Ben tam önüme dönceken yanımadaki tabureye biri oturdu. Yanıma aturan kişiye dönünce beni kumrar bir erkek karsıradı.ben ona bakarken oda bana doğru döndü ve tam o esnada kahverengi gözreli benim yeşil gözrerime değdi.Ben tam önüme dönceken yanımadaki tabureye biri oturdu.

Sıradan bir sabaha uyanacağını sanan Marin, önceki hayatına geri döner. Peki gerçek hayatı hangisidir?

Acı geçmişin getirdiği yara izleri, Nasır tutmuş ellerimde hüzünlü çizgiler, İçimde açılan koca bir boşluk, Kalbimden kalemime dökülenler...

Attığın adımlar seni nereye götürüyor? Renklerin anlamı gerçekten var mı? Doğru dediğin şey, gerçekten doğru mu? Kendinden kaçarken, kendini bulabilir misin? BELKİ DE BU KİTAP, SENİN KENDİNE ATTIĞIN İLK ADIMDIR. Sözlerin iyileştirebileceğine inanıyorum. Yazdıklarım bir umut, bir farkındalık, belki de karanlıkta atılmış küçük bir ışık olsun istedim. Eğer bu satırlar sana dokunduysa, bu yolculuk birlikte anlam kazandı.

"Karanlığın içinden yükselen, hayata ve insanlara karşı yazılmış derin bir iç döküş."

Bir lisede... aşkının peşinden giden Çağla Esme Bozok` un Karadeniz inadı tuttu tutalı Çağıl Eren Yaren` i kendisine fark ettirmesidir Esme ve Eren birbirlerine çok yakın olduklarının farkıyla yaşamaya alışacaklar mıdır... "Anılar yanarak kül olmaya mahkum değillerdi ama biz kül olana kadar yanmaya mahkûmdük." "Ve bir sıgara yaktın külü bizi kavurdu..."

Bütün dörtlükler im bana aiitir. Umarım beğenirsiniz, iyi okumalar hepinize :)

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Dalya o gün sadece dönme dolaba binmek istemişti. Nereden bilebilirdi hayatının o gün tamamen döneceğini ✨

Bir madalyon Nesiller boyunca süren bir lanet Ve zamanı önemsiz kılan aşklar. Her nesilde bir kız, 22 yaşında madalyonun çağrısını duyar ve kaderindeki aşkı bulmak için bu çağrıyı takip eder. Sonra her şey değişir. Zaman kırılır ve genç kız kendisini hiç bilmediği yabancı bir çağda, yabancı topraklarda bulur. Her sezon farklı okunabilir. Ama tüm yollar sonunda aynı madalyona çıkar… Her sezon başka bir zaman, her aşk başka bir imkânsızlık. Ama hepsinin tek bir ortak noktası var: Madalyonun kaderinden kaçamazsın.

Dal serçesi; Melâl`in herşeye rağmen tebessüm etmesi kötü şeylerde bile içindeki serçeyi saklaması ve yalnızlığın ışığını bulup, iç kırgınlıklıklarına kafes ören çocuksu hüznünü elleri altında tutan tatlı bir kızdır. Dal serçesi; Melâl`in umutsuz iç dünyasına ve yaşadığı tüm zorluklara ve kırgınlıklara rağmen kendini yaralı bir kafes içine sokarak dış dünyanın acılı füsunundan kendini korumaya çalıştığını anlatır.

Türk Dili ve Edebiyatı fakültesinden mezun olan Ahsen ilk öğretmenliğini yapmak için Mardin`de bir lise ye atanır . Bu süreç okula alışma dönemini , kendince yazdığı kitaplarını ve her gün kitapçıda rastladığı adamı konu alır . Eğer sade bir tarz ve mizah seviyorsanız bu kitap tam size göre.

Bayramlardan kaçan, herkesin kutladığı o özel günleri reddeden bir çocuk düşünün... Şekerin kokusu midesini bulandırırdı, çikolata bir çocukluk vaadi değil, kaçılması gereken bir hatıraydı onun için. "Sizin dört gözle beklediğiniz günlerde ben odama saklanırım, Leyla," derdi. "Bana neden bu kadar kendini kapattın deme. Ben zaten küflü odalarda büyümüş biriyim..." Bu, Türkiye`nin farkına geç vardığı bir ressamdı. Fırçası kadar suskun, renkleri kadar yaralı. Dostoyevski`yi yalnızca okuyan değil, onunla yaşayan bir adam... Yiğit ve Leyla, her gün başka bir yüzünü keşfederken şunu fark ederler: Bazı insanlar anlatıldıkça değil, çözüldükçe derinleşir. Ve bazı hikâyeler, mutluluktan değil, eksikliğinden doğar. Eğer bayramlardan kaçan bir çocuğun, karanlık odalarda büyüyen bir ruhun ve sanatla hayatta kalmaya çalışan bir adamın hikâyesini merak ediyorsan... Bu sayfayı çevir. Çünkü bu hikâye, okuyanı değil yakalayan türden.

"Her ölü, sırlarını bir gassalın kulağına fısıldar." "O yalnızca bir gassaldı..." Ölülere son abdestini verip, sessizce gölgede kalmaya alışmış bir adam. Ama bazı bedenler, sadece toprak istemez... Bazı ruhlar, yıkanmakla temizlenmez... Bir gün... Yıkadığı bir cesedin gözleri, aniden açıldı. O andan sonra hiçbir şey, mezar taşlarının arkasındaki kadar sessiz kalmadı. Alp, sıradan bir gassal değil artık. Kefen bezlerinden sarkan sırları, toprağın altında uyuyan lanetleri, ve ruhlara musallat olmuş karanlığı uyandırdı. "Sol elini havaya kaldırdığında, dumanlı bir tırpan dönerek belirdi. Ucu kıvrımlıydı; kabzası mühürlerle işlenmişti. Işıkla değil, karanlıkla parlayan bir silah..." Berzah`la dünya arasındaki kapılar açılıyor. Ve bazen, ölüm... sadece bir başlangıçtır.

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen... Kapak tasarımı için @irempsd`ye teşekkürler🎀

"Toprağın kokusundan, yıldızların uzaklığına kadar her şey bir şiirdir aslında. İnsanın kendi varoluşunu arayış yolculuğu bu sayfalarda mısralara dönüşüyor. Dünyayı bir şairin gözünden yeniden keşfetmeye davetlisiniz."

Bazı hikâyeler bir “evet” ile başlar. Bazıları ise bir gerçeğin susulmasıyla… Bu kitap, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının susarak sevdiği, susarak koruduğu ve sonunda susmaktan vazgeçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Birbirlerini sevdiler. Ama sevgi her zaman yetmedi. Çünkü bazen aşkın karşısında geçmiş durur. Bazen bir tehdit, bazen bir fedakârlık, bazen de söylenmeyen gerçekler… Çünkü bazen en büyük soru şudur: Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa gerçek mi? Bu sayfaları çevirirken sadece bir aşkı değil, Bir kadının cesaretini, bir adamın sınavını ve geçmişin gölgesini okuyacaksınız. Ve belki şunu fark edeceksiniz: Bazı hayatlar, bir kişi için yaşanır. Ama bazı gerçekler, herkes için söylenmek zorundadır.

Okulun zorba ve kötü kızı olarak bilinen Ilgın Kayra Şensoy bir gün anonim bir hesaptan tehtid içerikli mesajlar alır, kendisinin bile hatırlamak istemediği sırları tek tek önüne serilirken ona yardımcı olan okulun inek öğrencisi ve sahte sevgilisi Mert Aras Aksoy`dan başkası değildir.

Bir ilk görüşte aşk hikayesi... Türk Dili ve Edebiyatı öğrencisi Yasemen Karaca, telaşlı bir günde asansörde karşılaştığı adama aşık olur. O günden sonra, kim olduğunu öğrendiği adama anonim mektuplar göndermeye başlar. Ali Mustafa Dağlı ise ona bu mektupları yollayan kadının kim olduğunu merak etse de bunun için büyük bir uğraş içinde değildir çünkü Ali Mustafa zaten aşkın kendisine fazlasıyla uzak bir adamdır.

İstanbul`un Ezgisi ile Karadeniz`in Sessizi`nin hikayesidir bu. İki zıt bir tam eder mi? Müzikle hiç edebiyat edilir mi? Neşet Ertaş deng midir Baki`ye? Plak dinleyen sevebilir mi Divan`ı bir kere?

"Celladının merhametiyle büyüyen bir çocuk, adaleti kendi elleriyle yazmaya mahkûmdur." Eğer müzikle kitap okumayı seviyorsanız, Vebal`in ruhunu yansıtan şarkılar; Cem Adrian, Kül Beni Hatırladın mı Herkes Gider mi Hüküm Biz Senle Kendine İyi Bak Beni Affet Bu Gece Ne Ağlarsın İpek Açar, Ninni

Duyguların, düşüncelerin ve hayallerin kelimelere döküldüğü bir yolculuk… Nokta ve Sonsuzluk, küçük anların derin anlamlarını ve yaşamın sonsuz döngüsünü keşfetmenizi sağlayan şiirlerden oluşuyor. Her şiir, sizi hem düşündürür hem de hislerinize dokunur.

Bazı insanlar yaşlanmaz; yalnızca ağırlaşır. Zaman, onların omuzlarına çöken bir enkazdır. Zevat Tarumar, geriye dönük bir hayat muhasebesi değil, geçmişin hâlâ bugünü yönettiğini gösteren sert bir yüzleşmedir. Ardı ardına yıkılan dostluklar, yarım kalmış hesaplar ve unutuldu sanılan suçlar, yaşlı bir adamın sessiz adımlarında yeniden dirilir. Şehir, Zevat’ın belleği gibidir: karanlık ve affetmez. Bu roman, insanın kendisiyle arasına koyduğu mesafeyi, kaçışın aslında bir tür bekleyiş olduğunu anlatır. Huzurevinden kopan bir hayat, sokaklarda yankılanan eski seslerle yeniden şekillenir. Her köşe başı bir hatıra, her gölge bir suç ortaklığıdır. Zevat Tarumar, yalnızlıkla sertleşmiş bir bilincin, şehirle giriştiği son hesaplaşmadır. Ve bazı hesaplar, geç kalındığında daha da kanlı kapanır.

Haksız yere hapis yatan Ezel. Onu kurtarmaya yemin etmiş tehlikeli bir adam. Ellerinde kelepçeler vardı ruhunu zincire vurmak isteyen kelepçeler. Üzgün mü? Yada başka bir duygu içerisinde miydi bilmiyordu. Kafasını kaldırdı her zaman olduğu gibi inatla gökyüzüne baktı güçlüydü ruhu bedenine sığmıyor şimdi de onu durdurmak için kelepçeler takmışlardı. Onu iten polislerle beraber yürümeye devam etti ne olacak bilmiyordu ama annesi için endişeleniyordu.. ya o gökyüzünden onu görüp kederlenirse..... Yaşamak acı çekmektir, hayatta kalmak ise acı çekerken bir anlam bulmaktır. ~Friedrich Nietzsche ~İhtimallerin ötesinde bir aşk.

Belki de insanların sandığı kadar iyi olmadığını keşfeden kişi, aslında kendisinin sandığı kadar masum olmadığını fark etmek üzeredir. Ve bazı gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi yaşayamaz.