NE!?

İlk defa normal,sakin bir hayata adım atmış gibi hissediyordum.Hastanedeki günlerimde sıkıntıdan patlarken yine hastaneye dönmüştüm.Hatta şuan hastanenin önündeydim.İlk defa gülebiliyordum.Peki neden mi hastanenin önündeydim? Çünkü artık işe başlayabilmiştim. Gülücük saçarak içeri girdim.Asansöre bindim.2. Kat düğmesine basarken bile heyecanlıydım.Ve asansörden indim.Odama doğru yürüdüm.Kapıyı açtığımda büyük bir gürültüyle karşılaştım.Bir an korktum ama hala içimde dans etmek isteyen kız oradaydı.

Seren beni ellerimden tutup döndürmeye başladı.Neşeyle kahkaha attım.

" Ama bende" diye sitem eden Nefise ve Çimen'e baktım.Seren'i tutan ellerimden biri ayrıldı ve dairwmize Nefise ve Çimen de geldi.Onlar sadece arkadaşlarım değildi.

Aynı anneden doğmasakta biz 4 kız kardeştik.

Tam o anda olup biteni camdan seyreden Emir'in bakışları çok şey anlatıyordu.Onun mutlu olabildiğini görmüştü Emir.Herşeye karşı Sezin'i gözlemlemişti.Bugünü mutlu geçecekti.Onun adına ondan daha mutluydu.

Doktor arkadaşlarım ve kızlar pasta almışlardı.Maviydi rengi.En sevdiğim renk maviydi.Bana göre mavi sonsuzdu bu yüzden di belkide.O anda cama baktım.Gökyüzüne bakacaktım aslında.Ama O'nu gördüm.O buradaydı.Görünmediğini sandığına emindim.Bocaladım.Çimen yanıma geldi.Artık sırrımı onunla paylaşıyordum.Sakin bir ortamda diğerlerine de söylemem gerekti.

"Aşağı in ben oyalarım." dedi.Bu kız aklımı okuyor olabilirmiydi? Ona öpücük attım.

"Ben iki dakikaya geliyorum.Arabamda birşey unutmuşum da." herkes onaylarken bu defa merdivenlere yöneldim.Enerjiktim ve şuan asansörde kıpır kıpır duramazdım.Merdiven en doğru seçenekti.Hastane kapısından dışarı çıktım.Benim odam biraz daha yandaydı.Yan bahçeye yöneldim.O'nu gördüm.Yakışıklıydı.Belki diğer insanlar gözlerinde karanlıkta kalır çıkamazdı ama bana o simsiyah gözler güven veriyordu.Güven demekti o benim için.Tam o anda beni gördü.Bocaladığını gördüm ama çabuk toparladı.

"İstersen sende gel." dedim.İlk defa rezil olmadan bir cümle kurmuştum.Ama bu cümle de yüzde elli rezildi.Yine utandım.Kızardığıma emindim.

" Yok sağol ben.." devamı gelmedi.Olsundu ben anlamıştım niye geldiğini.

" Açıklama yapmana gerek yok." dedim.Rahatlamıştı.Artık kendime bir söz daha verdim.Ondan bahsederken artık "O" demeyeceğim.Emir diyeceğim.Sanki adını kullanmam yasak gibi.

"Şey benim gitmem gerek arkadaşlarım bekliyorda." o sırada telefonuna bir bildirim düştü.

" Zaten benim de gitmem gerek.Görüşürüz." görüşürdük.Bakmakla yetindim.Anlamıştı.

Hastaneye yeniden girdim.Odama yine merdivenle çıktım.Hala kıpır kıpırdım.Son iki haftada yaşadığım tek güzel gündü.Odama girdiğimde herkesin o malum pencereden aşağı baktığını gördüm.Önce kızlar bana döndü.Sonra diğer doktor arkadaşlarım.Odada sessizlik oldu.

" Ne bakıyorsunuz be." diye çemkirdim.Sinirlerim bozulmuştu.İki erkek doktor arkadaşım vardı,onlar da buradaydı.Eren ve Mert.Eren benim kankamdı.Çok kafa bir çocuktu ve bana sanki gururla bakıyordu.Mert'e baktım.Bana değişik bakıyordu nedenini anlamadım.Aradan çekilip odamdan çıktı. Ne oluyordu? En mutlu günüm bu olmamalıydı. Kızlar anlayacağını anlamıştı. Eren bana hala aynı tebessümle bakıyordu. Daha fazla dayanamadım.

" Eren, bakma öyle." diye boynuna atıldım.O da benim abim sayılırdı. Sarılmama karşılık verdi. Daha sıkı sarıldı.

"Yaa bizde" diyen Seren' le birlikte hep beraber sarıldık. Ayrılınca odamdaki koltuğa oturduk. Ben sığmadığım için koltuğumu karşılarına getirdim.

"Bu neden şimdi böyle bir tepki verdi?" dedim. Gerçekten neden böyle bir tepki vermişti.

" Sezin sana birşey söyleyeceğim ama sakin ol tamam mı?" dedi Eren.

" Hıhı" dedim. Şok geçirebilirdim. Eren gözlerini devirdi.

" Mert sana aşık." dedi.Öyle bir hızla söylemişti ki kendi bile şaşırdı.

"NE!?" dedim.Diyecekken bütün kızlarla aynı anda söylemiştik.

"Demek bu yüzden savcıdan kıskandı." dedi Çimen.Biraz saf olabilirdi.Yanına gelip koluna bir şamar atmam kaçınılmazdı.

"Aah Sezin napıyorsun kıskanmış İşte." derken diğer koluna şamarı da Nefise attı.Hep bir ağızdan;

"Çimen kes sesini!" diye bağırdık.

~

İçi kıpır kıpırdı Emir'in.Beklemediği bir şekilde bocalamıştı.Nereden görmüştü? Görmesi daha iyiydi.Yine kızarmıştı.Günler sonra onu mutlu görebilmekten başka mutlu edecek şey yoktu belki de. Keyifliydi.Keyfini iki katına çıkaracak birşey daha vardı.Artık bunu herkes biliyordu.Annesine gidip Sezin'den bahsedecekti.Hastanenin önündeki Jeepe bindi.Mezarlığın yolunu tuttu.

Geldiğinde mezarlık kapısı açıktı.İçeri girdi.Annesini buldu hemen.Sonra dikkatini birşey çekti.Bir erkek çocuğu. Farketmeden yanına doğru yanaştı. Bir isim yazıyordu mezar taşında.Tarihe baktı,dündü.Bir an kendini hatırladı. Evden kaçıp mezarlığa gelmiş,orada uyumuştu.Komşuları Nermin bulmuştu.Zaten o günden sonra Emir'in kimi vardı ki? Çocuğun yanına geldi.

" Merhaba" dedi.Sesinin yumuşaklığı belliydi.Çocuk Emir'e bakmadı bile.En iyi belki de Emir anlardı.

"Biliyorum şuan bana ce-" derken sözünü kesti.

"Git ağabey ." dedi.

" Dinlemesen benim için hiçbir sorun değil. Ben sadece anlatmak için anlatıyorum.Öyle düşün" dedi. "Ben o yıl daha 6 yaşındaydım." duraksadı.Yutkundu. " Annemi babam öldürdü.Gözlerimin önünde.Oysa annem bana sadece pamukşeker alacaktı.Babam onu merdivenden itti. Ve öldü. Babam hapse girdi.Sadece bir komşumuz vardı. Annem öldükten bir gün sonraydı.Komşumuzdan kaçıp mezarlığa gelmiştim gece. Sabaha kadar orada durmuştum. Sonra komşumuz gelip almıştı." diye bitirdi. Çocuğun ilgilenmeye başladığını düşündü.

" Seninki daha zormuş ağabey. Benim annem kanserden öldü. Babam da var." dedi.

" Onların varlığına her zaman şükretmelisin."

" Her zaman." dedi çocuk.Yüzüne yayılan derin gülümsemeyle yanından ayrılıp kendi annesinin mezarına gitti. Biraz Sezin'den bahsetti. Biraz çocuktan. Sonra görüşürüz deyip evinin yolunu tuttu.

~