Duyguları olduğu için gezegeninden Dünya`ya sürgün edilen Numara 396`nın elinde yaşamak için son bir şans vardır. 396`nın yolu intihar etmeye karar veren Özgür`le kesişir.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Siz: simdi benim canım helva cekse Siz: benim icin ölür müsün Siz: yoksa yok mu Baran: Ne anlatıyosun bilader Siz: cevap ver Siz: ölür müsün Siz: yoksa yok mu wattpadde yayımlıyorum orada daha özenli halde yazılar olsun görseller olsun 600k olduk wattyde sizde gelin watty: sevvalzade_

Clem, bir gece çok uykuluyken internetten absürt bir hizmet sipariş eder. Gece yarısı kapısı çalınır ve karşısında devasa, kollarında garip dövmeler olan Vane duruyordur. Clem, Vane`in bir kurye olduğunu sanır ama Vane aslında siparişin kendisidir. Şirket politikası gereği, Clem`in çizimlerini bitirmesi için 1 ay boyunca onun yanında kalmak ve ona her konuda "hizmet etmek" zorundadır.

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Birbirlerine uyuz olan bir ikili düşünün? İnek bir öğrenci ve deli ruhlu bir kız. Tarihten 23 aldım. Çünkü bana yanlış not verildi. Uyuzun, arsızın ve ukalanın teki olan biri tarafından üstelik! ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎  •☆•°•▪︎☆▪︎•°•☆• Sadece derslerine odaklanmış inek bir öğrenci. Ve onu fark etmeyen bir kız. İnek diye dalga geçilen, kaale bile alınmayan insanlarda birini sevebilir. Aşık olabilir. Yaralarını sarabilir. Harun 12/C : Ya incitirsem seni severken? Kapak tasarımı @nisauthor 🤎🤎çok teşekkürlerrr 🥹🥹

Futbol oynayan kız, okula yeni gelen havalı badboy çocuk. Çoğunluk olarak klişe bir kitap olacak. Lütfen hayalet okuyucu olacak olan okumasın emek veriyorum o kadar. Mizah konulu kitaptır. Pişman olmayacağınıza eminim.

"Oğluşum, sonunda evin yolunu bulmuş." "Oğluşuna sahip çık, kızımın peşinde dolanıyor."

Her şey ufak bir hatayla başladı. Ufak hata birisinin on yedi yılını aldı. Ve bir gün aldığı bir telefonla tüm düzeni sarsıldı. Güneş, adı gibi hiçbir zaman parlak, canlı ya da sıcak olamamıştı. Renklerini küçükken soldurmuşlardı. Bu, Güneş`in kendisini bulma serüveni, ailesiyle bir olma hikayesidir.

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Artık modern zamanın bir parçası değildi. Sanki görünmez bir el, onu çağın ince camından tutup çekmiş; gürültülü ekranların, floresan ışıkların ve plastik kokulu dünyanın dışına fırlatmıştı. Ardında kalan hayat bir rüya kadar uzak, bir nabız kadar silikti artık. Çıplak ayaklarının altında uzanan halı, yalnızca bir halı değildi. Kalın İran yününden dokunmuş kırmızı lifler, yüzyılların sessizliğini emmiş gibiydi. Koyu lacivert ve altın ipliklerle işlenmiş sarmaşık desenleri, parmaklarının altında kıpırdanıyor; sanki ona eski bir dili, unutulmuş bir yemini hatırlatmaya çalışıyordu. Yünün sıcaklığı tenine işlerken, İsolde ilk kez gerçekten bir yere bastığını hissetti. Modern dünyanın pürüzsüz yüzeyleri hiçbir zaman bu kadar gerçek olmamıştı.

ilk kitabımdır lütfen bir şans verin

Lara Ferzan, lise son sınıf öğrencisi olarak hayatının en zor dönemini geçirmektedir. Aşk, arkadaşlık ve kendi kimliğiyle mücadele ederken, hayatında hiç beklemediği bir değişiklik olur: Alpaslan Kıraç. Babasının ısrarlarıyla İstanbul`a alışmaya çalışan Lara, Alpaslan Kıraç ile tanıştıktan sonra her şey değişir. Başlangıçta birbirlerinden nefret eden ikili zoraki bir anlaşmayla sahte bir ilişki kurarlar. Alpaslan, karanlık geçmişi ve soğuk tavırlarıyla Lara’yı daha da sinirlendirirken, Lara da Alpaslan’ın içindeki gizemi çözmeye çalışırken kendi sırlarıyla yüzleşir. İkisi de birbirine tahammül edemezken, zamanla bu sahte ilişki gerçek duygulara dönüşmeye başlar. Lara’nın güçlü duruşu ve gizli dünyası, Alpaslan’ın karanlık sırlarıyla birleşirken, ikisi de birbirlerinin hayatlarına dokunur ve hayatta karşılaştıkları en büyük sınavı geçmek zorunda kalırlar. 11 Serisi şimdilik bir üçlemedir. Ateş, Kül ve Virane olmak üzere üç kısımdan oluşur. Kısımların hepsi bu kitapta toplanacaktır. İyi okumalar! Başlangıç Tarihi: 18.03.2021 (Kitabın tüm hakları şahsıma aittir. Herhangi bir yerde paylaşılamaz ya kopyalanamaz.)

[Düzenlenmiş halidir. Her hafta düzenli bölüm gelecek] Wattpad`de nylarien hesabında yayınlanan kurgudur. Kurgu Şahsıma aittir. Hesapta... Keyifli okumalar 🍂🤎

Bazı aşklar yarım kalır. Bazılarıysa geri dönmeyi bekler... Kumru, ülkesini geride bırakıp gittiğinde geride sadece bir mahalle değil, kalbinin bir parçasını da bırakır. yıllar sonra geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onu beklemektedir. Aşk, sırlar ve mahalle dedikoduları arasında Kumru, hem kalbiyle hem geçmişiyle yüzleşmek zorundadır. "Gurbet Kuşu" geri döndüğünde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Kumru`nun hüzünlü ama bir o kadar eğlenceli yaşamına konuk olmaya ne dersiniz? |Mahalle kurgusu| ‼️Argo ve küfür içerir ‼️ Kitabın tüm hakları şahsıma aittir

"Bazı şehirlerin havası barut kokar, bazı kadınların geçmişi ise kırık kemik sesleri." Müzeyyen Hanoğlu; geçmişini bir zırh gibi kuşanmış, adaletini kalemiyle arayan genç bir savcı. Hakkari’nin puslu sabahlarına atandığında, sadece suçlularla değil, çocukluğunun kabuslarıyla da yüzleşeceğinden habersizdi. O, kanunların koruyucusuydu; ta ki adalet, kendi kanından bir cesetle kapısına dayanana kadar. Üsteğmen Doğu Demircioğlu; dağların diliyle konuşan, sınırları çelikten, kalbi ise bir sır gibi saklı bir asker. Bir aile tarafından terk edilmenin yükünü omuzlarında taşıyan Doğu için hayat, emirler ve gerçeklerden ibaretti. Ancak bir gece, dere yatağında kesişen yollar, ona tüm emirleri unutturacak bir kadını getirdi. Biri adaletin sesi, diğeri vatanın kalkanı...

Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.

Sırtım soğuk masayla buluştuğunda ağzımdan küçük bir inleme kaçtı. Kaçacak hiçbir yerim yoktu, zaten o üzerime öyle bir çökmüştü ki nefes bile alamıyordum. Masanın üzerindeki her şeyi tek bir hamleyle yere savurdu; camların kırılma sesi odada yankılanırken beni kalçalarımdan kavrayıp kendine doğru çekti. Vücudunun o sert ve kalıplı ağırlığını üzerimde hissetmek beni mahvediyordu. "Bana bak," dedi emreder koşan bir sesle. Bakışlarımı kaçırmaya çalıştım ama elini çeneme dolayıp yüzümü ona bakmaya zorladı. O buz mavisi gözleri açlıktan ve arzudan kapkaranlık olmuştu. Elleri elbisemin altına sızıp çıplak tenime değdiğinde vücudum kaskatı kesildi. Parmakları bacaklarımın arasında, o en hassas yerimde dolaşırken boğuk bir sesle küfretti. "Burada titrerken hala benden nefret ettiğini mi söyleyeceksin?" Dişlerini boynumdaki o ince damarın tam üzerinde hissettim. Sadece dudakları değil, tüm vücudu ateş gibi yakıyordu. Bir eliyle iki bileğimi de başımın üzerinde sabitleyip beni tamamen savunmasız bıraktı. Kulağıma eğilip o yakıcı nefesiyle fısıldadı: "Senin o her bir kıvrımını, her bir çığlığını istiyorum. Seni parça parça tüketene kadar durmayacağım." Dudakları boynuma sertçe kapandığında, dişlerinin etime geçtiğini hissettim. Acı değildi bu; beynimi uyuşturan, kasıklarımı sızlatan saf bir hazdı. Elbisemi tek bir hamlede sıyırıp beni tamamen altına aldığında, kendi adımı bile hatırlayamıyordum. Artık sadece onun altındaki o ıslak ve çaresiz bedendim ve o ne isterse yapmaya hazırdım.

Bazı savaşlar silahla başlamaz. Bir bakışla, bir kayıpla, yarım kalan bir cümleyle başlar. Bir zamanlar aynı gökyüzünün altında büyüyen insanlar… Şimdi birbirlerinin felaketi olmaya hazırlanıyor. Mihrimah Cecila Türkmenoğlu. Aras Sancar Kozan. Küllerinden doğmaya çalışan aileler. Bitmeyen bir savaş. Affedilemeyen geçmişler. Ve denizin dibine gömülen sırlar… Fethiye’nin mavisinde başlayan bu hikâyede herkes bir şey kaybedecek. Kimi ailesini, kimi vicdanını, kimi ise hâlâ sevdiği kişiyi. Çünkü bazı insanlar yanarken bile birbirinden vazgeçemez. Bazı aşklar ise yalnızca felaket getirir. DYOSA “ Maviye sahip olan her şeye sahip olur. ”

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Çerezlik bir yaz kurgusu okumak ister misiniz? O zaman sizi Hazan`ın Yaz Seferi ile başbaşa bırakıyoruum...

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

Sadece ruhunu anlayabilenlere...

Ailesi tarafından yıllarca hor görülen Yakamoz, değişmeye karar verdiğinde bir oğlanla tanışır ve hayatı tamamen değişir. Bu değişiminde yanında olmak ister misiniz? Şimdiden iyi okumalaaar 🌊🩵