.

Bazı insanlar gelir ve gider Bazıları gelir ve geride enkaz bırakır Gece geri döndüğünde, herkesin düzeni bozuldu. Özellikle de Ege’nin Çünkü sen geldikten sonra, hiçbir şey eskisi gibi olmadı

"Beni yazacağın en güzel söze sakla, Bulut."

Birce 3 yaşında yetimhaneye bırakılmıştır. Kendi engelinden dolayı ailesinin onu yetimhaneye bıraktıklarını düşünüyordur. Aslında olanlar çok farklıdır. Öztürk ailesi çocuklarının öldüğünü düşünerek acılarını kalplerine gömmüştür.

"Cildin altındaki morluğu saklamak için kaç maske takman gerekir?" Berat, herkesin gıpta ile baktığı bir vitrindi; başarılı, sosyal ve her zaman gülen o sarışın çocuk. Ama o vitrinin arkasında, babasının gölgesinde sakladığı derin kırıkları vardı. Baran ise o vitrini tek bir hamlede tuzla buz eden, 19 yaşındaki yaralı bir gençti. İndireceği son yumruk, Berat`ın morluğuna takıldığında, Baran geçmişindeki en büyük acıyla, koruyamadığı kardeşinin ruhuyla yüzleşti. Göz göze geldikleri o daracık mesafede, nefesleri birbirine karışırken ikisi de biliyordu: Bazı yaralar saklanmak için değil, kendisi gibi yaralı bir ruh tarafından bulunmak için sızlardı. Vitrin kırıldı, oyun bitti. Şimdi ruhların konuşma vakti.

"Ben seni her yönünle severim,Nilperi. Sen gönlümde açan en güzel çiçeksin ve soldurmaya da niyetim yok." & Nilperi ile Rüzgar`ın cıvıl cıvıl aşkı...

Rakip kulüplerden doğup yükselen bir aşk hikayesi.

Yıl 1972. Mevsim, insanı nefessiz bırakan Tokat kışı... Babasının şüpheli ölümünün ardından Kervansaray Köyü’ndeki iki katlı, sobalı o eski eve koca bir sessizlik çöker. Aykız ve hastalıklı annesi, el kapısında un sırasına girecek kadar sefalete mahkûm edilirken, adaletin kapıları yüzlerine bir bir kapanır. Ne arkalarından gelecek dağdaki bir abi ne de yollarını aydınlatacak bir ışık vardır. Aykız’ın önünde ise sadece yırtık ayakkabılarıyla yürümek zorunda olduğu o karlı, çaresiz yollar uzanmaktadır. Bir kadının analığının, evladının, gençliğinin ve nihayetinde nefesinin elinden alınışını iliklerinize kadar hissedeceğiniz; mutlu sonların uğramadığı, safi melankoli ve gerçekçi bir Anadolu trajedisi.

Okula yeni gelen Alev Ates ile arasında olan cekime karşılık vermek istemez ama aklı ona farklı şeyler söylüyordu. 😻🫶

Merhaba arkadaşlar; üzerinde çalıştığım bir roman denemesi var. Eğer okur ve gerçekten beğenirseniz, takip edip yorum yaparak bana destek olabilirsiniz. Bu hem beni çok mutlu edecek hem de hikayenin devamını getirmem için bana güzel bir neden verecektir. Şimdiden destekleriniz için çok teşekkür ederim.

Hep birlikte aynı mahallede büyüyen gençler ve hepsinin birbirinden sakladığı sırlar...

Yetimhanede büyüyen bir kız