+16 küfür argo kurguda bulunmaktadır. Açık açık sahneler olmasa da değinilmiştir ona göre okuyup yorum yapın lütfen. "O çöpü oradan kaldır. Koku yapıyor." Olduğum yerde kalakaldım. Arkasından bakarken ağzım bir karış açık kalmıştı. "Koku mu? İnanmıyorum! İçinde sadece organik atık ve üç tane boş kahve bardağı var! Hey, bay çok bilmiş! Tanışmamız bu kadar mıydı?" Asansörün kapıları kapandığında arkasından dilimi çıkardım. Sertmiş, yakışıklıymış, dövmeliymiş... Ne olursa olsun! Defne`nin neşesini söndürmek o kadar kolay değildi Batu Bey. "Görüşeceğiz komşu," dedim poşetimi hırsla elime alırken. "Senin o asık suratını güldürmezsem bana da Doktor Defne demesinler!"

Birlik içinde olduğumuz huzurla yaşadığımız yerdi Sevgi Mahallesi. Sokağında oyun oynayan çocuklar, bilgi aktarımı yapan teyzeler, mis gibi kokan rengarenk çiçekler. Sıcak bir temmuz gününde açılan kapı ve karşılaşan iki genç...

Düşman olduğunuz kızın abisine aşık olmak mı?

MAHALLE KURGUSU İŞTE

0530** : İyi akşamlar. Tanıdık motor tamircisi olan var mı? 0534** : İyi akşamlar. 0534** : "Rıfat usta- 0537*** " buyrun.

Bir evde beş kız, beş farklı vibe. O beş kızında farklı farklı hedefleri var. Taşındıkları binada 6 erkek komşuları ile tanışıyorlar.

"Salçalı makarna iyileştirir." dedim O da yüzüne aldığı sırıtışla birlikte "Sende iyileştiriyorsun." dedi.

Apartmana yeni taşınan yan komşusu gece evinde antreman yaparken çok ses çıkarır ve Duru dayanamayıp yan komşusuna gider ve her şey o an başlar

Özgür dirseklerin mutfak masasına yaslayıp öne doğru eğildi. "Seninle koşup oynamayı özledim." dedi Özgür. Burnunun ucuna doğru düşmüş olan gözlüğünü işaret parmağıyla eski yerine iterken. "Bende özledim" dedi Mutfak tezgahında uğraşırken. Başını yana çevirip kendisini izleyen Özgür`e bakarak. Özgür hafifçe tebessüm edip önünde ki bisküvili pastadan bir çatal aldı. Her zaman ki gibi bu tatlı da genç kızın yanındayken lezzetliydi. Yoksa, genç kız yanında yoksa bal, baklava olsa dahi tadını alamıyordu. "Şimdi de oyun oynayabiliriz" dedi Özgür hafif muzip sesiyle. Her zaman ki gibi, bir kaşını kaldırmış yüzünde hafif tebessümü vardı. "Ne?" Nükte`nin yüzünden şaşkınlık ve bir o kadar da anlayamamazlık okunuyordu. "Diyorum ki, eskisi gibi oyun oynaya biliriz. " "Ne oynayacakmışız? Nasıl olacak o?" Nükte`nin sesi alay doluydu. "Evcilik oynayabilriz. Sen anne olursun, ben baba." [Nükte: dikkat edince anlaşılabilen ince mâna. ] [Kapak tasarımı kendi şahsıma aittir. ]

Umut Apartmanı, dışarıdan bakıldığında sakin bir binadır. Oysa aynı koridoru paylaşan hayatlar, fark edilmeden birbirine temas eder. Kapılar kapanır, sesler susar ama hiçbir şey tamamen gizli kalmaz. Bu apartmanda büyüyen Asel, güçlü durmayı ve sınır çizmeyi erken öğrenmiş genç bir kadındır. Düzenli görünen hayatı, günlük rutinler ve küçük mücadelelerle ilerlerken; apartmanın en tanıdık yüzlerinden biri olan Ahlas, bu düzenin hiç eksik olmayan bir parçasıdır. Ahlas, görev bilinci yüksek bir polis memurudur. Asel için fazla müdahil bir velet, Ahlas içinse Asel, her an başına iş açabilecek bir ufak belâdır. Aynı binada yaşamak, onları sürekli karşı karşıya getirir; bu karşılaşmalar zamanla basit bir komşuluk ilişkisinin ötesine taşar. Umut Apartmanı’nda geçen bu hikâye; gündelik hayatın içinden çıkan çatışmaları, dayanışmayı ve insan ilişkilerinin görünmeyen yönlerini ele alır. Sessiz görünen yaşamların aslında ne kadar hareketli olabileceğini, küçük anların büyük kırılmalara nasıl dönüştüğünü anlatır. Bazı insanlar yan dairededir. Bazı hikâyeler ise, kaçınılmazdır. Yayın Tarihi: 05.01.2026 ❀ Kitabımın tüm hakları bana aittir! (Ç)alınması durumunda gerekli işlemler tarafımca yapılacaktır! Kopyalanmasına kesinlikle iznim yoktur!!! Kapak tasarımı: thenazll_

Kalp akıl işi değildi. Kalbe söz geçiremezdin. Eğer sevdiyse, sevme diyemezsin. Dinlemezdi. Onu sevmek istememiştim ama en çok da onu sevmiştim. O ise beni hiç sevmemişti. Onun için çocukluğundan öylesine bir hatıraydım sadece. Nazlı`ydım ben. Nazlı Aladağ. Babasının Nazlı kızı. Annesinin baş belası. Abilerinin kıymetlisi. Onunsa hiçbir şeyi. Emre. Benim kalbimin en büyük yanlışı. ************ Hâlâ eski Naz`sın." "Değilim," dedim keskin bir tonla. Eski Nazlı severdi onu, çok aşıktı ona. "Çok zaman geçti üstünden. Büyüdüm ben." "Evet," dediğinde gözleri gözlerimi buldu. Gözlerimin içine bakarak konuştu. "Büyümüşsün." "Niye geldin?" Sesim istemsiz sitemli bir şekilde çıkmıştı. "Sıkılmıştın buralardan, öyle diyordun abime en son?" abime dediğim kısmı özellikle bastırmıştım. "Naz, sen bana sinirli misin?" "Ben sana niye sinirli olayım, Emre?" dedim kendimle çelişip, sinirli konuşurken. "Sen benim hayatımda mısın ki sana karşı herhangi bir duygu besleyeyim?" Şaşırmıştı. "Biz beraber büyüdük, Naz. Değil miyim hayatında?" "Değilsin!" dedim bir hışımla. "4 yıl oldu, Emre. 4 yıl. Öyle senin her yaz burada olmandan bahsetmiyorum ben. 4 yıldır hiç gelmedin sen. Arayıp sormadın bile. Sence sen benim hayatımda mısın?" ***

Yan komşu kitabımı beğenicenize eminimm okuyup yorum yaparsanız ve oy verirseniz sevinirimm🩷🩷 •TÜM HAKLARIM SAKLIDIR •KENDİ KURGUMDUR •ÇALINTI OLURSA DAVA EDERİM

"Ve..." dedi kısa bir duraksamadan sonra, "Rüzgar abi deme bir daha." Gülümseyip başımı yana eğdim. "Tamam, Rüzgar abiiim," dedim özellikle uzatarak. Rüzgar ellerini direksiyona vurdu, gülmemek için dudaklarını ısırdı. "Bir gün o `abi`yi pişman olacağın şekilde söyleteceğim," dedi. "Hii, terbiyesiz!" diyerek çıkıştım. Ama bundan zevk almış gibi sırıtıyordu hâlâ. ‐‐‐

Aynı sitede, yan yana duran iki ev… Ve birbirini tanımayan iki genç. Bazı yollar yalnız çıkılmaz… Belki de en güzel yol arkadaşı, kapının hemen yanındaki kişidir.

....... O sırada karşı dairenin kapısının açıldığını duyunca refleks olarak o tarafa dönmüştüm. İşte o an aşık oldum...

Yıllar geçti ama biricik annemizin yeri bir türlü dolmak bilmedi. Acımızı da yanımıza alıp bambaşka bir şehire geldik. Peki yıllar sonra her şeyin başladığı yere dönmeye karar verirsek: KEMER Mahallesine.. Kardeşliğin, dostluğun, ailenin, en önemlisi aşkın mahallesi; KEMER.

“OĞLAN BİZİM! KIZ BİZİM! OĞLAN BİZİM! KIZ BİZİM!” “Sema teyze tanıyordur. Kız tarafıyız dediler içeri girerken.” “Lan sorun o değil! Düğün de alkol yok. İkisi de sarhoş!” “Büyük ihtimalle Asya’nın arkadaşları başka bir yerde içtiler ve geld-“ Piraye bunları duyuyor lakin tepki veremiyordu. Çünkü ne kız ne de erkek tarafıydılar; aynı apartmanda oturdukları Vahide teyzeye gelen davetiyeyle içeri girmişlerdi. Onun yeğenleri olduklarını söylemişlerdi. Gece arkadaşıyla eğlenmeye çıkmışlardı, sarhoş oldukları zaman yanlış verilen bir kar- Piraye düşüncelerine ona bakan yeşil gözleri yakaladığı zaman ara vermişti. Bir zarf karıştırılması sonucunda hayatlarının belirli dönemlerinde birbirlerine maruz kalacaklarını kim bilebilirdi? Asker & Muhabir Atlas Alsancak & Piraye Şafak

Bir şehir, iki yabancı ve kaderi değiştiren bir kelebek etkisi. Alp Taner, altı aydır kendini mahkûm ettiği o dairede, duygularını zihninin ardına kilitlemiş bir hayaletti. Geçmişte yaptığı tek bir tercih yüzünden, ailesinden ve kardeşlerinden kopmuş, yalnızlığı kendine bir kalkan yapmıştı. Onun için bu şehirde kimse yoktu. Ta ki, karşı komşunun kapısından gelen beklenmedik o kayıp ilanı, Alp`in o kilitli kapısını zorlayana dek. Asu Berrak Akay ise beş yıl önceki bir kazanın gölgesinde, kayıp bir kahkahanın peşinden giden bir genç kadındı. Onun hayatı, bir abinin anısı ve asla bitmeyecekmiş gibi görünen bir suçluluk duygusunun etrafında dönüyordu. Şimdi, kader onları tam da en savunmasız oldukları anda, karşı karşıya getiriyordu. Alp`in zoraki yalnızlığı, Asu`nun gönüllü acısıyla çarpışmak üzereydi. Alp`in zihninde kurduğu duvarlar, Asu`nun kalbindeki o sessiz yeminle yıkılacak mıydı? İki yara, iki umut. Karşı komşudan başlayan bu beklenmedik yakınlaşma, ikisine de yıllardır kurmaya cesaret edemedikleri yeni bir yuva vaat edebilir mi? Gözlerimin içine baktı, "Düşünmezsen hissedemezsin Asu." Sesi sanki odanın duvarlarına çarpmış ve bana doğru geri gelmişti. "Ben böyle yaparak hayatıma devam ediyordum. Ta ki sen karşıma çıkana kadar..." her bir kelimesi kalbimin kanatlanmasına neden oluyordu. "Sen benim bu hayata karşı ördüğüm bütün duvarlarımı yaktın, yıktın. Sen benim tekrar hissetmemi sağladın... Sen beni tekrar hayata döndürdün..." Ben mi yapmıştım bütün bunları? Onda bu kadar etki bırakabilmiş miydim gerçekten? "Sen beni beklemediğim anda beklemediğim yerden vurdun Asu. Tam kalbimden..."

Klasik Mahalle hikayesidir. Kafa dağıtmalık, entrikadan, yalan dolandan uzak çerezlik bir mahalle kurgusudur.

Kozkoyan ailesi yeni bir eve taşınmıştı ama hiçbirinin olacaklardan haberi yoktu.

“Yolun sonu kalbim gel inat etme artık" Dediklerimle hafif bir gülümseme yer aldı suratında. Hafifçe üzerime eğildi. "Yolun sadece sonu değil başı da kalbin" dedi ve hafif duraksasa da devam etti. "Kalbin benim." Dediğinde dudaklarımda hissettiğim nefesle iç çektim.

Beren 19 yaşında hukuk okuyan, tek yaşayan ve sıradan hayatı olan bir genç kızdır.... Fakat evinin üst katına taşınan komşuları sayesinde hayatı heyecanla tanışacak çeşitli inatlaşmalarla tatlı atışmalarla ve aşkla yoğurulacaktır.. Gerek gülecek gerek ağlayacak ve tahmin edemeyeceği şeyleri öğrenecektir.

Hayat bazen beklemediğimiz anlarda istemediğimiz olaylarla karşı karşıya bırakır bizi.ve zaman , istemediklerimizin belki de bizim için ne kadar önemli olduğunu anlamamız için bize verilmiş bir hediyedir. Peki siz şimdiki istemediklerinizin gelecekteki iyikileriniz olabileceğini hiç düşündünüz mü? iste bu yüzden bir hediyedir aslında zaman. O hediyeyi iyi kullanırsanız gelecekte iyikileriniz olacaktır belki istemedikleriniz. Belki de keşkeler olarak kalacaktır zihninizin bir köşesinde. Bunu hiç birimiz şu anda bilemeyiz Defne de bilemedi.yeni atandığı bu şehirde karşısına çıkanların ona ne getireceğini hiç bilemedi hem de. İyikiler ve keşkelerden hangisi olacaktı bu şehir onun için ? İşte bunu da hediye diyebilicegimiz zaman belirleyecekti...

Mahalle+ Abimin arkadaşı "Defne," diye fısıldadı. "Özür dilerim, diyebildim göz yaşlarıma hakim olamazken. "Ben çok özür dilerim. Affet..." Kara gözleri beni deldi geçti. "Ödediğim en güzel bedeldi... Her saniyesine değersin." Bu hikayede komediyi, dostluğu ve aşkı iliklerinize kadar hissedeceksiniz.

Nil, geçirdiği kaza yüzünden tekerlekli sandalyeye mahkum kalmış genç kız… Yıllardır hoşlandığı komşu oğlu, Deniz’e anonim bir şekilde yazar ve hikaye böyle başlar…