Kuzgun uçtu, evini aradı. Kuzgun uçtu, tuzağa düştü. Kar yağdı, bir ev tüm ihtişamına rağmen yok oldu. Sesleri içine çekti, içindekileri kovdu. Deva gelene kadar. Deva Kuzgun, hayatın kıyısında tutunmaya çalışan genç bir kadındır. Umutsuzca bir sığınak ararken, karşısına çıkan şüpheli derecede ucuz lüks bir villa, ona hem umut hem de huzursuzluk getirir. Seçeneksiz kalan Deva, bu fırsatı kaçırmaz… İzan Karavezir’in parmakları masaya vurdu kendini. Tak. Deva’yı gördü. Tak. Evi karşısına çıkardı. Tak. Kuzgun tuzağa düştü. Tak. Onunla tanışma zamanı gelmişti. İzan Karavezir, bir planını daha başarıyla sonuçlandırmıştı. Sırada kendini tanıtmak ve Kuzgun’un sınırlarını keşfetmek vardı. ** ÇALINTI VE KOPYALAMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR. Kapak tasarımı atesemiliter`e aittir. Kendisine emekleri için teşekkür ediyorum.

Elena:neden beni kurtardın asker Kaan : Bazı yaralar kanamaz. Bazı çığlıklar duyulmaz. Ama en ağır savaşlar, İnsanların içinde kopar. Rus kızı

Bu kitap, tarafım Judgement Lane tarafından yazılmıştır. Ve iznim dışında hiçbir alıntıya ve paylaşıma izin verilmemektir. Harici durumda telif hakkı ihlali sayılarak, yasal kurumlara başvurulacaktır. Bu kitap, hiçbir gerçek tarihi olgu içermemektedir, tamamen hayal ürünüdür. Kitap içerisinde eser miktarda olsa şiddet öğesi bulunmaktadır. “Sen soylu bir imparatoriçesin, o ise rütbesiz bir haremağası. İkiniz aynı gökyüzünde parlayan bambaşka takımyıldızlarısınız. Yörüngeniz bir olsa dahi, kaderleriniz hiçbir zaman çarpışamayacak.” Bütün imkânsızlıklara ve yetersizliklere rağmen koskoca Çin’i bir ayda, Filipinler’i ise bir haftada dize getiren o yüce imparatoriçe bendim; ve kendi kaderimi de yine yoktan var edecektim. Gerekirse Yoru’nun kanına zorla işlenmiş o köleliği ve sefaleti kendi bedenimle bütünleştirecek, geçmişimizin o kanlı izlerini vücudundan tırnaklarımla kazıyacaktım. Ve tahta çıktığım o beş senede hiçbir imparatoriçenin başaramadığını başaran ben, yine kendi saygınlığımı ve onurumu zerre kaybetmeden o sevdiğim adama erişecektim. Kutlu Japon İmparatorluğu`nun ve Tsubaki Hanedanlığı`nın tarihinde; bir köle ile izdivaç edip ömür boyu sadakatini sürdüren, tek eşli ilk imparatoriçe ben olacaktım! Gece`yi yutan Ay`ın, kadere direnişi. Yoktan kendi aşkını var edişi. Tanrıça Amaterasu`nun yer yüzündeki gölgesi, İmparatoriçe Tsubaki Kaguya ve onun sadık hizmetkarı Baş Haremağası Yoru. Fetihlerden fetihlere koşan, kılıcı kın görmeyen savaş kraliçesi, ilk defa boynunu soysuz bir köle karşısında eğiyor. Ve Ay, Güneş`i bırakıp geceye tutuluyor.

"Önce sesler kesildi, sonra renkler soldu. Şehir, damarlarında dolaşan o uğursuz siyahlıkla diz çökerken, biz kurtuluşu dualarda aradık. Ama bu hastalık ne tanrı tanıyordu ne de merhamet. O, sadece sessizce yayılan, ruhun en kuytu köşelerine sızan bir gölgeydi. Bedenin bir zindana dönüştüğünde, kaçacak tek yerin kendi zihnin kalır. Ancak orada bile o karanlık sızı bekliyor; anılarını siliyor, benliğini kemiriyor ve seni hiç tanımadığın bir canavara dönüştürüyor. Kimse bu vebanın nereden geldiğini bilmiyor ama herkes nasıl bittiğini biliyor: Mutlak bir sessizlik. Şimdi aynadaki aksine iyi bak. Gözlerindeki o yabancı parıltı bir hastalık mı, yoksa gerçek benliğinin uyanışı mı? Ölmekten korkmuyoruz; asıl korkumuz, ölmeden önce neye dönüşeceğimiz."

Bazen bir yemin, yüksek sesle edilmez. Bazen en derin sözler, sessiz kalır. Firuze… Yoksulluğun içinde ayakta durmaya çalışan genç bir kız. Ailesi için çalışan, hayallerini ertelerken bile umut etmeyi bırakmayan… ama kalbinde kimsenin bilmediği bir geçmişi taşıyan biri. Ender… Devletin bile çekindiği, adı fısıltıyla anılan bir adam. Soğuk, mesafeli ve ulaşılması zor. Her adımı hesaplı, her bakışı tehlikeli. Yolları bir zamanlar kesişmişti. Ama hayat… onları birbirinden kopardı. Söylenmemiş sözler. Bir yanda kendisini izleyen gölgeler, diğer yanda geçmişinden gelen bir adam… Firuze, kalbi ile hayatta kalma mücadelesi arasında sıkışırken, Ender ise bilmeden kendi geçmişinin izlerini yeniden bulur. Ama bazı bağlar kopmaz. Bazı yeminler unutulmaz. Ve bazı karşılaşmalar… bir kaderi baştan yazar.

Sora ve Marco... iki kardeş. Birbirlerine yakın, aynı evde büyümüş iki insan. Ama bir akşam her şey değişti. Berbat geçen bir akşam yemeğinin ardından, Sora odasında uyuyakaldı. Ve bir portal açıldı. Sora artık başka bir evrende. Kendi olmadığı hâlde, yerine geçmek zorunda olduğu biri var: O evrenin bir kraliçesi... Ve karşısında bir düşman... Bu evrenden kurtulmak için Sora`nın iki seçeneği var: Ya düşmanını öldürmek... Ya da zaman akışını bozan kişiyi bulmak. Ama sorunlar bitmiyor. Sora, güçlü bir krallığın kralıyla evlenmek zorunda kalıyor. Ne o kral Sora`yı seviyor... ne de Sora onu seçmiş. Ama halkın gözünde mutlu bir çift gibi görünmek zorundalar. Üstelik savaşlar kapıda, düşmanlar her yanda. Sora ya bu evrenden sağ çıkacak... Ya da sonsuza dek bu yabancı dünyada, başka birinin hayatında sıkışıp kalacak.

Beni sevilmemek öldürür sanmıştım. Sevdiğim adamın, prensesin elini öptüğünü gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şehrimize saldıran bir canavar oldu. Ölürken gördüğüm son şey ise, beni kurtarmayı seçmeyen o adamdı. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

Genç bir kız, Bir ejderha yumurtası, Kaderleri birbirine bağlı, Neler olacak hep beraber görelim.

Her yaşamın bir dönüm noktası vardır...

Eterna... Sonsuzlukla anılan, çokça krallığı himayesi altına almış gizemli şehir... Bu hikaye sizi her daim rüzgarlı ve kasvetli olan Mordengard Krallığı ile ışıl ışıl ve huzurlu Luviana Krallığı arasında harlanan intikam ve nefret ateşine ortak edecek... Bu hikaye masum bir aşk hikayesi değil... Hiçbir zaman olmadı. Bu hikaye ihanetin gölgesinde her geçen gün kendini belli eden bir bağ... Kanla mühürlenmiş bir sevda... Kraliyet ailesi, zoraki evlilik, ihanet temalı kitapları seviyorsanız bu kitap tam size göre...🖤

Awyr Krallığı şövalyelerinin arasına bir kadın şövalye katılır. Çocukluk hayalini gerçekleştirip babasının yolundan gitmeyi başarmıştır. Seleira`nın ilk görevi için katıldığı grupta hem çocukluk arkadaşı hem de büyük aşkı Galahad da vardır. Onlar çocukken birlikte şövalye olma hayalleri kuran ve bunu gerçekleştirmiş iki çocukluk arkadaşıdır. Ve zamanla kalpleri birbirleri için çarpmaya başlamıştır. Ama karanlık yanı başlarındadır.

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

🏰 Canavarların gerçek olduğu bir dünya; Bu canavarlar bizlerdik . Ruhsal dayanıklığımız düştüğünde acımasız birer yırtıcı canavarlara dönüşüyorduk. * Sıradan bir insan olan ben artık hayatımın tamamen değişmesine karar vermiştim. Bende tıpkı diğer savaşçılar gibi av değilde avcı olabilirdim. Benim için önemli olan tek bir şey vardı; güç. Belkide karanlık gözlerin sahibi bu gücü elde etmeme engel olacaktı. Serinin ilk kitabı (ALBAGARD AKADEMİSİ) 50 Bölüm. Serinin ikinci kitabı ( MELEZ EFENDİ ) Güncel.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

"Ben bu sonu kendi ellerimle Göğ`e armağan ettim!"

“Biz ateşle su gibiyiz,” dedim. “Buhar olur, göğe yükseliriz,” dedi.

Kadın bir mum gibidir... Bir mum yakıldığında, her dakika o mum biraz daha erir ve sonunda tamamen yok olur. Tıpkı bir kadın gibi. Çünkü insanlar bir kadının yüreğini yaktığında, o kadın her gün biraz daha tükenir. Ve onu yakanlar... O kadının her dakika biraz daha yok olduğunu bile bile sadece izlerler. Tıpkı bir mum gibi... Ben, Mihra Çetiner. Biraz asi, biraz da hırçın bir kadınım. On iki yıl önce Allah`a bir söz verdim. Ve o sözü tutmak için avukat oldum. Şimdi her şeyi değiştirme vakti geldi. Artık kadınların her gün biraz daha yok olmasına göz yummayacağım. Çünkü ben, onların sessizce bir köşede erimesini izleyenlerden olmayacağım...

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş`ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan`ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan`a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş`ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile."

Ailesinin katledildiği geceden sonra Seray İlga Demirkıran öldü ve yeraltı dünyasının en tehlikeli liderlerinden biri olan Nulla doğdu. İstanbul’un yeraltı hatlarını yöneten iki büyük örgüt arasındaki savaş yıllardır sürerken, Nulla kaderin acı bir oyunu sonucu en büyük düşmanın oğlu Ashfall ile yeniden aynı dosyada karşılaşmak zorunda kalır. Aralarındaki nefret geçmişi kanlı sırlarından beslenirken, Ashfall’ın ve Nulla’nın ortak geçmiş zamanları, gizlenen sırlar susulan durumlar. Nulla nefretini dile getirse bile içindeki duygular aksini haykırıyordu, Ashfall`ı kendinden uzak tutmaya çalıştıkça bir şekilde kaderin cilvesi yan yana getiriyordu. Kaybettiği 22 canın intikam ateşi için doğru zamanı beklerken, kader asıl oyununu o an devreye koymuştu. `Ev dönüştü Kül`e, Kül dönüştü Hiçliğe.`

Liya, saygın bir Türk boyunun kızıyken, ailesinin bir baskında katledilmesi sonucu küçük kardeşi ile birlikte Loran krallığına sığınır. Tek isteği kardeşi ile birlikte mutlu ve özgür bir yaşam sürmektir. Bunun için sıra dışı güzelliğini herkesten gizlemeye karar verir. Lakin onu hiç ummadığı birisi fark eder. O kişi Kral Leonardo`dur!

Arien, beş ülkenin asırlardır ittifaklarını sürdürdüğü Astera Kıtası`nda, Saraheling Krallığı`nın tek varisidir. Ailesini bir kaza sonucu kaybetmesinin ardından tahta geçtiğinde ise, korkunç bir gerçeğin varlığıyla yüzleşir. Tahtına göz dikmiş kuzeni, tecrübesiz danışmanı ve gizemli bir haydut lideriyle birlikte Arien, ülkesi ve tahtı uğruna ne kadar ileri gidebilir?

Konuşmazlarmış ne bağırır ne de mırıldanırlarmış. Cellatlar, sessizlikle yontulmuş adamlarmış. Adımları, infaz edeceği kişinin deli gibi çarpan yüreğinin aksine, ağır ve kayıtsızmış. Korkunç cüsselerinin arkasında hangi yüzü taşıdıkları bir sır perdesiymiş. Bir tek gözleri varmış yalnızca bu dünyaya ait. Fikirleri, ağır iş görmüş damarlı elleri, suskun dilleri birilerinin ağzından çıkacak iki kelimeye aitmiş. Vur de vururlarmış, öldür de öldürürlermiş. Toprak altına girenin de onu toprağa sokanın da isteği dışında gerçekleşirmiş bu durum. Fakat bu dünyada onlara ait bir şey daha varmış gözleri dışında. Zira söylenene, işitilene zincir vurulur da görülene vurulmazmış. Tıpkı yüzlerini kapatan bir bez parçası gibi, isimlerini de bir yamayla kapatırlarmış. Ve yazarlarmış kanlı ellerle yenisini.