0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen? 🦈 "Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge okulundan kovulur. Yeni okulunda ise öğreneceği bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur.

Siz: SEN Siz: O TAKSİYİ SENİN DÜKKANINA SOKARIM Siz: SENİ O TAKSİ İLE AHİRETE KADAR KOVALARIM Siz: TAKSİNİN PARÇALARINI SANA MONTELERİM Şrfsz: Ne oluyor lan

Bismillah diyin ve başlayın.

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

"Bazı kapılar sadece bir kez açılır ve bazı sırlar, tüm dünyanızı ikiye böler." Ayla için hayat; bej rengi odası, elinden düşürmediği kitapları ve alışık olduğu o güvenli yalnızlıktan ibaretti. Ta ki odasının ortasında, gerçekliğin dokusunu yırtan o portal açılana dek... Bir tarafta sıradan bir hayatın sönük ışığı, diğer tarafta ise kadim büyülerin, gölgelerin ve şatoların yükseldiği bir evren. Ve o evrenin tam kalbinde, bakışlarıyla karanlığı bile titreten biri: Varan. Ayla, bilmediği bu dünyada sadece bir yabancı mı, yoksa yüzyıllardır beklenen o kayıp parça mı? Gerçeklik sandığın kadar güvenli değil. Aydınlığından vazgeçmeye hazırsan, Ayın Öteki Yüzü seni bekliyor.

"Zenciler Birliği" adlı gruba alındınız

Aylin Amansız`ın kayboluşunun ardından iki yıl geçmişti. Onun tek ve en yakın arkadaşı Batı Kaymakçı hayatına devam etmeye çalışırken, kendisini davet eden büyülü bir ışık onu yuttu ve farklı bir diyarda geri tükürdü. Buraya ne ya da kim tarafından çağırıldığını bilmese de Batı`nın hedefi belliydi: Arkadaşının izlerini takip edecek ve halının altına süpürülmüş bir macerayı gün yüzüne çıkaracaktı. Depresif şövalyeler, kibirli büyücüler ve lanetlenmiş karanlık lordlar ise bu yolda karşılaşacağı şeylerden yalnızca birkaçıydı.

Aşk Riva`ya hiç uğramamıştı. ya da o, kapıyı hiç açmamıştı. 25 yıl boyunca kalbi sesiz kalan bir kadın... Hissetmemeyi bilmediğini sana bir ruh... Ve zamanı geldiğinde her şey değiştirecek bir karşılaşma. peki aşk, ondan bu kadar uzak kalmış birini bulduğunda ne olur? kaçılır mı... yoksa sonunda teslim mi olunur?

Burası Huzur Çıkmazı... Adına bakıp da aldanmayın; burada ne huzur tamdır ne de gürültü eksik! Azapay için sıradan bir yaz sabahı, her zamanki gibi annesinin terlik sesleri ve yan mahallenin çocuklarının top gürültüsüyle başlar. Tabii bir de mahallenin "jilet" abisi, karizma abidesi ve Azapay’ın bir numaralı baş belası Çınar vardır. Azapay’ın tek isteği, şu yazı kazasız belasız (ve tercihen Çınar’a rezil olmadan) atlatmaktır. Ancak işler planladığı gibi gitmez:Azapay, Çınar’ın o sarsılmaz karizmasını çizebilecek mi? Yoksa bu atışmaların sonu, mahalle fırınındaki sıcak ekmek kokusu gibi tatlı bir aşka mı dönüşecek? Yazdığım ilk mahalle kurgusudur. Elimden geldiği kadar güzel yazmaya çalışacağım umarım beğenirsiniz.

"İşte tam şu an da gözüme çarpan Yunan heykelimsi bey benim tüm dünya ile bağlantımı kesti." Arkadaşlar bu bir Şura hikâyesi, gülmek isteyen herkesi bekliyoruz ✨

Defne, annesini doğumda kaybetmiş, uzun yıllar boyunca anneannesi ve dedesiyle ufak bir kasabada yaşamış genç bir kız. Dedesinin ölümünün ardından, hayatının bu aşamasında babasının yanında olması gerektiğine inanan anneannesi, Defne`nin babasıyla iletişim kurmaya karar verir. Babası Cem Bey ise uzun yıllar sonra kızıyla tanışmayı kabul eder. Cem`in korkaklığı Defne`nin hayalkırıklığı yaşamasına sebep olur. İki yabancı, aynı evi paylaşmaya başladıklarında, aralarındaki boşluğu doldurmanın zorluğunu hissederler. Geç kalınmış bir baba-kız ilişkisinin içsel bir yolculuğunu başlamış olur. Aynı zamanda Defne hem babasına ,hem de babasının yaşadığı çevreye adapte olmaya çalışır. Defne yeni hayatında arkadaşlığı,aşkı ve yeni birçok şeyi daha öğrenecektir.

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Üniversiteden arkadaşının doğum gününe giden Sare, gittiği partide polis baskınına uğrayarak gözaltına alınacağından habersizdi.

Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

Annesiz büyüyen Ecre Akdağ’ın hayatı Not:İlk kitabım yazım hataları varsa kusura bakmayın.

Beden hocasının beklenmedik çağrısıyla başlayan bir yolculuğun hikâyesi. Okul takımının il dışındaki maçları için yardımcı arayan hoca, dört kızı seçer. Önlerinde İstanbul’da geçirecekleri 21 gün, maçlar, gezmeler ve otelde yaşayacakları maceralar vardır. Kızlar kardeş gibidir; acılarını da eğlencelerini de birlikte yaşar, her şeylerini birbirleriyle paylaşırlar. Erkekler de aynı şekilde birbirine sıkı sıkıya bağlıdır. Ancak bu yolculukta asıl karmaşa sahada değil, kalplerdedir. Ada, Ecem, Mali ve Yüksel; Eren’e karşı hissettiklerini belli etmemek için birbirlerine yabancı gibi davranırlar. Kimse kimsenin ne hissettiğini bilmez. Konuşmalar çoğu zaman Eren ve Müberra sayesinde olur. Dostluk, gizlenen duygular ve gençliğin karmaşasıyla dolu bu hikâyede, mesele gerçekten sadece bir maç değildir.

Birlik içinde olduğumuz huzurla yaşadığımız yerdi Sevgi Mahallesi. Sokağında oyun oynayan çocuklar, bilgi aktarımı yapan teyzeler, mis gibi kokan rengarenk çiçekler. Sıcak bir temmuz gününde açılan kapı ve karşılaşan iki genç...

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak`ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak`a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada`nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada`ya yönelik konuştum. Ardından Irmak`a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Üniversiteye yeni başlayan beliz, anneanne ve dedesinin yanına okumaya gelir. Beliz güler yüzlüdür ama insanlarla arasına doğal bir mesafe koyar. Okulda çok konusulan biridir çünkü sosyal medyada içerik üretir ve oldukça popülerdir. Yeni mahalleye alışmaya çalışırken, bir gün sokakta Lina adında bir kızla tanışır. Lina onu kendi arkadas grubuna götürür. Mahallede herkesin "çete" dediği grup aslında sıkı dost olan 5 kişiden oluşan bir gençlik ekibidir Bi süre sonra o gruptaki bi kişi ona karşı duygu besler ve gizli hayranı olarak takılmaya başlar

*Lise kurgusudur ve bolca kahkaha içerir* Tourette Sendromu olan Cennet, içine kapanık ve kendi halinde bir kızdır. Okulda arkadaşlarının ve bazen hocalarının zorbalığıyla baş etmeye çalışırken, bir gün ona umut gibi doğan bir grup gelir. Dört yıldır boş olan sıranın etrafı ilk kez iyi insanlar ile dolar. Ayaz ve onun "koruma çemberi" gibi arkadaşları, gönüllü olarak Cennet`in yanında durur. Aşk, dostluk, kahkaha ve en önemlisi kendine inanmanın gücü... Hepsi bu hikâyede bir araya geliyor. 🪽🪽🪽 "Seninle gurur duyuyorum " " Neden? " " Her şeye rağmen kendine olan inancı kaybetmediğin için "

Kaçık bir özel hareket polisi ile çılgın bir istihbarat subayının evlat edinme süreci :)

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Yıllar önce bir yangında birbirinden kopan bir aile hikayesi.

⚠️ GERÇEK HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR⚠️ Gereksiz ve yanlış bir ilişkiye bağlanmak... Hemde fazlasıyla bağlanmak... Gerçekten aptalca Ama asıl önemli olan, Avcunun içinden pırlantaya benzer bir taş kayarsa endişelenme... çünkü o taş yerine sana hakettiğinden fazla pırlanta verilebilir.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.