"Aşk bir zincirse, bazıları anahtarı içeride unutur..." Isadora Cruz, yanlış bir imzayla hayatını çepeçevre saran meksikanın kadın erkek karışık, karanlık bir hapisane`sinin içine düşer. Toro Negro ise bu karanlığın içinde doğmuş bir efsanedir. İki farklı dünya, aynı hücrenin soğuk duvarlarında çarpışırken; sırlar, ihanetler ve imkânsız bir tutku gölgelerde filizlenir. Aşkın Zincirleri, acının, suçun ve aşkın sınırlarında yürüyen iki ruhun hikâyesi.

“Bazı zarflar kaderin mühürlenmiş halidir.” Sayra Demiralp, bir zamanlar ışıltılı salonların, kristal avizelerin ve baba korumasının içindeydi. Şimdi, kitapçı raflarında bir hayat arıyor; geçmişiyle geleceği arasında sıkışıp kalan yirmi yaşında bir kız… Annesi kayıp, babası ölü, hayalleri yarım. Ama kaderin rengi bazen vişne çürüğüne bürünür. Bir yağmur gününde eline tutuşturulan bir zarf, onu İstanbul’un en karanlık köşelerine, Karataş Malikanesi’ne götürecek. Ve orada onu bekleyen adam; Giray Karataş… Soğuk, sessiz, tehlikeli. Babasının mirası kadar keskin ve kanla çizilmiş bir geçmişin varisi. Giray ve Sayra… İki farklı karanlığın çocukları. Biri intikamı öğrenmiş, diğeri onu anlamaya çalışan. Aralarındaki bağ nefretle başlar, ama aşkla nereye varacaklarını ikisi de bilmez. “Vişne Çürüğü”, aşkın en derin tonuna boyanmış bir intikam ve hayatta kalma hikâyesi. Kanla yazılmış sırlar, geçmişten taşan acılar ve ölümle flört eden bir tutkunun romanı.

Otel Odası 303, geçici insanların, yarım kalmış cümlelerin ve kapısı her kapandığında başka bir hikâyeyi geride bırakan bir odanın romanı. Aynı numara, farklı hayatlar… Kimi bu odaya kaçmak için gelir, kimi unutmak için, kimi de hiç bilmediği bir gerçeği bulmak için. 303 numaralı odada zaman düz bir çizgide akmaz; geçmiş, şimdi ve “keşke”ler aynı yatakta yan yana uzanır. Bu odanın duvarları, söylenememiş sözleri dinlemiştir. Aynası, kendine bile itiraf edemeyen yüzleri görmüştür. Perdeler, sabaha karşı ağlayanları da bilir, gün doğarken gidenleri de. Ve her gelen, aslında biraz kendinden kaçarak bu kapıyı açar. Ama 303’ten çıkan kimse, geldiği kişi olarak ayrılamaz. Roman; kayıp, tutku, pişmanlık ve suskunluğun ağırlığını taşırken, insanın en savunmasız hâlinin yalnız kaldığında ortaya çıktığını fısıldar. Bir otel odasının içinde geçen bu hikâye, aslında herkesin içinde sakladığı bir odaya açılır. Bazı kapılar kilitli değildir; sadece açmaya cesaret edemeyiz.

Bazı binalar camdan yapılır. Bazı sırlar ise kandan. Hoyrat Ekim Alız, gerçeği ortaya çıkarmak için eğitilmiş bir ajandır. Ona verilen görev nettir: Massimo Group izlenecek. Ama hiçbir dosya, onu şirketin CEO’su Asrın Andrea Massimo’ya hazırlamamıştır. Gücün, paranın ve karanlık sırların hüküm sürdüğü bu dünyada Hoyrat, gerçek ile yalan arasındaki çizginin sandığından çok daha ince olduğunu fark eder. Görev ilerledikçe sınırlar silinir. Bakışlar silaha, sessizlik tehdide dönüşür. Ve Hoyrat bir seçim yapmak zorunda kalır: Görev mi, kalp mi? Çünkü bazı aşklar kurtarmaz. Bazıları yok eder.

KONUSU Helin Ateş, ailesini korkunç bir kazada kaybettikten sonra bir yıl boyunca geçmişinden kaçar. Ama bazı şehirler vardır; terk edilmez, bekler. İstanbul da onlardan biridir. Doğum gününde geri döndüğü bu şehir, Helin’i yalnızca anılarıyla değil, kaderiyle de yüzleştirir. Bir gecede, bir silah sesiyle, bir yabancının mavi gözlerinde… O adam Viran Alaz Demir’dir. Yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, “Gölge” lakaplı bir mafya. Merhameti olmayan, geçmişi karanlık, hükmü tartışılmaz. Helin ise herkesin sandığı gibi kırılgan değildir. O, Ateşin Kızıdır. Yanmış ama kül olmamış, acısıyla güçlenmiş bir kadın. Bir kurşun, iki hayatı birbirine bağlar. Kaçış, tehdit, kan ve bastırılmış duygular arasında; ateşle gölge yan yana gelir. Bu bir aşk hikâyesi değildir. Bu, iki yaralı ruhun çarpışmasıdır. Ateş yakar. Gölge saklar. Peki ya biri diğerine dokunursa?

"Düşmanların dansından, kanlı oyunlara..." 🥀 Düşmanımla takım oldum, Hayatımın yalan olduğunu öğrendim, Ölüm benim için yazılmış, Oynanan kanlı oyunlar ise hayatımdan ibaret... 🥀 🎲Bu kitapta geçen hiç bir kurul kuruluş ve olaylar gerçek değil, kurgudan ibarettir. 🎲Bu kitabın tüm hakları saklıdır.

Bir yasak aşk. Hem tutkulu hem tehlikeli. Günah sevap çatışması. 20 yaşında hayatının baharında bir kız neden kendinden 15 yaş büyük evli bir adam aşık olur ki?

"Adalet bazen gecikirdi, ama 02.17 asla sekmezdi." Zaman, herkes için aynı hızda akmazdı. Bizim için her şey, o puslu karakol odasında, saatin yelkovanı son bir gayretle yerinden oynadığında durdu: 02.17. Önümde duran ceset bir son değil, yıllar önce üzerine "Kapatıldı" damgası vurulmuş bir geçmişin kanlı bir davetiydi. Mutfak tezgahında bulduğum ve üzerine kendi baş harflerimin kazındığı o not, beni sadece bir katilin peşine düşürmedi; kendi vicdanımın karanlık dehlizlerine geri itti. Beş kişilik ekibimiz dağılmanın eşiğinde, güven ise en büyük lüksümüzdü. Bu kaosta tutunabildiğim tek el, liderimiz Soykan’ın sarsılmaz güveniydi. O yanımdayken adaletin yerini bulacağına inanıyordum. Ama bilmediğim bir şey vardı: Bazı kapıları açmak için anahtar yetmezdi; bazen o kapının ardındaki karanlığın bizzat kendisine dönüşmeniz gerekirdi. Ben Serra Aksoy. Ve bu, 02.17’de donmuş bir hayatın, küllerinden yeniden doğma ya da tamamen yanma hikayesi.

" benden kaçabilceyini mi sandın küçük sevgilim . Sabahtan beri kokunu hiç almadım küçüğüm ve bunun ne demek olduğunu biliyormusun" Duyduğum kelimelerle daha da çok titremeye başlamıştım. O ise hala üzerime gelmeye devam ediyordu . "Ben sensiz bir saniye bile duramazdeken sen kendini benden tam 4 saat mahrum ettin bu ne demek biliyormusun bebeğim " Artık titremekten yorulmuştum bu koskocaman taht odasında herkes olan bitenin farkındaydı ama kimse bana yardım etmiyordu yada kralı durdurmaya çalışmıyordu. Ben artık tamamen onu esiri olmuştum sanki beni duymuşta bu sözleri kanıtlamak için bir kez daha konuştu . "Bu kaçışının bedelini bu gece ödeyeceksin bebeğim ve bir daha da buna yeltenmeyceksin " Duduklarımla olduğum yerde kaldım . Sanırım sonum gelmişti

Defne, kankası`nın gidişiyle kendi halinde takılır. Arkadaşı`nın gidişinden tam altı ay geçmesine rağmen dayanamayan Defne, arkadaşı`nın annesinden telefon numarasını alır ve sövmeye başlar. Ama sövdüğü kişi, hiç sövmemesi gereken kişidir.!

Kalben Karhisar. Atay kızı ama bir Karhisar. Çünkü ne sevilen ne de seçilen. Atayların Sisveren`lerle düşmanlığının bitmesi için öne sürdükleri Kalben Karhisar. Sadece zoraki evlilikte olduğunu düşünüyordu ama zoraki evliliğin sadece bu oyunun bir kısmı olduğun anlamadı. Hiç kimse.

"Kendi dünyasında her şeyin yolunda gittiğini sanan Eliz, bir gün öğrendiği gerçeklerle sarsılır ve tüm hayatını geride bırakır. Yaşadığı korkunç olayın ortasında bir adamla tanışır ve kendini onun peşinde bulur. Ona güvenmemesi gerektiğinin farkındadır ama ne yapacağını bilemez halde onu takip ederken kendisini bir anda şehrin Yasak Bölgesi TİAZZA`nın önünde bulur. Buraya girdiğinde bir daha çıkamayacağını bilir. Gidecek başka bir yeri olmayan genç kız, kendisini kurtaran adamın zoruyla Tiazza`ya adım atmak zorunda kalır. Ardında kalan oyunlardan ve düşmanlardan habersiz olan Eliz`i Tiazza da yeni bir hayat bekler. Her şeyin bir nebze düzeleceğini sanan Eliz, tüm gerçeklerle daha da sarsılacaktır. "Burası..." derken sesimin titrediğinin farkındaydım. Nefes almak zorlaştı ve bir anlığına gözlerim karardı. Kötü insanlardan kaçmama yardım eden adam aslında kötünün ta kendisiydi ve o an ben bir şeytanla anlaşma yapmıştım. Üst dudakları yukarıya doğru keyifle kıvrıldı. Halinden oldukça memnun görünüyordu. Dudakları aralanırken ortaya attığı sözler bomba etkisi yarattı. "Tiazza`ya hoş geldin kaçak!" NOT : Tiazza herhangi bir ülkede bulunan bir mahalle/cadde/ bölge vs. bir yer değildir. Tamamen benim hayal gücümle uydurduğum bir isim ama siz kendi yaşadığınız şehirde bir yermiş gibi hayal edebilirsiniz.

BU HİKAYENİN BİR ÇOK KISMINDA RAHATSIZ EDİCİ İÇERİK BULUNMAKTADIR. "Teninde bir ilkbahar havası ama için kar kış. Gözlerin yorgun, ruhun darmadağın. Korkuyla baktığın bu yollar senin kaderin, bu gözler senin katilin." Bakışlarında bir kasvet, kehanet vardı. "Heja," dedi tenimi ürperten bir ses tonuyla. "Bu adam senin katilin."

Tırtılın siyah kelebeğe dönüşüm hikayesi.... * Sevdiği adamın kendisini sevmesi için kızın kendini bambaşka birine dönüştürmesini anlatan karanlık romantizm konulu hikayedir. * Yalnız kız bu dönüşümü tek başıma tamamlayamaz. Ona yardım etmesi için okulun en tehlikeli çocuğundan kendisine yardım etmesini ister. Bakalım neler olacak.... (Yeni hikaye yazmak için geçici bir süreliğine tamamlandı olarak işaretlendi.)

Dorian Russo duygulara güvenmez. Livia`ya güvenir. Ancak dünyada güven, sevgiden daha tehlikelidir. Tehditler yaklaşırken herkes sessizdir. Bazıları ise fazla sessiz. Ve bazen bir insan, Doğruları anladığında çok geçtir...

O, karanlıktan doğmuş bir adamdı. O ise ışığın peşinde büyümüş bir kadın. Hiç kesişmemesi gereken iki yol… bir fısıltıyla birbirine bağlandı. Aslı, baskıcı ailesinden kaçıp İstanbul’a sığınmış, kendine ait bir hayat kurmaya çalışan genç bir hukuk öğrencisidir. Neşesiyle etrafına ışık saçsa da kalbinin derinlerinde yıllardır taşıdığı kırıklar vardır. Fırat ise Urfa’nın güçlü bir aşiretinin sessiz, tehlikeli ve kimsenin bilmediği kadar karanlık yüzüdür. Gölgelere sakladığı sırlarını kimseye açmaz. Ta ki bir gece, çığlık kadar sert bir fren sesiyle Aslı’nın kaderi onunkiyle çarpışana kadar. Aslı, bu adamdan uzak durması gerektiğini bilir. Ama onun bakışlarındaki sessiz fırtına, söylediği her kelimenin altındaki gizli sıcaklık… onu adım adım Fırat’ın karanlığına çeker. Fırat ise yıllardır nefes almadan yaşayan bir adam gibidir. Aslı’yı tanıdığı gün, ilk kez hayatın içinden bir ses duyar: “Yaşamak…” Fakat karanlık kolay kolay bırakmaz. Gölgelerin sakladığı gerçekler ortaya çıktığında Aslı hâlâ yanında kalacak mı? Yoksa Fırat’ın korktuğu en büyük şey gerçekleşip… o ışık bir gün ondan tamamen çekilip gidecek mi? Bazı aşklar aydınlıkta değil, korkunun en koyu yerinde başlar. Ve bazı adamlar… sevdikleri kadına bir kere dokunduklarında, onun fısıltısını ömür boyu taşıyacaklarını bilir. ---

Her hikâye bir bakışla başlar… Kimi zaman bir sokak köşesinde, kimi zaman kalabalığın içinde ama en çok, göz göze gelindiği o sessiz anda. Derin Kara, düzenli bir hayatın içinde kendi fırtınalarını bastırmaya çalışan genç bir kadındı. Aras Demir, sessizliğin ardına gizlenmiş bir savaş. Onların yolları kesiştiğinde, ne geçmiş sustu ne de kalpler… sadece dünya bir anlığına durdu. Bir bakışla başlayan bu hikâye, iki farklı dünyanın çarpışmasıydı. Birinin karanlığı diğerinin ışığına dokunduğunda, her şey yeniden şekillenecekti. Ama her temasın bir bedeli vardı. Bazı insanlar kaderini seçmez, sadece ona doğru yürür. Aras ve Derin… belki de çoktan seçilmişti. “Bu hikâye, kalbin sus dediği ama aklın direndiği anlar için yazıldı."

Ülkenin en büyük ikinci mafya ailesinin en küçük oğlu ve savaşta oldukları ailenin kızı

Kaybettiğim davanın ardından her şey bitmiş gibi görünüyordu. Ama dosyaların arasında bir isim buldum: Emirhan Arslan. Ne o ismi, ne de o isme ait hikâyeyi unutabildim. Bir dövüşçünün karanlık dünyasına adım attığımda, sadece gerçeği aramıyordum — kalbimi de riske atıyordum. Meğer bazı kayıplar, sona değil; tehlikeli bir başlangıca işaret edermiş.

Habil ve Kabil`in hikayesinde bir kötü vardı ama bu hikaye melek maskesi takan iblislerle doluydu. Sonunda hepsi de cehennemlik oldu. Ama en çok ben yandım. Gidenler kurtuldu, kalanları acı içinde bıraktı. Ölen bir kere öldü, kalanlar her gün ölmeye devam etti. Günahlarımızın bedelini ödemek için yanacağımız o cehennem başka bir gerçeklikte değildi. İçimizdeydi. Hiç bulamayacağımız kadar derinde; ve kaçamayacağımız kadar bize aitti. Yine de, tüm bu acı ve kedere rağmen küllerimizden doğan bir sabırla en sonunda biz de kurtulduk. Ve bu defa kurtulanlar gidenler değil, kalanlar oldu.

Ressamsın ve ulke genelinde acimasizligi bilinen bir mafya sana aşık

Gözlerimin önünde babam öldürüldüğünde kendime söz vermiştim babamın intikamını misliyle almaya. Başardım inlerine sızdım zor olan kısım bitti şimdi daha zor kısım başlıyor. Bu yolda yoluma çıkan engelleri hiç düşünmeden yok edicem. Çünkü çocukluğumun intikamını almak her şeyden çok istiyorum.

Tüm hakları sakladır. Çalınması durumunda gerekli hukuki süreç başlatılacaktır. Kapıyı araladı. Bana doğru yürürken adımları sakindi. Fazla sakin. Bir zamanlar içinde geleceğimi gördüğüm , bana dünyaları veren acı kahve gözleri bu gece öleceğimi fısıldıyordu. Üzerime doğru yürürken odada kendimi savunabileceğim bir şeyler aradım. Nefesim düzensizleşti. Her zerresini ezbere bildiğim yüzü hissizdi. Komodinin üzerinde bulunan bibloyu elime aldım. Kafasına sert bir darbeyle bu odadan çıkabilirdim değil mi? "Sakın Lavin. Bu durumda beni sinirlendirmek istemezsin." Aramızda bir adımlık mesafe kaldığında elimdeki bibloyu kafasına geçirmek için kaldırdım fakat bileğimi yakaladığı gibi beni duvara iterek diğer koluyla belimi sarıp hareket alanımı kısıtladı. "Acı çekmeni istemiyorum. Bana karşı koyma." Elimden bibloyu alıp arkadaki duvara doğru sertçe çarpmasıyla beraber biblo tuzla buz oldu. Ama ben bu gece ölmeyecektim. "Senden tiksiniyorum." Gözlerimdeki hayal kırıklığını yansıtmamaya çalışmıştım ama pek başarılı olduğum söylenemezdi. Beni ittiği duvardan hızla çekerek arkama geçtiğinde soğuk metalin baskısını boynumda hissettim. Hareketleri kendinden emindi. Hala olanları anlayamıyordum. Sırtımı göğsüne yaslandığında bana her dokunduğunda yaptığı gibi derin bir nefesle kokumu içine çekti. Eskisinden tek bir farkla; artık birbirimiz için yanmıyorduk ve bu gece onun için sadece bir cesetten ibarettim. Eski halimiz idealar evreninde bir olasılıktan ibaretti. Alayla gülümsedim. "Öldürmek isteğin bir kadının kokusundan bu kadar etkilenmemelisin." "Biliyorsun Lavin hepsi yalan değildi , senden her zaman etkilendim." "Senden nefret ediyorum." Soğuk metalin baskısı arttı , boynumda küçük bir çizik oluştuğunu hissettim. Tek bir hareketiyle işimi bitirebilirdi. "Karanlıkla kutsanmış bedenler aydınlığa çıkınca yanarlar , uğurum. Sana defalarca uzak kalmanı söylemiştim." Yanmıştık. İkimizde.

Yazel Boza Ve Tehlikelerine Hazır Mısınız? Okudukça Okuyasınız Gelen O Kitap🔥 İyi Okumalar Dilerim, Umarım Beğenirsiniz... 🫧

Herkesin gözünde o sıradan bir kadındı. Sessizdi, sakindi, kalabalığın içinde kaybolup giden binlerce yüzün arasından biri… Ama her sessizliğin ardında bir çığlık saklıdır. Laden Kara, gündüzleri hayatına devam eden herhangi bir insanken, geceleri bambaşka bir kimliğe bürünür. Onun için bu artık bir tercih değil, bir zorunluluktu. Çünkü adaletin olmadığı yerde, ateşin sönmesine izin vermek kaybetmek demekti. Bir araya gelmiş birkaç kadın… Hepsi farklı geçmişlerden, farklı acılardan süzülerek gelen hayatlar. Adı bile unutulmuş kurbanların yükünü sırtlarında taşırken, sisteme meydan okumayı seçtiler. Onların varlığını kimse bilmez. Onların izini kimse süremez. Ama gölgelerden yükselen bir fısıltı vardır: “Küller asla tamamen sönmez.” Bu bir intikam hikâyesi değil. Bu, unutturulmaya çalışılanların sesi. Ve o ses, susturulamaz.