[ Kısa Hikaye ] - Kitap Listesi
devam ediyor 2h önce güncellendi
Visal/ Texting
@yazarseyyahruh
Okuma
788
Oy
178
Takip
31
Yorum
384
Bölüm
13
Siz: Helal sana yiğido.
Çimen adam: Eyvallah bacım.
Siz: Hakaret alsaydım bu kadar üzülmezdim bu lafına. (Bu mesaj silindi)
Çimen adam: Kızım yazıp yazıp siliyorsun,
Çimen adam: Hiç hoşlanmam öyle insanlardan.
Siz: Allah Allah zaten yeterince tepenin tasını getirdin
Siz: De git yoksa elimden bir kaza çıkmasın.
Çimen adam: Ben nasıl bir taşa denk geldim
Çimen adam: Hasbiyallah..
(Görüldü)
Bu kurgumu kıymetlim, Emine Ateş`e armağan ediyorum.
Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacaktır.
tamamlandı 3h önce tamamlandı
Son Nefeste Sen
@srhtonrkms
Okuma
162
Oy
38
Takip
0
Yorum
1
Bölüm
20
İki hasta.
İki yalnız insan.
Aynı hastane koridorunda kesişen iki eksik ömür.
Onlar mucize beklemiyor.
Sadece biraz daha zaman istiyorlar.
Birlikte oturabilecekleri birkaç gün.
El ele tutulabilecek birkaç akşam.
İsimleri yok.
Çünkü burada herkes dosya numarasıyla anılıyor.
Ama bakışları hâlâ canlı.
Ve sevgi, hastalıktan daha inatçı.
Bu bir iyileşme hikâyesi değil.
Bu, nefes sayarak sevmenin hikâyesi.
Sonunda kazanan olmayacak.
Sadece hatırlayan kalacak.
tamamlandı 2h önce tamamlandı
BEYAZ GECELER (Tamamlandı)
@fantastikk
Okuma
285
Oy
198
Takip
9
Yorum
164
Bölüm
7
✨✨✨
Göl kenarındaki evlerinde, üç kız kardeşiyle birlikte ve geçimsiz problemli babasıyla yaşayan bir kız…
Rengârenk Işıklar adında masalsı bir şehir…
Güneşin tam batmadığı, her gece beyaz gecelerin yaşandığı bir şehir.
Gökyüzü her zaman sıcak hava balonlarıyla süslü.
Yeni başlayan bir aşk.
Sihirbaz bir sevgili ve olağanüstü güçler.
Dramı, fantastiği, gerçeği aynı anda hissedeceğiniz; kısa ve hoş bir hikâye… ✨✨✨
devam ediyor 4h önce güncellendi
Yıldızların Çaldığı Çocuk
@lumiya
Okuma
17
Oy
0
Takip
1
Yorum
0
Bölüm
2
Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi.
14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum.
Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı.
Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu.
Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.