Yalnız kalmış bir kızın karşısına hiç ummadığı bir amda birisi çıkarsa ne mi olur

🖤 İlk fırça darbesi... İkinci fırça darbesi... Ve üçüncü fırça darbesi... Ben Nihan Sezin. Zengin bir ailenin el bebek gül bebek büyütülmüş biricik kızları Nihan Sezin. Anne ve babası tarafından hiçbir zaman anlaşılmamış Nihan Sezin. Soyadından nefret eden, bu evde doğmamayı dileyen Nihan. Sadece Nihan... Küçük bir atölyede ömrünü tamamlayan, yaşayan bir ölüden farkı olmayan Nihan... Kitap kapağı tasarımı: @lost_on_you

Kitabımı merak ediyorsan burayı değil bölümlerini okumalısın ;)

“Belki geçici geliyordur hislerim ama ben seni seviyorum be kızım. Öyle böyle değil. Nasıl anlatayım ki?” AÇIKLAMAYI OKUMADAN KİTABI GEÇME Kitabın adındaki çirkin bir kızın güzellik algısından bahsetmiyor ondan hoşlanan çocuğun kızı ilk gördüğünde ağlıyor olması ve daha ne hissettiğini bilmeden gözyaşlarının bıraktığı izlere ve gözlerindeki kızarıklığa karşı söylediği bir söz serseri ise kızın çocuğun inadına söylediği bir lakap Kitabımın içeriğinde ; Aile aşk lise platonik çocuk ve bilinmeyen numaradan atılan bir mesaj buyrun okumaya İlk bölüm kısa ve olay yok diğer bölümleri okumadan kitabı bırakmayın lütfen Bilinmeyen:Ben seni rastgele sevmedim ki Bilinmeyen: ihtimallerden seçmedim ki Oylamayı ve yorumlamayı unutmayın lütfen emek vererek yazıyorum… 🫶💫

Nerden bilebilirdimki yeni okulumun bana hem imkansız aşk hemde gerçek ailemi geitreceğini. Bu benim hikayem. Bu ben ile 6 aydır sevdiğim çocuğun beni sevmemesinin hikayesi. İmkansız olduğumuzu bildiğim halde onunda beni sevmesini beklediğim hikaye. Bu hikaye gerçek ailemin hiç ummadığım anda karşıma çıkmasının hikayesi. Bu kitabı yazıyorum evet belki bir çok kişi okumayacak ama benim yaşadıklarımı yaşayanların yarasını da merham gibi saracak bu kitap. Kim bilir belki bir gün imkansızlıklarda imkan dahilinde olur... Belki beni sevmeyeceğini düşündüğüm gerçek ailemin beni sevmesinin ve benim hayatta ilk defa gerçekten sevilmemi hissedeceğim hikayedir.

Geçmişin tozlu hırkasından sıyrılıp parlak rugan ayakkabıların içine sıkışanlar, hırsla gökyüzünü daraltanlar ve balıklara şemsiye açacak kadar kibirle dolup taşanlar... ​ Bu kitap; sınırları insan eliyle çizilmiş daracık kafeslerin içinde, kendi okyanusunun ağırlığıyla ezilen ruhların sesi oluyor. İçindeki iyiliği usulca kaybedenlerin, zamansızca çürüyenlerin ve kendi kanından izler kovalayanların dürüst bir vesikası. ​ Sığamadığımız her gökyüzüne ve sığdırılamadığımız her kafese dair...

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

“Beyza, senelerini harcayıp girmeyi başardığı bu okulda çok mutlu olacağına inanıyordu. Zaten tek hayali de buydu: Sürekli kavgalarla dolu evinden çıkıp, mutlu olacağı ve arkadaşlarla dolu o okula gitmek… Ama hiçbir şeyin hayalindeki gibi olmadığını, okula başladığında anladı. Gelin, birlikte Beyza’nın hayatında neler olacağına bakalım.”

"kaçmaya çalışma" soğuk sesiyle kapı koluna giden elim donakalmıştı "evet Meral yıllar önce ölen kadının bedenine nasıl saklanmaya, içine girmeye becerdin bir tek onu anlamadım" ... Seni düştüğün bataklıktan kurtaracak birini beklemen saçmalıktan ibarettir. Ama bazen aniden çıkan bir şans, bir umut senin kaderini baştan aşağı tekrardan değiştirir. Eğer bu romana Davetli biriysen başta Eridea olmak üzere bu romandaki herkesten "Hoşgeldiniz"i hakketin ama eğer Davetsizsen düşeceğin bataklığa karşı dikkatli ol ve başta Eridea olmak üzere sakın kimseye güvenme.

Yalnızlığın gölgesinde olan iki kişinin, sevdalarına şahit olmak ister misiniz?

Bu kitap geçmişinden kurulamayanlara... Hayat beni çok garip yerlere sürüklüyordu ben ise kaçamıyordum

İnsan bir bataklığa bir kez girdiğinde artık herşey için çok geçtir, oradan çıkmak için ne kadar çok çırpınırsa bataklık onu daha çok içine çeker. Benim hayatım da böyleydi...

Bu kitabın telif hakkı tamamen bana aittir , alıntı, benzerlik yapılmasına karşıyım. Biri, spot ışıklarının altında binlerce kişiye ruhunu haykıran gürültülü bir melodi... Diğeri ise kütüphanenin kuytu köşelerinde, dağınık A4 kağıtlarına kendi yalnızlığını fisıldayan sessiz bir gölge. Bora Yankı, hayatı sahnelerden, alkışlardan ve kalabalıkların coşkusundan ibaret olan bir rock solistidir. Onun dünyasında her duygu yüksek perdeden yaşanır, her firtına bir şarkıyla kopar. Ta ki eylül ayının o serin gecesinde, kampüs festivalinin en arkasındaki loş kör noktada dikilen o yabancı kızı görene kadar. Herkes sahneye çekilirken, elindeki kalın kitaplarla dünyaya görünmez duvarlar ören bu kız, Bora`nın içindeki isimsiz sızıyı tetikler. Umay Akça, kalabalıkların gürültüsünden kaçıp kütüphanenin mutlak sessizliğine sığınan, kendi hayatının taslaklarını odasındaki beyaz sayfalara gizleyen disiplinli bir yalnızdır. Kendi dünyasında açtığı o derin savaşı, kalemiyle kağıt üzerinde vermektedir. Bora, o gizemli gölgenin peşinden kütüphanenin ağır sessizligine adım attığında özgüvenini kaybeder, yaklaşamaz. Ancak o masanın köşesinde, dağınık A4 kağıtlarının üzerinde karalanmış o iki kelimeyi görür: Gölge Ritmi. "Herkes sahnedeki müziği dinler, Bora. Kimse arkadaki gölgelerin ne kadar gürültülü olduğunu bilmez." Zıt dünyaların, sessiz taslaklarda buluşan büyüleyici hikayesi.

"Bazı şarkılar vardır; sadece aşkı anlatmaz.Bu da o şarkılardan biriydi.Terk edilmiş bir kızın, babasına olan isyanı gibi.Ya da var olsa dahi hiç sevilmemiş kızların hikâyesi gibi."Bu hikaye tam da o şarkıların bir parçası.... Yıllar sonra babasının yokluğuna alışan Lila babasından gelen eski bir mektup ile sarsılır. Babası hala hayatta mı? Yıllardır neredeydi? Neden gelmemişti ? Binlerce soru ve düşünce denizinde gerçekleri bulabilecek miydi? Gerçek aşk neydi ve kimdi? Ortaya çıkan sırlar herşeyi daha da karmaşık hale getirmişti.Geçmiş ve gelecek arasına sıkışıp kalan Lila babasını bulma umuduyla eline geçen tek izin peşine düşer.

Aylin her gün babasını ve Abilerini beklerdi belki gelir’ler…..diye. Ama babası ve Abileri bir kere bile onu ziyarete gelmemişti…

Yıl 1972. Mevsim, insanı nefessiz bırakan Tokat kışı... Babasının şüpheli ölümünün ardından Kervansaray Köyü’ndeki iki katlı, sobalı o eski eve koca bir sessizlik çöker. Aykız ve hastalıklı annesi, el kapısında un sırasına girecek kadar sefalete mahkûm edilirken, adaletin kapıları yüzlerine bir bir kapanır. Ne arkalarından gelecek dağdaki bir abi ne de yollarını aydınlatacak bir ışık vardır. Aykız’ın önünde ise sadece yırtık ayakkabılarıyla yürümek zorunda olduğu o karlı, çaresiz yollar uzanmaktadır. Bir kadının analığının, evladının, gençliğinin ve nihayetinde nefesinin elinden alınışını iliklerinize kadar hissedeceğiniz; mutlu sonların uğramadığı, safi melankoli ve gerçekçi bir Anadolu trajedisi.

Defne, annesini doğumda kaybetmiş, uzun yıllar boyunca anneannesi ve dedesiyle ufak bir kasabada yaşamış genç bir kız. Dedesinin ölümünün ardından, hayatının bu aşamasında babasının yanında olması gerektiğine inanan anneannesi, Defne`nin babasıyla iletişim kurmaya karar verir. Babası Cem Bey ise uzun yıllar sonra kızıyla tanışmayı kabul eder. Cem`in korkaklığı Defne`nin hayalkırıklığı yaşamasına sebep olur. İki yabancı, aynı evi paylaşmaya başladıklarında, aralarındaki boşluğu doldurmanın zorluğunu hissederler. Geç kalınmış bir baba-kız ilişkisinin içsel bir yolculuğunu başlamış olur. Aynı zamanda Defne hem babasına ,hem de babasının yaşadığı çevreye adapte olmaya çalışır. Defne yeni hayatında arkadaşlığı,aşkı ve yeni birçok şeyi daha öğrenecektir.

İkra, karşı komşusu Kıvanç’ın içinde bulunduğu yalnızlığı çiçeklendirmeye kararlıdır. “Siyah güllerin yanına beyaz güller ektim. Sana veda etmek değil, en saf duygularımla seni iyileştirmek istiyorum.”

Köklerinden atılan bir kız hiç ait olmadığı bir aileye dahil oluyor,onların köklerine tutunuyor.Onlarda güç buluyor ve özel harekat polisi olarak ona yaşatılanların intikamını almak için köklerine dönüyor. HİKAYEMİN KİŞİ,KURUM VE KURULUŞLAR İLE HERHANGİ BİR BAĞLANTISI YOKTUR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.TELİF HAKKI SAKLIDIR TEK BİR CÜMLEMİN DAHİ BAŞKA KİTAPTA GEÇMESİ HALİNDE RESMİ İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Birini sevdin. Ama o… seni aynı şekilde sevmedi. Yine de kaldın. Belki bir gün olur diye. Belki biraz daha konuşursanız düzelir diye. Belki de gitmeye cesaret edemediğin için. Bu kitap bir aşk hikâyesi değil. Bu… gitmek isteyeni kalıyormuş gibi sevenlerin hikâyesi. Bir akıl hastanesinde geçen bu hikâyede “deli” sandığın insanları okuyacaksın. Ama sayfalar ilerledikçe şunu fark edeceksin: Onlar farklı değil. Sadece hissettiklerini saklamıyorlar. Ve belki de en rahatsız edici gerçek şu: Bu hikâyede bir yerlerde… kendini bulacaksın.

İnsanlar çocukluklarını sıcak hatıralarla anar. O ise yalnızca küllerini hatırlıyordu. Sessiz bir evde büyüyen, kalabalıkların içinde görünmez hâle gelen bir genç… Onun dünyasında sevgi eksik, insanlar kırıcı, hatıralar ise paslı bir bıçak kadar keskindi. Yangınların içinden geçerken, eski okulunun alevlere teslim oluşunu izlerken ve geceleri zihnindeki seslerle savaşırken tek bir düşünce zihnine yerleşti: “Belki de ben bu dünyaya ait değilim.” Fakat bazı geceler insanı sadece uykuya değil, bambaşka âlemlere götürür. Bir gece gözlerini kapattığında kendini hiç var olmamış bir şehirde buldu. Sokakları ay ışığıyla yaşayan, insanların düşüncelerini saklayamadığı, gökyüzünün bile canlı olduğu bu şehir gerçek dünyanın tüm kurallarını reddediyordu. Burada herkesin bir geçmişi değil, bir “öz”ü vardı. Ama her ütopyanın derinlerinde saklanan karanlık sırlar bulunur. Gerçek dünyada kaybolmuş bir ruhun, hayal ile hakikat arasında parçalanışını anlatan bu hikâye; yalnızlık, aidiyet, toplum ve insan zihninin en karanlık taraflarına dair unutulmayacak bir yolculuk sunuyor. “Bazı insanlar yaşadıkları dünyaya ait değildir. Bazıları ise kendi dünyalarını yaratır.”

"Her kitap okuyan mantıklı konuşmaz tıpkı her iki ayaklının insan olmadığı gibi."

leyziya hayatında başına gelen kötü şeylerin çoğunu şans ile atlattığını düşünür fakat bu bir şans değildir . bu korunmadır başka evrenden göremediği hatta görmediği kişi veya kişilerin onu koruduğunu öğrenir. nasıl mı? onlarla iletişime geçerek... "neden ben"diyerek gözlerimden akan sıvıyı durdurmaya çalışıyordum fakat işe yaramıyordu lakin beynimin içine biri girip konuşana denk.gerçekten kendi kendime konuşmadığıma emindim.sert ve erkeksi bir ses konuştu "çünkü sen seçilmiş kişisin"durdu , düşündü ve ekledi" ben tarafından"

Attığı bir fotoğrafa aldığı yanıt yüzünden telaşa kapılan İclal, paranoyak bir genç kızdır. Bu korkunun onu sürüklediği yeri bu kitabımda sizlere sunuyorum. *Bir texting kurgusudur!!

Gerçek ailem kurgusudur, çok az klişe vardır, gerisi şahsıma aittir. !!! Kadına şiddet ve hakaret normalleştirilmemiştir!!!!!!Hassas okuyucuların rahatsız olabileceği unsurlar (şiddet,kan, küfür,taciz, intihar vb.) içerir!!!