“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Final oldu. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Mira, üniversite yıllarında kimseye kolay kolay güvenmeyen, kendi sessizliğinde yaşamayı öğrenmiş bir genç kadındır. Burak ise hayatını kendi kurallarıyla inşa etmeye çalışan, ailesinin gölgesinden çıkmak için çabalayan bir adam. Tesadüfen başlayan bir tanışma… Basit bir bakış… Ve zamanla fark etmeden büyüyen bir bağ. Ama hayat, her güzel şeyin içine biraz kırılma koymayı sever. Kariyer baskısı, yanlış insanlar ve söylenmeyen cümleler… İkisini aynı yolda tutmak yerine yavaş yavaş ayrı yönlere sürükler. Mira bir gün, kalbini en çok yoran şeyin sevgi değil, ihmal olduğunu fark eder. Burak ise elindekileri kaybettiğinde bazı şeylerin geri dönmeyeceğini çok geç anlayacaktır. Ve bazı hikâyeler, mutlu sonla değil… geriye kalanlarla yazılır.

Bazı insanlar gürültüyle yıkılır, bazıları ise sessizce... Harin, sevgiyi bulduğunu sandığı anda en büyük sınavıyla karşılaşır. Ruan ise geçmişinin gölgesinde, duygularını silah gibi kullanmayı seçmiştir. Birinin sevgisi, diğerinin oyunu olurken ikisi de farkında olmadan geri dönüşü olmayan bir yola sürüklenir. Peki, sevdiğin kişi seni en çok inciten kişi olursa yine de onu sevebilir misin? Çünkü bazı hikâyeler mutlu başlasa bile, sessizce solarak biter...

"Bu şiir kitabı, aşkın en saf, en yakıcı ve en buruk hallerini dizelere döküyor. Özlemin gölgesinde, kalbin sessiz çığlıklarını, sevginin hem tatlı hem acı izlerini bulacaksınız. Her bir satır, kaybedilen bir anın, dokunulamayan bir hayalin ve yeniden yeşeren umudun yankısı. Aşk acısının derinliklerinde kaybolmaya, özlemin sızısında kendinizi bulmaya hazır mısınız?"

Efsel & Uras Bizimle bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Bu yolculukta onları neler bekliyor hep beraber yaşamaya ne dersiniz? Ressam kızımız ve Asker erkeğimiz ile farklı tutkular farklı sevgiler bu hikayede her şey mevcut o zaman geçelim mi ön izlememize ... ------------------------------- "Uras!" diye yüksek sesle inlemiştim o ise gülerek "Abi demeyi bıraktın mı sonunda Güzelim, adımı o dudaklardan duymak nasıl hissettiriyor bilmek ister misin?" demesi ile sinirlenmiştim ağzıma geleni tekrar söyleyecektim. "Sen bana hiçbir şey hissedemezsin tamam mı?! Bana dediklerini unutma Uras beni küçük kız çocuğu olarak gördüğünü ve başka kadınların hissettirdiklerini yaşatamayacağıma dair sözler mesela tanıdık geldi mi?" O ise daha çok sırıtarak duvara sıkıştırmıştı beni nefesi suratıma vuruyordu ve bu his beni zorluyordu. "Tüm öfkeni aynı bu şekilde yüzüme söyle Efsel. Hepsinin bir açıklaması var zamanımızda var her şeyi anlatacağım ama önce yapmam gereken bir şey var." Demesiyle dudaklarıma kapanan dudaklar oldu... ------------------------------- Onlarla beraber bu ateşte yanmaya hazır mıyız bakalım bizi neler bekliyor hep beraber yaşayacağız...

İhanetlere uğradım, sırtımda ki bıçakların sayısını bile unuttum... Ama aklımda olan tek bir şey vardı. İntikam Hem benim hemde ihanete ve haksızlığa uğrayanların intikam alma zamanı gelmişti.. biz sustukça aynı şeyleri yapmaya devam edeceklerdi ama bu sefer susmak yoktu, kan, göz yaşı, kayıplar, ve en önemlisi intikam vardı..

Ovdun ve okşadın beni Çıktı içimdeki cin; Ondan ölümümü diledin. Mayıstı. Seni o yüzden bağışladım! -Küçük İskender

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ? Yayın: 25.01.2025

Meleğin babası nın işi nedeniyle yıllar önce terk ettiği şehire geri dönerler ancak onu bekleyen 3 kişiden habersizdir.

Adım Hilal Bade. Hayatım, bir hastane koridorunun beyazlığı kadar net, bir fincan tarçınlı kahve kadar sıcaktı. Ben buyum sanıyordum; sessizce hayat kurtaran, satır aralarında huzur arayan o görünmez kız... Ama meğer her şey, koca bir yalanın üzerine titizlikle inşa edilmiş. Şimdi bir yol ayrımındayım. Bir yanda beni sevgiyle büyüten, geçmişimi benden saklayanlar; diğer yanda ise bana yabancı bir el uzatıp `asıl ailen biziz` diyen gölgeler. Kime inanmalı? Seni bir fanusta saklayan şefkate mi, yoksa seni o fanusu kırarak kurtaracağını iddia eden gerçeğe mi? Geçmişin tozlu raflarında bir pusu bekliyor ve ben, o pusunun tam ortasında adımı ilk kez duyuyormuş gibi hissediyorum. Gölgem bile benden bir şeyler saklarken, kime sırtımı yaslayabilirim? Biliyorum; en güçlü çığlıklar, her zaman en sessiz ruhlardan yükselir. Ve benim feryadım, artık sadece kalplerde duyulmayacak kadar büyüyor. Karanlık çöküyor. Ama unutmayın; hilal, en çok zifiri karanlıkta parlar. … "Gülşen-i dehrin ne bülbülüyüm, ne de gülü; ben o sessiz feryadım ki, ancak kalplerde duyulur."

Gökten inen sarmaşıkların birbirine dolanmasıyla başladı her şey. Sarmaşıklar tek tek inip bizi ilk günden bağlamıştı. Sonra o sarmaşıklar koptu ve geriye kocaman bir hayal kırıklığı bırakmıştı. Şimdi sarmaşıklar tekrar toplanıyordu ve bizi bir araya getirmek için komutlanıyolardı. " Bizi öldürdün ama ben yine de sana geldim. " diye kendime kızarak fısıldadım. " Bizi öldürdüm ve şimdi toplamak için yeminliyim. " dedi alnını alnıma bastırıp. Sarmaşıklar birbirine dolandı ve zaman bizim için akmaya başladı. Bu kurgu da geçen tüm kurul ve kuruluşlar da geçen olaylar gerçeklik teşkil etmez!!

Yüzbaşı Ay Bozkurt ve Yüzbaşı Efe Karaaslan ın hikayesidir. Aslında hikayemiz bir operasyonda başlar. 6 yıl boyunca gizli gizli seven erkek karakterimiz Efe Karaaslan ve kendini sadece askerliğe adamış kadınımız Ay Bozkurt un hikayesidir buyurun okuyun.

Duyguların mısralara döküldüğü şiirlere hoşgeldiniz Umarım beğenirsiniz canlar.

Nazlı Larin Arslan, çocukluğundan beri Mirza İkbal Sancaktar`a aşıktı. Yıllarca uzaktan sevdiği adamla sonunda yolları kesişmiş, hayalini kurduğu aşkı yaşamaya başlamıştı. Ancak bazen sevmek yetmezdi. Mirza`nın seçtiği meslek, taşıdığı sorumluluklar ve ikisinin de kontrol edemediği sebepler onları birbirinden kopardı. Nazlı için Mirza, geride bırakılması gereken bir anıydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu... Aradan yıllar geçti. Hayat ikisini bambaşka yerlere savurdu. Tam her şey bitti derken kader, onları hiç beklemedikleri bir yerde yeniden karşı karşıya getirdi: aynı timde. Fakat bu kez aralarında sadece yarım kalmış bir aşk yoktu. Saklanan sırlar, kapanmamış yaralar ve cevabı yıllardır verilemeyen sorular vardı. Peki, yıllara meydan okuyan bu aşk yeniden filizlenebilecek miydi? Yoksa Mirza İkbal Sancaktar, Nazlı`nın gençliğinde yaptığı en büyük hata olarak mı kalacaktı? Bazı aşklar zamanla unutulur... Bazılarıysa yıllar geçse bile kaldığı yerden devam etmek için geri döner.

Şeytan ve melek ruhlarının birleştiği şehirde hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Melek görünümlü şeytanlar etrafı sarmışken içlerinde masum olanların canı çok yanacaktı. Peki ya şeytan görünümlü meleklere neler olacaktı? Kimse bilmiyordu bilinen tek bir şey vardı,o da herkesin canı çok yanacaktı.

O, herkesin bittiği sandığı bir yerde sustu. Ama bazı hikayeler bitmez... sadece bekler. Zaman geçer, yollar değişir isimler eksilir. Yine de bazı kalpler, geri dönmesi imkansız sanılan bir ihtimali yaşatmaya devam eder. Ve bazen en ağır sessizlik, söylenmemiş sözlerden değil... söylenememiş duygulardan oluşur. Ne giden tamamen gider, ne kalan tamamen kalır. Sadece zaman, ikisinin arasına uzun bir bekleyiş bırakır.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum. Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle. "Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak. Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı. "O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken. Ben de güldüm. •_________ "İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim." Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı. Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti... ⸻

✦ ~~~~~ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ Bu satırlar sadece kâğıda dökülmüş kelimeler değil; her gün tekrarladığım sessiz bir ritüelin nefesi. Her gün, içimde biriken söylenmemiş hisleri, seni düşündüğüm anları, kelimelere dönüştürmeden önce içimde yavaşça dolaşan duyguları yazacağım. Bu mektuplar sana ulaşmak için değil, bana ait bir dünyayı saklamak ve her gün yeniden hissetmek için var. Her satır, her harf, her nefes, duygularımın sessiz bir izi. Ve gün sonunda, yazdığım mektubu yırtacağım, parçalara ayıracağım; çünkü her günün hisleri, sadece o günün içinde anlam kazanıyor. ✦ ~~~~~

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

Bir ölüm neler doğurabilirdi? Bana sorsanız acı ve hüzün derdim fakat ölüm bu sefer acı ve hüzünle birlikte aşkta doğuruyordu. Peki bu aşk ölüm gibi acılı mı geçecekti? Yoksa heyecanlı ve tutkulu mu? Bunun cevabını sadeceler onlar verebilirlerdi. Kalem onların elindeydi. Etrafa saçılmış mürekkepleri toplayıp hayatlarını yazmak istiyorlardı. Yaratıcı izin verdi ve şimdi onların hayatları kalemin ucundaki mürekkep gibi akıp gidecekti.

Asker sadece vatan uğruna feda edilen bir can mıdır? Arka planda taşıdığı yükler, kayıplar ve özlemler yok mudur? Sert bakışlarının ve disiplinli duruşunun altında hiç mi duygu saklı değildir? Urungu; Kurt Timi, Turan Timi, onları bekleyenler ve karşılarındaki terör örgütünün gözünden anlatılan bir hikayedir. Dostluğun, fedakarlığın, kayıpların, sadakatin ve mücadelenin iç içe geçtiği bu yolculukta her karakter kendi sınavını verecektir. Temelinde ise iki timin bir terör örgütüne karşı verdiği mücadele yer almaktadır. ✅Bu eserde geçen tüm askerî unsurlar, taktikler, operasyonlar, mekânlar, örgütler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan hiçbir örgüt, kurum, kuruluş, kişi veya şehir sahnelerindeki kurgu gerçeklikle ilişkilendirilemez!

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?