20 yaşındaki Ayana ve Erçin, en sevdikleri şarkıcının Türkiye`de vereceği ilk konsere gitmek için iki gün önceden yola çıkar. Ancak gece yolculuğu sırasında arabaları ıssız bir kasabada arızalanır. Tam ne yapacaklarını düşünürken, aynı konsere gitmekte olan 20 yaşındaki Akın ve Barlas ile karşılaşırlar. Birbirlerini hiç tanımayan bu dört gencin yolları beklenmedik şekilde kesişir ve geceyi aynı otelde geçirmek zorunda kalırlar. Bu tesadüfi karşılaşma, hayatlarını değiştirecek bir yolculuğun başlangıcı olur.

Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. Yarı otobiyografik bir eserdir. YAR`IM "Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan." Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geriye bir boşluk değil, eksik bir parçamızı bırakırlar. Ahsen ve Ozan`ın hikâyesi; aşkın yetmediği, sevmenin bazen korumaya da yetmediği bir hikâye... Bir gün birbirlerinin dünyası olan iki genç, bir gün birbirlerinin yarasına dönüşür. Yıllar geçer. Başka şehirler, başka hayatlar, başka insanlar girer araya. Ama bazı isimler kalpten çıkmaz. Bazı vedalar tamamlanmaz. Ve bazı aşklar... Mutlu sonlarla değil, eksik kalan cümlelerle yaşamaya devam eder. Çünkü herkesin içinde sustukça sızlayan bir "yarım" vardır. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki de yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini...

Sıfırdan en uca yükselen bir kadın ve bilmeden evlendiği kocası...

Bir kız düşünun...Hayatının her anında ailesi ve arkadaşları sonuna kadar arkasında dağ gibi duran,eğitimine ve hobi olarak başladığı ama artık hayatının bir parçası olan gitarına inanılmaz önem veren bir kız.Peki ya bu kızı doğduğu hastahanede gerçek ailesinden çaldılarsa.Karşınızda Gece Işık Alaca`nin hikayesi yoksa Gece Işık Karaca mı demeliydim?

"Şey, Bay Christopher... ya da her neyse. Bu sörf tahtalarını taşımak için ekstra kas yapıyor musunuz, yoksa bu tamamen vizyonsuzluğunuzu kapatmak için bir savunma mekanizması mı?" Gruptakiler şoke olmuş bir şekilde Seungmin’e baktı. Minho, "Yine başladı oç," diye mırıldandı kibarca.😘 Chan ise şaşırmıştı ama bozuntuya vermedi. Gülümsemesini bozmadan Seungmin’e doğru bir adım attı. Boy farkından dolayı Seungmin’e hafifçe yukarıdan bakıyordu. "Tanıştığımıza memnun oldum...?" "Seungmin. Ve memnun olmaman gerekirdi, zaman kaybıyım."

"Neden beni yatağa atmak ister gibi bakıyorsun kuzen?" "Kes sesini barbar seninle kuzen falan değiliz." Briar Milanaire on dokuz yaşında üniversiteli soyu `krallığa` dayanan sıradan bir kasabada yaşayan kızdır. Bir gün son dönem gezisi ile babasının işlettiği müzeye yakın arkadaşları ve sınıfı ile geziye gider. Orada girilmesi yasak olan odaya girerek kendini bambaşka bir zamanda geçmişte atalarının zamanında bulur. Orada geçmişin sırlarını tek tek araştırırken her şey çok daha zorlu hal alır çünkü hiçbir şey tarih kitaplarında yazılı olduğu gibi değildir. Briar tüm sırlarla mücadele ederken Truda`nın cezbedici Arşidükü Camille İzek Wan Truda`nın cazibesine de karşı koymak zorunda. "Herkese göre Tiran Kraliçe idi ,zalimdi ama bana göre bir abideydi" @melissar.a benim eski ve artık güncel olmayan hesabım. Kitaplarım artık @elowen.a hesabından yayınlanacak anlayışınız için teşekkür ederim.

"Bugün kaçıncı kez öttü bu..." diye söylendi Mira, kolundaki sensöre sinirle bakarak. Umut gülümsedi. "Biliyor musun?" dedi. "Sensörün her öttüğünde bir çiçek dikeceğim." Mira kaşlarını çattı. "Ne?" "Böylece ondan nefret etmek yerine, her sesi yeni bir hayatın başlangıcı gibi hatırlarsın." "Bir gün çiçek dikmekten yorulursan?" Umut hiç düşünmeden cevap verdi. "O zaman orman olur." Bazı insanlar yazmak için yaşar. Bazılarıysa yaşayabilmek için yazar. Umut Aksu, hayatı boyunca kendini başkalarının hikâyelerinde arka planda kalan sessiz bir ağaç gibi hissetti. Mira Yıldırım ise kendi hayatına sığamayan bir kızdı. Biri satırlara tutunarak yaşadı. Diğeri o satırlara tutunarak hayatta kaldı. Ve bazen... İnsanı hayata bağlayan şey büyük mucizeler değil, bir ekranın ardındaki yabancı, bir sensör sesi ve o sese verilen küçücük bir sözdür. Peki ya bazen umut, bir duygu değil de bir insanın adıysa?

Bana sadece bir soyadı söylemişlerdi. Ben de o soyadını taşıyan yanlış kişiye mesaj attım. Amacım arkadaşımı üzen çocuğa haddini bildirmekti. O ise bana sadece tek bir cümle yazdı. "Beni biriyle karıştırıyorsun." İnanmadım. Çünkü okulda hakkında duyduklarım, bana mesaj atan çocuğun söylediklerinden daha inandırıcı gelmişti. Keşke ilk yanıldığım şey numara olsaydı. Leyla sadece arkadaşını üzen çocuğa haddini bildirmek istiyordu nereden bilebilirdiki yazdığı numara aynı okulda olduğu ve hakkında hiçte iyi şeyler duymadığı o çocuğa ait olucağını .

Abimin en yakın arkadaşıydı.** Benimse yıllardır aşık olduğum adamdı. Beni kardeşi gibi görüyordu. Ben ise onun bana kardeşi gibi bakmasına her geçen gün biraz daha dayanamıyordum. O benden uzak durdukça ben ona yaklaştım. O kendine kızdıkça ben daha çok üsteledim. O hislerini inkâr ettikçe, ben ikimizin yerine de hissetmeye devam ettim. Çünkü bazı insanlar hayatınıza yanlış zamanda girmez. **Sadece, doğru insan olduklarını anlamanız için biraz fazla beklerler.** <~> Keyifli okumalarrr

Sınav stresini atmak için İzmir`e tatile gelen kumru geri dönmek istemeyeceğini nereden bilebilirdi?

Lara gecenin bir yarısı gelen mesajla hayatının altüst olacağını bilmiyordu... Bazı mesajlar sadece başlangıçtır

TokaAvcısı:Mavi sweatshirt. Muz toka. Sinirli kaş. Ve yine gülmemek için kendini zor tutan dudaklar. Senin o "umrumda değil" haline bile ayrı düşüyorum. MuzTokalı:?? Şey... Sen kimsin ve neden kulağımın arkasından mesaj atıyormuşsun gibi hissettim? "İki anonim hesap, binlerce kelime... Ve gerçeğe giden tek bir yol."

İki ayrı dünya, bir tesadüf ve `bizden olmaz` denilen bir aşk "Sahi, bizden olmaz mı?"

"Abi, yeter ya. Sırf kız hal hal takıyor diye sürekli şu şarkıyı söylemesene. Yıllardır aynı şarkı, bıktım." "Ben bıkmadım. Oğlum, baksana sözlere. Ne diyor Barış Manço. ` Bir bakışı canlar yakar,` diyor. Bir bakışı canımı yakıyor işte."

Bilinmeyen numaradan gelen mesaja cevap verdim… En fazla ne olabilirdi ki? Yanılmışım. Çok şey olurmuş… Mesela gerçek aşkı buldum, bir kalbin ne kadar hızlı çarpabileceğini öğrendim. Huzuru, sevgiyi ve umudu buldum. Küçük anlarda büyük mutluluklar bulmayı, birini kaybetme korkusunu ölesiye duymayı öğrendim. Kısacası, onunla ben her şeyimi buldum. Başta ise kendimi…

Ben Yağmur Demir. Koşulsuz güvendiğim bir ailem vardı. Benden asıl gerçekleri saklayan... Sevdiğim bir adam vardı. Yalanlar üzerine gizleyerek sakladığım...Abimin en yakın arkadaşı. Bir abim vardı, koşulsuz güvendiğim ama güvenimi boşa çıkartan... Ben Yağmur Demir. İnandığım, güvendiğim ne varsa hepsini birer birer kaybettim. Kaybediyorum. Kendimi kaybetmemek için aşkıma ve dostlarıma sığınıyorum. Ben annemin rahminden düşen bir lanetim. •••••••••••••••••••••••••••••••• (İlk versiyon) Hikayeye başlama tarihi : 28.08.2021 Hikayeye bitirme tarihi : 29.07.2023 •••••••••••••••••••••••••••••••• (Son versiyon) Başlangıç Tarihi: 17.01.2025

"Aynı mahallede büyüdük, aynı okula gidiyoruz ve her sabah aynı yolu yürüyoruz. 16 yılım her anında onunla geçti. Ama bu sene bir şeyler değişti. Sınıfta yan yana otururken birden gözlerinin içine bakamaz oldum. Gülüşü her zamankinden farklı gelmeye başladı. En iyi arkadaşına aşık olmak, dünyanın en güzel hissi mi yoksa her şeyi mahvedecek bir felaket mi? Okul koridorlarında, sınav paniklerinin arasında büyüyen ve çocukluk defterini kapatıp yepyeni bir sayfa açan iki gencin hikayesi." "16 yaşındayız. Hayatımızın en karmaşık, en deli dolu dönemindeyiz. Ve ben bu karmaşanın içinde, çocukluğumdan beri sığındığım tek limanı kaybediyorum. O benim çocukluk arkadaşımdı. Her şeyimi anlatabildiğim tek insandı. Şimdi ise aramızda görünmez, aşılmaz duvarlar var. O duvarları yıkan aşk mı olacak, yoksa bizi tamamen birbirimize yabancılaştıracak sırlar mı? Çocukken birbirimize verdiğimiz sözler, lisenin o acımasız gerçeklerine dayanabilecek mi?"

Adını aldığı denizden daha sert, daha hırçın nasıl olabilirdi bir insan? İşte Asi Dizdar tam olarak öyle biriydi. Annesi adını koyarken Karadeniz’in hırçın, dize gelmez dalgalarına bakarak koymuştu kızının adını. Neşeliydi, hoyrattı ve biraz da deli. Ama mahalleli onun bu halini severdi. Adı gibiydi fakat neşeyle, mutlulukla, sevgiyle parlayan gözlere sahipti. Ta ki deniz gözlü, güneş saçlı annesini kaybedene kadar. Hayat Asi’ye, karanlık ve kasvetli Karadeniz havasının hakim olduğu on altıncı yaş gününün sabahında ilk darbesini attı. Aldığı ilk keskin darbe annesinin sonsuza kadar gidişiydi, ikinci ve en güçlü darbe ise çocukluğundan beri hep bambaşka gözlerle baktığı abisinin arkadaşının gidişiydi. Asi kalbine iki darbe aldı. İlkinde kalbi çatladı, ikincisinde ise paramparça oldu. Arık o sevgiyle ışıl ışıl parlayan gözleri Karadeniz’in ta kendisi oldu. Karanlık, kasvetli ve buz gibi. Ta ki seneler önce kalbinin paramparça olmasına neden olan o adam ansızın bir bahar günü çıkıp gelene kadar. Yirmili yaşlarında onu yalnızlığa terk eden o kahvenin en sevdiği tonu olan gözler bu sefer büyük bir tutkuyla ona bakıyordu. Sevda diyordu sevdiği adam, bu bakışa. Peki sarsılmış güvenine rağmen sevdiği adamın sözleri, gözleri ve sevgisi ne kadar gerçekçiydi? Büyük bilinmezlikler, ufak yanlış anlaşılmalar, oldukça kalabalık ortamlar, şen kahkahalar ve senelerce bastırılmış sevdalarla dolu bir mahallede Asi’yi neler bekliyordu? ⤜→ Karadeniz hırçın ama Asi ondan da hırçın. Ama ne derler bilirisiniz. Karadeniz`in hoyrat, hırçın, deli kızı Asi`nin sevdaya ve yaşamaya olan umudu bittiği yerde Ural Soner`in inadı başlar. Unutmayın burası Karadeniz. Sevdaluk olmasaydı, Karadeniz de olmazdı.

"Bir kitabı okumak hayatını değiştirebilir... Ya o kitabın içinde uyanırsan?" Elena, eski bir kitapçıdan aldığı gizemli bir fantastik romanı okumaya başlar. Hikâye öylesine sürükleyicidir ki kitabı elinden bırakamaz. Ancak bir gece kitabı okurken uyuyakalır... Gözlerini açtığında artık kendi odasında değildir. Karşısında devasa kuleleri, büyüyle dolu koridorları ve renklerine göre ayrılmış cübbeler giyen öğrencileriyle Arcanis Akademisi vardır. Bu dünyada her şey kitaptaki gibidir. Ya da Elena öyle sanıyordur... Herkes onun en alt sınıf olan Kahverengi Cübbe`ye seçileceğini düşünürken, kader bambaşka bir yol çizer ve Elena doğrudan Siyah Cübbe`ye seçilir. Bu seçim yalnızca okulun düzenini değil, yıllardır süren düşmanlığı da sarsacaktır. Bir yanda okulun en güçlü zorba grubu... Diğer yanda karanlık sırların peşindeki Direniş Grubu... Ve tüm bu karmaşanın ortasında, kaderi Elena`nınkine bağlanacak olan gizemli bir öğrenci: Kael. Peki Elena gerçekten bu kitabın baş karakteri mi... Yoksa hiç yazılmamış yeni bir hikâyenin başlangıcı mı?

Elma Şekeri. "Neler oluyor Lalin, bu kim?" Bir kez daha aynı soru yönelince sustum. Karşımdaki adamın gözlerine bakmayı sürdürdüm sadece. Çünkü bu kişi babamdı. Çocukluğumu, parçalayan. Elma Şekerinden nefret etmeme sebep olan o adamdı babam. Benim babam peri masallarındaki gibi değildi, ki ben peri değildim. Ben Lalin`dim. Günahın tohumu, terkedilmeye mahkûm. Babamdı karşımdaki adam, yıllar sonra ne kadarda değişmişti. "Ne o? Bahsetmedin mi sevgiline benden Lalin?" dedi baba. Niye bahsedecektim ki? Benim için asla değeri olmayan birini neden başkasına bahsedeyim ki? "Bende değerin yok Korkut Polat. O yüzden bahsetmemişimdir, ayrıca hoşgeldin. Bakıyorum ki gelebilmişsin, kendinde gelecek yüzü bulup." dedim. Sinirden köpürdüğü apaçık gözle görülürdü. Altay baktı, hiç birşey demedi. Biliyorum kırılmıştı. Bu oyunda kim kırılmamıştı ki?

"Bazı yazlar sadece takvimde bir mevsim değişimi değildir; insanın kendi kabuğunu kırıp, ruhunun derinliklerindeki o fırtınalı denizle ilk kez tanışma vaktidir." Anne ve babasının boşanmasının ardından içindeki kırık dökük parçalarla baş etmeye çalışan 17 yaşındaki Deniz için bu yaz, Ege’nin o tanıdık ve güvenli müstakil evlerine sığınmaktan ibaretti. İnsanların acıyan bakışlarından kaçmak, kendi sessizliğinde kaybolmak istiyordu. Ancak her yıl buluştuğu arkadaş grubunun arasına bu yaz katılan biri vardı. Grubun neşeli kargaşasına tamamen tezat, bir zeytin ağacının gölgesinde dünyayı sessizce izleyen o soğukkanlı ve rahat çocuk, Deniz’in ördüğü tüm duvarları tek bir bakışıyla sarsacaktı. Dalga seslerinin, gece yürüyüşlerinin ve kalbi durduracak kadar yakın olan o ilk aşkın hikayesi... Deniz, bu yaz sadece ailesinin dağılan parçalarını toplamayacak; Yağız`ın o tekinsiz ama güvenli limanında kendi sesini yeniden keşfedecekti. Tabii, her sakin limanın altında yatan fırtınalara yakalanmadan önce...

"Senin şimdi sevgilinde vardır kesin." "Var zaten var diye orospumu oluyorum" "Tipe bak tam bir fahişe" "Ozaman benim şimdi çıkmam gerekiyor saat on iki fahişelik bunu gerektirir" Yeni abilerine laf sokarak odasına gider ve on beş dakka sonra kısacık bir elbiseyle aşağiya birdaha iner. "Bu arada öyle bakmayın kafama takamayacağım kadar değersizsiniz gözümde" Diyerek evden çıkar ve o gece arkadaşında kalarak eve gelmez...

Onun krallığında her şey yasaktı. Aşk yasaktı. Bağlanmak yasaktı. Güvenmek yasaktı. Çizginin dışına çıkmak ise affedilmeyecek tek suçtu. Ama en büyük yasağı yani Aşksa bu kaderi çoktan bozmuştu.

Gülüşleri güzel olanın acısı büyük olur. "Biri sevdi, biri ayrıldı, ikisi arada kalarak toprak oldu ve ikisi düşman..." Biri sevdi... Söyleyemediği her kelimeyi kalbinin en kuytusunda saklayarak. Biri ayrıldı... Gidişi kapı sesi kadar kısa, bıraktığı etki bir ömür kadar uzundu. Şimdi ikisi arada kalarak toprak oldu... Adları anıldığında havayı ağırlaştıran o büyük sessizlikte yaşamaya devam ederek. Ve diğer ikisi düşman oldu... Bir zamanlar aynı yolda yürüyen iki insan, şimdi aynı acının iki ayrı tarafı. Kader onları aynı hikâyenin içine yazdı, ama aynı sayfada durmalarına izin vermedi. Biri sevgisiyle bekledi, biri sevgisini unutarak gitti, İkisi sessizliğin en derinine gömüldü, ikisi öfkelerinin gölgesine sığındı. Ve geriye... Yarım kalan sözler, bitmeyen hesaplar ve hikâyenin bile söyleyemediği bir "keşke" kaldı.

Hayat sahiden bu kadar değerli miydi? Yoksa benim gözümde mi değersizleşmişti bilmiyordum. Hayata karşı artık bir amacım umudum yoktu ta ki içimdeki hisleri dinleyene kadar. Bazen biri çıkar karşınıza... Size tavsiye vermez ama iyi bir tecrübe verir.