Kitapta argo kelimelere başvurulmuştur. Şiddet içerir.

Dostunu uzağında tut. Düşmanın ile evlen. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve iki güçlü ruhun birbirine sığınışı... Vera için aşk, sadece bir tehlike daha demekti. İnanç içinse Vera, hayatı boyunca aradığı fırtınaydı. Adam, kadına yaslanacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Kusursuz bir plan. Kusursuz bir aşk. Ve ölümcül bir bağ. Güldürecek, ürpertecek, kalbini titretecek bir hikâyeye hazır ol. Çünkü bazı aşklar, yaşamak için savaşmaya değer. İz bırakacak bir aşk için risk almaya var mısın? Komedi unsurları, ölümcül sözler içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yoksa, geri dönün.

Talya, anne ve babasını erken yaşta kaybetmiş, hayata dualarıyla tutunmuş dünyalar tatlısı bir kızdı. Değerlerini korumak için seçtiği o sakin hayattan sonra, o yaz teyzesinin evinde kaderiyle karşılaşacaktı. Teyzesinin oğlu Kerem o yaz yanında süpriz bir misafirle eve döner; Metehan ile yolları, hiç beklenmedik bir temizlik gününde kesişir. Gözlerin sakınıldığı, kalplerin ise sessizce birbiri için çarptığı; edebinden ödün vermeden büyüyen mesafeli ve sıcacık bir aşk hikayesine hazır mısınız? O halde sizi şöyle yerinize alalım..

Bembeyaz zambakların önüme serildiği, yemyeşil çimlerle kaplı bir bahçede yürüyorum. Arkama bakmıyorum, önümü görmüyorum. Sadece yürüyorum. Çünkü o an ihtiyacım olan şey o. Geçmişime sığınmıyorum, geleceğimin umuduna kapılmıyorum. Bütünüyle ana odaklıyım. Ve o an benden sana yardım etmemi istiyor. Bütün yaşanmışlıklarımızı, anılarımızı çöpe atmamı; sadece basit bir yara bandı olarak kullanılmamı. Peki ya ben? Ben ne istiyorum? Sana gerçekten yardım etmeyi mi? Yoksa hissettiğim günahkar duyguları bu kılıfa uydurup yanında kalabilmeyi mi? K-Pop dünyasının parlak idolü, PRDX grubunun yıldızı Park Seo-jin diğer adıyla Sylus. Ve onun on dokuz yıllık arkadaşı, bir su kadar güzel ve berrak Kim Ha-eun. Yaşanmışlığın üzerlerine bindirdikleri yük, kalplerindeki kor alevi bastıracak mı? Ya da anıların feryadı, ikisini de yakıp küle mi çevirecek? Uyarı! Bu kitap eser miktarda şiddet/cinayet ve çeşitli istismar öğeleri içermektedir. Bu konuda herhangi bir travmanız varsa lütfen es geçiniz. Kitabın tüm hakları, şahsım Judgement Lane`e aittir. Herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Erkek sanılam anonim bir hesaptan futbol yorumları paylaşan Güzin, üniversite fizyoterapi öğrencisidir. Ve Türkiyenin en genç yeni yıldız forveti Polat Sancar. Güzin milli maçlar yaklaştığı için Sancar hakkında eleştirlerde bulunur. Bu eleştirilerden bir patlak verdiğinde ise kendini yeşil sahaların ortasında bulur.

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

"Kızın başını yakıyorsun yani." "Öyle de demeyelim be reis. Benim de ne kadar nazik, centilmen bir bey olduğumu biliyorsun." Dedi. "Uzatma Cevdet. Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Akşama nikah şahidim ol. Vallahi senden başka düzgün insan tanımıyorum." Dedi. "Hayatta olmaz. Ben oraya adım atmam." Dedim. "Olur olur, benim için ya!" ------- "Ömer nerede, dışarı mı çıktı?" Diye sordu Emir ekmeğini ısırırken. Ben de ısırık alırken "o ne alaka?" Diye sordum. "E evlenmişsin, abim öyle dedi." Dedi. "Abin ne düşündüğünü bilmiyorum ama okyanusun ortasında bir gemide nikah kıyamayacağıma göre hala bekarım. Yine de bırak o öyle bilsin. Haddini fazla aştı dün akşam." Dedim. ------- "Eğer düşersek paraşütümü açmaya yardım eder misin?" Diye sordum. "Paraşütünü bile ben giydireceğim. Şimdi gözlerini açar mısın?" Yavaşça gözlerimi açarken hafifçe bana eğilmiş yüzünde gezdirdim gözlerimi. Yüz ifadem komik olmalıydı ki gülümsemeden 1 saniye bile geçirmiyordu. Gözlerinin içine bakarken "söz mü?" Diye sordum. "Söz." Dedi. "Kendini Anadolu`nun bağrında bir paraşütle süzülürken hayal edebiliyor musun? Şahsen ben edemiyorum. Çünkü bende öyle bir şans var ki iç Anadolu`da olmayan martı bile gelir beni bulup çarpar. Ve ben yine düşerim." "Düşme esnasında paraşütünü benim giydireceğime inanıyorsun ama ölmeyeceğine mi inanmıyorsun?" Dedi şaşkınca. ------- "Sorun çözüldüğüne göre ben kalkayım." Dedi Ömer. "Bir şey yemedin." Dedim. "Olsun, çok uykusuzum. Şu an daha ağır basıyor." Dedi Ömer. "Araba süremezsin böyle. Bütün gece de uyumadın zaten. Biraz burada dinlen öyle gidersin." Dedim. "Bütün geceyi nereden biliyorsun lan sen!" Dedi abim bağırarak. "Bütün gece birlikte olduğumuzdan abi!" Dedim ben de sinirle. Gerçekten artık ben de sinirleniyordum. "Oww." Dedi Emir. "İşte şimdi yandık." ------- Kesişim adlı kitabımın devamıdır, bağımsız da okunabilir.

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Bu dünya, devasa bir Kum Saati gibidir. Ancak kum yerine Hafıza akar. İnsanlar yaşadıkça dünya ağırlaşır; savaşlar, katliamlar ve ihanetler toprağın altına birikir. Bu biriken karanlık enerjiye "Tortu" denir. Tortu arttığında yer sarsılır, Yankı oluşur. Canavarlar topraktan fışkırır ve ölüm yaklaşır. Beş yıl önce, Elisora`nın dünyası gümüşi bir karanlığa gömüldü. Babasının feryatları ormanın derinliklerinde kaybolurken, o sadece kaçmayı başardı. İmparatorluğun en seçkin birliği olan Yankı Avcıları, köylerden yeni kurbanlar toplamak için borularını öttürdüğünde, Elisora için tek bir yol kalmıştı: İntikam. Ancak bu birlik kadınlara kapalı. Elisora için hayatta kalmak artık sadece canavarlarla savaşmak değil; her nefeste göğsünü sıkan sargıların altında kimliğini, bakışlarında ise geçmişini saklamak demek. Üç ölümcül test. Tek bir sır. Kışlanın sert hiyerarşisinde, acımasız komutanların gölgesinde ve ona her yaklaştığında kalbinin ritmini değiştiren yetenekli Marn Sumei`nin bakışları altında Elisora, en büyük düşmanıyla yüzleşmek zorunda: Kendi korkusu. "Yankı seni duyarsa ölürsün, sırrın duyulursa yok olursun."

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Sare öğretmenliğine devam etmek için yıllarının geçtiği kasabaya tayin isteyen yirmi beş yaşında bir genç kızdır. Gittiği kasabada dedesinin tamirhanesinde çalışan Karanla tanışmak hayatının dönüm noktası olur. Sinirli fevri ama bir o kadarda merhametli olan Karanla, çocuk ruhlu, rengarenk kişilikli Sareyi ve aynı zamanda sıcacık bir mahalle kurgusu okumak istiyorsan bu kitap tam sana göre... Cem Karaca- Tamirci Çırağı

Ben Mirza Ulusoy bu benim hayat hikayem.. Benimle birlikte mutlu olmak üzülmek acı çekmek ve hayal kurmak istiyorsanız sizi hikayemi okumaya davet ediyorum. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

𓍝 "Aşklar masum başlamaz." Bir dosya açıldı. Bir isim yazıldı. Ve her şey orada değişti. "Bunu bir dava sanıyorsun... değil mi?" Yanlış. Bu bir dava değildi, bir çöküştü. "Beni savunman gerekmiyordu." Ama çok geçti. İnsanlar suçlu doğmazdı değil mi?... "Benden nefret etmen gerekiyordu. En büyük hatan bu oldu."

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

“Çok güzelsin, ama bana yasaksın.” Bu cümleyi yüzüne bakıp söyledim. Benim defterimde ihanetin yeri bile yoktu. Sıla ile arkadaş olduğum gün, bu hikâyenin basit bir “arkadaşımın abisi” hikâyesi olmayacağını anlamıştım. Çünkü her şey göründüğünden çok daha karmaşıktı. Ersan, Sıla’nın üvey abisiydi. Sıla ise ona aşıktı. Dostum bildiğim kızın sevdiği adama bakmak bana yakışmazdı. Bora ile karşılaştığım anda ise hikâye tamamen başka bir hâl aldı. Bu hikâyede yasaklar ve doğrular sürekli savaşıyordu. Benim defterimdeyse yasaklara yer yoktu. Ama kader bana meydan okuyordu. Önümde iki seçenek vardı: İhanet edip yasak olanı seçmek mi? Yoksa mücadele edip doğru olanı korumak mı? Sınav başladı. Şimdiden başarılar dileriz, Sarenur Yüce…

Siz: Doktor Civanım. Siz: Doktor, doktor Civanım. Siz: Ah, neler istiyor canım. Siz: Ne istersen alayım. Siz: Ben senin olayım. Siz: Doktor Civanım. Siz: Doktor, doktor Civanım. Siz: Ah, neler istiyor canım. Siz: Ne istersen alayım. Siz: Ben senin olayım. Doktorum Bey: Bu nedir ve kimsiniz acaba? Siz: En büyük hastan. Doktorum Bey: Gün içerisinde çok fazla hastam yazıyor, ama yazdıkları bunlara hiç benzemiyor hanımefendi veya beyefendi. Siz: Hanımefendi normalde, ama sen karım da diyebilirsin. Doktorum Bey: Hastamsanız en büyük sorun kafanızda bulunuyor büyük ihtimalle. Siz: Ah doktorum, ne kafası? Kalbimde sorun. Doktorum Bey: Ne için kalbinizde? Siz: Sensiz atması canımı acıtıyor da, onun için kalbimde. Doktorum Bey: Diğer hastalarım gibi değilsiniz anlaşılan. Siz: Senin tek ve en büyük hastan benim Doktor. Siz: O yüzden bu yazdıklarını görmemiş gibi yapacağım. Doktorum Bey: Yine kime çattık acaba? Siz: Bana çatmadınız ki, her yolun sonu benimle bitecek zaten. Siz: O yüzden benden kaçarın yok Doktor. Karşı komşusu olan Doktor Civan’a aşık olan Eflin, ona bilinmeyen numaradan yazarsa ne olur?

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Bazı yaralar görünmez… ama en çok onlar kanatır. Genç bir kız, istemediği bir evliliğin içine sürüklenir. Hayallerinin yerini korku, umutlarının yerini sessizlik alır. Kendi ailesinden bile sevgi görememişken, şimdi yabancı bir hayatın içinde kaybolmaya başlar. Tam her şey biraz olsun düzeliyor derken, en büyük acıyla sınanır: evladını kaybeder. Bu kayıp, sadece bir can değil… onun içindeki yaşama isteğini de alıp götürür. Kocası… başta onun en büyük korkusuyken, zamanla en beklenmedik şekilde değişmeye başlar. Ama bazı yaralar vardır ki, sevgi bile onları tamamen iyileştiremez. Geçmişin izleri, kalbin en derininde saklı kalırken… bir kadın, yeniden ayağa kalkmayı öğrenebilir mi? “İzdirakan Yaralar”, acının, kaybın ve beklenmedik bir dönüşümün hikayesi. Kırılmış bir kalbin, yeniden atmayı öğrenme savaşı.

"Sen hiç aşık oldun mu?" Hayır çünkü onun tek hedefi kariyeriydi. Buzlar Prensi, kızların gözdesi sahanın kaptanı... Sonunda çok istediği kaptanlığına ulaştı fakat bir sorun vardı. Hayatta her şey iyi gidemezdi ya. Takım arkadaşları kaptanlığına itiraz etmişken soluğu mahallede alan Eflah, orada bir kız ile tanışır. Zamanla ona bağlanır ve aşık olur... Aşklar, olaylar, maçlar ve takım ruhu belki de daha fazlası, hepsi burada. Lacivertli takımın hikayesine hoşgeldiniz.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

"Bir ceza hukukçusunun kalbini, kendi yazdığı kurallarla çiğneyerek fethedebilir miydiniz?" Kaan Hoca için aşk, mantık sınırlarının dışındaydı. Ela içinse aşk, Kaan’ın ta kendisiydi.

Beni sevilmemek öldürür sanmıştım. Sevdiğim adamın, prensesin elini öptüğünü gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şehrimize saldıran bir canavar oldu. Ölürken gördüğüm son şey ise, beni kurtarmayı seçmeyen o adamdı. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

🌙🪖 "Aşk, bazen bir duanın kalbinde; bazen bir nöbetin gölgesindedir." Bir asker. Bir tesettürlü genç kadın. Ve aralarına örülen sessiz bir kader... O, vatan nöbetinde görev başında. O, sabırla ve inançla bekleyen bir yürek. Söylenmemiş kelimeler, gönderilmemiş mektuplar, ve sadece gökyüzünün tanık olduğu bir aşk. “Efnan”, duanın sessizliğinde yeşeren, göğsünde hem imanı hem sevgiyi taşıyanların hikâyesi. Ne bir aşk romanı sadece, ne de bir ayrılık masalı— Bu, kalbiyle nöbet tutanların hikâyesi...