" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

İki düşmanın hiç bilmeden girdiği bu yolda işlerin ters gitmesi sonucunda işleyecekleri günah onları nasıl bi duruma getircek ve bu iki birbirlerine düşman kalabilicekler miydi?

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Sen mi karanlığın içindesin? Yoksa karanlık mı senin içinde?

┈┈┈༺☆༻┈┈┈ Kanla yazılmış bir kader, acıyla şekillenmiş hayatlar.    Onlar birer kahraman olarak anılmıyorlar belki ama suçlu da değiller.    Her geçen gün biraz daha yok oluyorlar, daha çok hiçliğe karışıyorlar.    Çünkü bu ülkede adaleti sağlamak sanıldığı kadar kolay değil. Her adım attıklarında ölüme biraz daha yaklaşıyorlar.    Fakat pes etmek nedir, işte bunu bilmiyorlardı. Onlara öğretilen tek şey direnmekti.    Belki de bu yolun sonu bir uçuruma dayanıyordu, belki de bir sonu yoktu. Hatta belki, daha yolun sonunu dahi göremeden kanları akacaktı.    Ama en azından, "Biz elimizden geleni hatta daha fazlasını yaptık," diyebileceklerdi. Çaba göstermiş olacaklardı.     Fakat yolun sonunu görmeden hiç birinin ölmeye niyeti yoktu.    Onlar, tarih yazacaklardı. ┈┈┈༺☆༻┈┈┈ 🌀Başlangıç Tarihi; 22 Temmuz 2026 👾Tüm hakları saklıdır, herhangi bir çalıntı durumunda hukuki işlem başlatılacaktır.👾

Gözleri bağlı, tek tek sayarken biliyor: Tek bir hata, tek bir zayıflık... ve her şey silinecek. Cesaretin olmadığı yerde kurtuluş da yoktur. Bu, bir enkazın içinden yeniden doğuşun hikâyesi... Ya da sonsuza dek o yıkıntının altında kalmanın. Enkaz, çaresizliğin en karanlık yüzüyle yüzleşmeye hazır olanlar için başlıyor.

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

Bazı insanlar isim aldıkları gün kaybolur. Adım Farsça’da ‘çare’ demek. Ne ironik… İnsanın bazen adını taşımaya ömrü yetmiyor. Belki de bu hayatta en çok kendime çare olmam gerekiyordu. Şimdi böyle düşününce bazen diyorum acaba ben gerçekten var mıyım? Ben onların dünyasına ait miyim ya da sadece yanlışlıkla burada unutulmuş bir yabancı mıyım? Bunları yazıyorum çünkü; hiç değilse birileri, bir zamanlar nefes almış ama yaşamayı hiç becerememiş bir kızın var olduğunu bilsin diye. Ben Darmân. Adım çare demek. Ama bu hikâyede kimse kimseye çare olamayacak.

Onu unutmamam gerekiyordu. Ama ben unuttum. O ise... Beni hiç unutmamıştı.

Ela Yıldız, sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki yanlış gecede, yanlış yerde, yanlış adamla karşılaşana kadar Karan Efe Arslan... Şehrin karanlık yüzünü yöneten, adı fısıltıyla anılan adam. Soğuk,tehlikeli ve ulaşılamaz biri. Güveni yoktur , merhameti ise asla... Sırlar, ihanetler , düşmanlar ... Bu hikayede kimse masum değildir. Ve bazı aşklar, kurşundan daha ölümcüldür...

Ruhlarını günahla mühürlendiği yedi lider. Herkesin kanında dolaşan zehirli sırlar ve herkesi devirmek üzere olan, sırlar kadar tehlikeli, intikam kadar tutkulu bir esaret.

“Bana canavar dediler. Çünkü karanlıktan korkuyorlardı. Ama bilmedikleri bir şey vardı… Karanlık her zaman kötülük değildi. Bazen sadece unutulmuş olanın sesiydi.”

Yalnızlığın kimsesizlğin hiçliğin kıyısında adım adım ilerleyen Feride Meva Ahlas, mutlak gerçeğin bütün ürkünç ve doğruluğuyla Ejder denilen bir ` Mafya bozuntusu `karşılaşır. Hayatının asıl o zaman değiştiğini kimse bilmese de annesi her şeyi en başından bilmekte ve yakından tanık olmaktadır. ༺═────❦─────═༻" Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. Metnin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın açık izni olmaksızın hiçbir şekilde çoğaltılamaz yayımlanamaz veya farklı platformlarda kullanılamaz. Aksi bir durumun tespiti halinde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. Bu kurguda yer alan olaylar karakterler ve davranışlar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan unsurların gerçek hayatla herhangi bir bağ kurulmadan yalnızca kurgu çerçevesinde değerlendirilmesi önemle rica olunur. Metinde yer alan hiçbir durum veya davranış gerçek yaşamda kabul edilebilir ya da örnek alınabilir nitelikte değildir.

Herkesin mutlu oldğu bir gün herkesin gelmesini beklediği gün benim ise karanlığımda boğulduğum sıradan bir günde değişti hayatım doğru sandığım yanlışlara inanmıştım bu yanlışların içinde bana bir seçim sunuldu ve ben seçtim mahvolmuş ruhuma son bir darbeyi ben indirdim ve o yok oldu ya da bana öyle geldi...

İhanetlere uğradım, sırtımda ki bıçakların sayısını bile unuttum... Ama aklımda olan tek bir şey vardı. İntikam Hem benim hemde ihanete ve haksızlığa uğrayanların intikam alma zamanı gelmişti.. biz sustukça aynı şeyleri yapmaya devam edeceklerdi ama bu sefer susmak yoktu, kan, göz yaşı, kayıplar, ve en önemlisi intikam vardı..

Takıntılı bir takipçi kurgusudur. Koray, Mina’yı ilk kez kapısını açtığında görmedi. Onu çoktan tanıyordu. Nelerden korktuğunu, geceleri ne yazdığını, perdelerini ne zaman kapattığını… Mina gerçeği öğrendiğinde polise gitmesi gerektiğini biliyordu. Ama bazı tehlikelerden kaçılmaz. Bazıları arzulanır.

“Gerçeklerden kaçamazsın Lavinya, sadece saklanabilirsin…” 🔗 Değişimin içinde değişim olur mu? Ya bu bir döngüden ibaretse. Ya da sen bu değişimin ta kendisi isen? Yapabilir misin? Kırabilir misin bu zinciri? Gerçeklerin birbirine bağlandığı… Ve en önemlisi kendini bulabilir misin? İşte ben, kendimi bulmaya çalışıyorum. Ama kendimi bulmaya başladığım her saniye geçmişle yüzleşiyorum. 🔗 Yazar Notu: Bu kitaptaki mekanların, şahısların ve olayların hepsi hayal ürünüdür. Gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Ayrıca bu kitap cinayet, adam yaralama, intihar, intihara meyillilik, bunalım, ağır depresyon, depresif düşünme, alıkoyma, küfür, rahatsız edici temalar vb. tetikleyici unsurlar barındırmaktadır.

Kış susar. Her şeyi örter. Ama bazı izler, karın altında bile kaybolmaz. Bir yıldız. Bir hançer. Karanlık bir orman ve o karanlığın içinde kaybolmuş bir sır. Aşk, güven, ihanet birbirine karışırken…. “Gerçekten kimi kurtarmaya çalışıyordum?” “İnsanlar en karanlık gecenin ay doğmadığında yaşandığını sanırdı. Oysa gerçek karanlık, Sirius gökyüzünde belirdiğinde başlardı.”

Bizim yaşadığımız, sıradan sandığımız bu dünyada… anlam verilemeyen, tüyler ürpertici olaylar yaşanmaya başlar. Karanlık Orman’da, bedenleri paramparça olmuş, üzerlerinde tuhaf ısırık izleri taşıyan insanlar art arda bulunur. Herkes panik içindedir. Uzmanlar, yetkililer ve halkın büyük bir kısmı, bunun doğaüstü bir varlık belki de bir vampir saldırısı olduğuna inanmaya başlar. Ancak toplum ikiye bölünür: Bazıları bunun gerçek olduğunu savunurken, bazıları da bunun geçen yıl yaşanan benzer olaylar gibi bir kurmaca, bir dikkat dağıtma planı olduğuna inanır. Onlara göre bu dehşet senaryosu, ülkede büyüyen kaosu perdelemek için hazırlanmış bir oyundur. Fakat insanlar gerçeğin tamamını bilmektedir. Çünkü ormanın içinde sadece dişler değil, pençeler de kol gezmektedir. Isırıklar sadece vampirlerden değil… Ay ışığında şekil değiştiren, kurt adamlardan da kalmıştır. Ve asıl gerçek... çok yakında, herkesin gözlerinin önünde ortaya çıkacaktır.

Winx, yaz tatiline girdiklerinde akıllarında olan tatil düşüncesini bir anda Omega boyutundan kaçmayı başaran bir kötü ile silerler. Kendisine "Valtor" diyen bu kara büyücü peşine Trix`i de takıp tüm büyülü boyutu tehdit eder. Bu sırada Winx`in şüphesiz en güçlü üyesi ve yıkılmış krallığın kalan son varisi olan Bloom, Gölge Zümrüdüanka`nın gücüne sahip Lord Darkar`ın yarattığı özgüvensizlikle savaşır ve yavaş yavaş da olsa, aslında içindeki kötülüğün dinmediğini fark eder. Bu kötülüğü, karanlığı fark eden yalnızca Bloom değildir... Not: Winx 3. Sezonun baştan anlatımıdır. Temelde Valtor ve Bloom`un ilişkisini konu alır.

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

Soğuk taş duvarların ardında görkemli bir krallıkta, sırlardan habersiz, avuçlarındaki lanetle savaşan bir ruh. Kim görür onun yalnızlığını, kim bilir onun gerçek gücünü? Neyin bedeliydi bu lanet, yoksa bir lütuf muydu? Her şeyi küle dönüştüren o avuçlar, aslında nasıl bir gerçekliği saklıyordu? Bir gecede başlayan o sessiz kaçış, sadece geçmişin değil, kaderin son perdesini mi aralıyordu? Külün dağıldığı o noktada; geriye kalan tek şey, ne bir başlangıç ne de bir sondan ibaret olan, o kaçınılmaz uyanışın sessizliği.

Yirmi dört yaşındaki okuma yazma bilmeyen Altay, anne ve babanın yokluğunda dört kardeşine ve ablasına hem anne hem baba olmak zorundadır. Büyük sorumlulukların, görünmez fedakarlıkların ve her şeye rağmen birbirine tutunmaya çalışan bir ailenin samimi, sert ama sıcacık hikayesi...

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

"Gözlerimle, yıllar önce o lanetli sekiz yaşımda yalvardığım gibi yalvarıyordum. Ve ben, kendimi bildim bileli bu zayıflığımdan nefret ediyordum." ​Elysian Krallığı`nın parıltılı surları ardında, adalet sadece bir illüzyondan ibarettir. Bu görkemli dünyada Başkomutanlık koltuğunda oturan Brandon içinse hayat, her gün taşımak zorunda olduğu ağır bir "lanetli" damgasından farksızdır. Öz dedesi olan Kralın bitmek bilmeyen nefreti, Ak Konsey`in acımasız haksızlıkları ve her adımda üzerine çöken o ağır baskı... Sırf onu korumak uğruna sürgünleri göze alan abisinden başka, bu koca krallıkta sığınacak tek bir gölgesi bile yoktur. ​Ancak Edwards Malikanesi`nin karlı ve labirent gibi koridorlarında saklanan şey, sadece sekiz yaşındaki bir çocuğun geçmişteki sessiz feryatları değildir. ​Brandon`ın yüzündeki o sessiz boyun eğiş, aslında bu krallığın görebileceği en tehlikeli maskedir. Kalbinin hemen altında sinsice kanayan gizli yaralar sızlamaya, krallığın tam kalbinde karanlık bir tohum filizlenmeye başlamıştır. ​Herkes onun diz çöktüğünü ve yok olduğunu sanırken, sarayın aydınlık ışıklarının arkasında büyük bir fırtına büyümektedir. ​Kefaret günü yaklaşıyor. Işığa tapan bu krallık, kökleri derinde olan o karanlıkla yüzleşmeye hazır mı?