Lavin tek arkadaşını bir kazada kaybeder.Çok büyük bir acıyla yüzleşen Lavin baskıcı ailesi ve okulundaki zorbalarla da yüzleşir.Bir süre sonra artık bu duruma dayanamamaya başlar ve evden ayrılmak ister.Evden ayrılmayı bir şekilde başarır fakat gittiği yerdeki terkedilmiş metro istasyonunda gördükleri onu şok edecektir... "Aslında arkadaşımı değil,ailemi kaybetmiştim..." "Terkedilmiş metro istasyonu mu ?"

Bazı hikâyeler bir “evet” ile başlar. Bazıları ise bir gerçeğin susulmasıyla… Bu kitap, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının susarak sevdiği, susarak koruduğu ve sonunda susmaktan vazgeçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Birbirlerini sevdiler. Ama sevgi her zaman yetmedi. Çünkü bazen aşkın karşısında geçmiş durur. Bazen bir tehdit, bazen bir fedakârlık, bazen de söylenmeyen gerçekler… Çünkü bazen en büyük soru şudur: Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa gerçek mi? Bu sayfaları çevirirken sadece bir aşkı değil, Bir kadının cesaretini, bir adamın sınavını ve geçmişin gölgesini okuyacaksınız. Ve belki şunu fark edeceksiniz: Bazı hayatlar, bir kişi için yaşanır. Ama bazı gerçekler, herkes için söylenmek zorundadır.

!!Düzenlenmiş hali!! Yerde yatan bedenini gördüğüm anda içimdeki tüm hisler zaten kırılmıştı. Koşarak onun yanına gittim, "Yelda, Yelda uyan nolur güzelim." bir hafta önce yüz gizliliği amacı için öptüğüm, ve iki gün önce en haksız olay yüzünden kavga ettiğim kadına nefes alabilsin diye dudaklarına yapışmış bir salaktım ben. "Yelda hadi aç gözlerini, yemin ediyorum bir daha senin üzerine gelmeyeceğim, kavga dahi etmeyeceğim.." 𓇢𓆸 Her insanın hayatı için seçimleri, kazancı, mesleği ve yaşadığı bir aşk vardır. Dünyanın neredeyse hepsi bunlar üzerine kuruludur, insanların sözde aşk dedikleri şey bazen taciz bile olabilir ama insan bu işte aşktan gözleri kör olduğu için aşkla takıntıyı ayırt edemeyen varlıklar. Yelda ise bunların farkına çok erken varmıştı.. Neyseki kendini koruyabilme bilincindeydi, yaşadığı şeyler yüzünden aşka olan inancı olmasada bir gün o ekibe geri geldiğinde onu gördü.. Buz mavisi gözleri ile Yeldanın içindeki donmuş buzlu okyanusu tekrar çözebilecek güçten biriydi.

"EĞER YENECEĞİNİZ KENDİNİZSE KAYBEDECEKSİNİZ DE, BUNU GÖZE ALABİLECEK MİSİNİZ?" Adım, Evan. Yaşamayı seviyorum. Etrafım, arkadaşlarım ve ailemle çevrili. Sevdiğim ve sevildiğim harika bir hayata sahibim. Girdiğim koma sonucu gözlerimi burada açtım. Buraya ait değilim. Hayır, tüm hayatım bir yalan. Yaşadığım dünyadan silindim. Ben hiç var olmadım. Diyar bizi çağırıyor. Burası benim gibi kaybolmuşlarla dolu. Ve bir de o var. Benim yalancı İnci’m. O gözümün önünde kendini feda ediyor. Ama ben onu görmezden geliyorum. Adım, Amaya. Etrafımdakileri kurtarmak için kendimi hapsettiğim evden uzağım. Bu dünyayı tanımıyorum. Getirildiğim akademiyi tanımıyorum. Diyar bizi çağırıyor. Güce hükmetmemizi emrediyor. Her zaman farkındaydım ama kabullenmeyeceğim. Kendinden nefret etmenin nasıl bir duygu olduğunu biliyorum. Başka kimse kendinden nefret etmesin diye yalnız savaşıyorum. Onları kurtaracağım, hayallerini yok etmek pahasına. Ölümsüzlüğün öldürücülüğünü görmeyecek kadar aptallar. Ve bir de o var. Benim iyimser tarafım. Benden nefret ediyor, diğerleri gibi. Ama hayatım, hayatına bağlı.

Defne, Kerem’le birbirlerinden nefret ettiklerini sanıyordur. Aynı sınıf, aynı grup, aynı tarih projesi… Kaçış yoktur. Ortaokuldan beri aileleri yüzünden yolları kesişen bu iki kişi, zorunlu sohbetlerle birlikte sandıkları duyguların aslında hiç de sandıkları gibi olmadığını fark etmeye başlar. Bir nefret yanılgısı, beklenmedik bir yakınlığa dönüşmek üzeredir.

Okulun voleybol kızlar takımı kaptanı Eflin ile voleybol erkekler takımı kaptanı Aral`ın arasındaki nefret nereye kadar sürecektir? "bence sen Aral`dan nefret etmiyorsun Efi tıpkı onun da senden etmediği gibi ama bu aşılmaz duvarlarınız birbirinize kalbinizi vermenizi tehdit olarak algıladığı için düşman gibisiniz.Eğer akışına bırakırsanız birbirinize aşık olacağınızı biliyorsunuz"dedi Işık arkadaşına,kardeşine. Eflin reddetse bile hissetmiş,aklına düşmüştü bir kere. Acaba Aral`a aşık olma ihtimali mi vardı?

Masallara inanır mısınız? Bu hikayede eşlik edeceğiniz kız, tüm varlığıyla masallara inanıyor. Psikolog olarak hayatına devam eden Hayat; arkadaşlarıyla, ailesiyle birlikte kendi dünyasında oldukça mutludur. Deli dolu ama kırılgan, çabuk parlayan ama tatlı bir kız olan Hayat yaşadığı hayatı oldukça seviyordur. Ama her mutluluğun ardında elbet karanlık bir hikaye yatar. Siyah Martı Yetiştirme Yurdu. Onun en karanlık günleri, geleceğinin en mutlu anlarının temeli. Hayat daha altı yaşında bir çocukken sadece yedi gün kaldığı bu yetiştirme yurduna sık sık uğramakta ve oradaki çocukları ziyaret etmektedir. O yurtta sadece yedi gün yan yana geldiği çocukla tekrar karşılaşacağından ve aşkı tadacağındansa habersizdir. Birbirlerine emanet ettikleri takılar, onları tekrar ve belki de bu sefer ebediyen birleştirecektir. "Yarım kalmış hikayeler, bir gün mutlaka tamamlanır." HAYATIN MASALI "Benim masalımın başrolü sensin."

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

Kekre aşçı bir kızın hayatı

Kehanet susmuştu. Ta ki Azra onu duymaya başlayana kadar... Seperius Akademisi’nin ortasında kaderin zincirleri kırılıyor. Burası Medeiros. Her şeyin başladığı, hiçbir şeyin unutulmadığı yer. Uykunun Ötesinde Başlayan Bir Hikâye Azra, İstanbul’un gri sokaklarında sıradan bir genç kız olarak yaşarken, hayatın sıradanlığı içinde sıkışıp kalmıştı. Günlük rutinlerin, soluk ilişkilerin, küçücük umut kırıntılarının arasında varlığını sürdürüyordu.Ta ki geçmişin yankıları onu çağırana, ruhundaki kadim miras uyanana dek. Medeiros... Düşüncenin maddeye dönüştüğü, sezgilerin pusula olduğu, görünmeyen yasaların hüküm sürdüğü büyülü ve tehlikeli bir dünya. Azra burada sadece bir yabancı değil, yüzyılda bir gelen önemli bir varistir. En önemlisi de herkesi bir arada tutabilecek nadir bir varis. Gerçek dünyanın tanıdık sokaklarından, Medeiros’un mistik ve çalkantılı diyarına uzanan bu yolculukta Azra, kaderle yüzleşir; ruh avcılarıyla yapılacak bir savaşın ağırlığı omuzlarına biner. Sevdiklerini koruma içgüdüsü, ruhunda derin ve acı dolu yankılar bırakır. Arkadaşlarıyla kurduğu bağlar, direnişin ve kontrolün ağır yükünün temel taşları olur. Ama güç, beraberinde fedakarlık ve sorumluluk getirir. Gerçekler, en çok da kalbi acıtır. Ve her seçim, geride gölgeler, yarım kalmış umutlar bırakır. Geceleri Medeiros’ta, gündüzleri gerçek hayatta devam eden çift katmanlı bu hikâyede, Azra’nın yolculuğu hem dış dünyadaki tehlikelerle hem de kendi içindeki karanlıklarla doludur. En büyük savaş, bazen insanın kendisiyle verdiği sessiz mücadeledir. Bazı kapılar yalnızca uyurken açılır… Ama içinden geçenler uyanık kalmak zorundadır.

-Vera "beni korkutuyorsun" yüzünde yalandan bir tebessüm belirdi -"Bu yüzden buradasın" Bazı dönüşümler bir seçim değildir. Bazıları bir suçtur. Vera, geçmişinden kaçtığını sanarak küçük ve sessiz bir kasabaya taşındığında, dokunduğu insanların zihninde gördüğü karanlığın normal olmadığını henüz bilmiyordu. Onu kimse kontrol edemiyordu. Ta ki o gelene kadar. Her vampiri ve her insanı zihniyle yönetebilen alfa, Vera üzerinde hiçbir güç kuramadığında merak, takıntıya... takıntı ise yasak bir dönüşüme dönüştü. Bir büyücünün vampire dönüşmesi yasaktı. Ölümcüldü. Türler arası barışı yıkacak kadar tehlikeliydi. Vera hayatta kaldı. Ama artık hiçbir yere ait değildi. Vampirler onu sahiplenmek istiyordu. Büyücüler onu kullanmak. İnsan dünyası ise onu geri istemiyordu. Ve uzaktan izleyen biri vardı... Özgürlük bir ödül değildi. Bir bedeldi.

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını saglamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

🌊 Bir Dostun Vedası, Hayatınızı ne kadar etkileyebilir? Alvin için hayat, en yakın dostu William’ı toprağa verdiği o puslu gün ikiye ayrıldı. Kendi seçtiği bir sonla, o çok gitmek istediği yere giden William’ın arkasında bıraktığı tek şey koca bir "Neden?" sorusuydu. William; hayat dolu, neşeli, kütüphanelerin tozlu rafları arasında kitaplara sığınan o genç adam, nasıl olur da bir karanlığa yenik düşerdi? Ve nasıl olur da dostum dediği Alvin onu bu noktaya gelene kadar farketmezdi... 🪞 Rüyalarındaki yüz yabancılaşmaya ve hayalleri sararmaya başladığında o kilitli kapının ardındaki sır onun tek hayat amacı olacaktı... Ve Alvin vedalaştığı dostuna bir söz verecekti... Neden İntihar Ettiğini  bir şekilde öğrenecekti...🔍 Peşinden gittiği soruların cevapları onu daha da derinlere ç ektiğinde her şey gitgide daha tekinsiz bir hal almaya başlayacaktı🪦 Karanlığın perdesi aralanırken içeri dolan aydınlık asla masum değildi...🪔 Asıl hikaye ortaya çıktığında tüylerinde ki merak ve korkunun melez duygusu kalbinin en ücra yerlerinde gezinirken Alvin hiç istemediği bir masalın kahramanı olmak için çoktan yola çıkmış olacaktı...⚔️ Bu onun dostuna olan son göreviydi Hiç başlamaması gereken bir görev....🔥

Bütün kusursuzluğuyla parlar dolunay. Ama her dolunayın bir karanlık yüzü vardır, değil mi? ​Arya da öyleydi. Yüzü ay ışığı kadar kusursuz, kalbi ise mühürlüydü. O, kendi hayatının tehlikesini bilmeden uyurken, en yakınındaki sırdaşı Ekin, aralarındaki yaş farkına rağmen güçlü bir bağla ona siper olmuş, sessizce nöbet tutuyordu. ​Ta ki o meçhul Çağan, Arya`nın sadece kendi hayatını değil, kalbinin atış ritmini de değiştirene kadar. ​Masumiyetin ve hastalığın birleştiği bir öyküde, aşk, hayata tutunmanın tek yolu olabilir miydi? Ya da yeni bir başlangıç, o kırılgan kalbi daha büyük bir tehlikeye mi atacaktı? ​Okuyacağınız bu hikâye, sekiz yaşındaki bir çocuğun gölgesiz gülüşü ile hayatın acı gerçeği, güçlü bir dostluk ve beklenmedik bir aşk arasında kurulan bir köprüdür.

Mardin`den, doğup büyüdüğüm memleketten, sokaklarında ip atladığım topraklardan kopmak zorunda kalmıştım. Ailemi bırakıp da geldiğim Karadeniz`de, hiç bilmediğim bir memlekette öğretmenlik yapmaya gelmiş, tam da yapayalnız kaldım dediğim anda, birisinin ailesi olmak için adım atmıştım buralara. O yetim, Ben yurtsuz... Ben onun herşeyi, o benim yurdum olacaktı. İkinci bir aileye sahip olacağımı bilemezdim. Bir yaren kazanacağımı da... Birinin yareni olacağımı da...

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

☀️ Yıllarca yaşam mücadelesi vermiş, sadece oğlu Umut için nefes alan bekar bir anne Mihre Akçay... onları korumaya yemin etmiş Yüzbaşı Mehmet Aslan Kılıç... Her anlarında destek olan Kilit Timi... ☀️

Yıllar sonra döndü. Alara… Eski sokaklar, eski dostlar, ama en çok da Bora. İlk bakışta soğuk ve mesafeliydi; belki de geçmişin gölgesiyle. Ama kalplerin hikâyesi, görünmeyen iplerle birbirine bağlıydı. Bir adım, bir bakış, bir kelime… Ve her şey yeniden başlamıştı.

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak`ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak`a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada`nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada`ya yönelik konuştum. Ardından Irmak`a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Her Mutlu son mutluluk mu getirir yoksa gerçeklerimi. 10 kişiden oluşan bir arkadaş grubu kazadan sonra yaşadığı zorlukların üstesinden gelebilir mi? Bazen ihanet iyi midir?

Lina bu mahallenin en sevilen kızı. Herkesle arası iyi, herkesle kavgası var, ama onsuz hiçbir şey olmuyor. Günleri arkadaşlarıyla kahkaha, tartışma ve bitmeyen maçlarla geçerken mahalleye yeni biri taşınıyor: Atlas. Başta sadece oyuna dahil oluyor, sonra gruba… sonra da Lina’nın hayatına. Ama bu mahallede hiçbir şey sadece “oyun” olarak kalmıyor. Bir bakış, bir laf, bir maç derken işler karışıyor. Arkadaşlık sınanıyor, kalpler karışıyor. Ve kimse itiraf etmese de herkesin aklında aynı soru var: Bu iş oyundan ne zaman çıktı? Ve artık mahallede çok büyük olay var!

Bir kül kedisi masalı değil, bir ejderhanın uyanış hikayesi! On beş yaşındaki Maya için hayat, bir merdiven boşluğunun altındaki karanlık odada, bitmek bilmeyen ev işleri ve kendisine bir "fazlalık" gibi davranan akrabalarının gölgesinde geçiyordu. Ancak on beşinci yaş gününün gece yarısında her şey değişti. Boynunda aniden beliren gizemli bir ejderha izi ve kapısında biten devasa bir yabancı, Maya’yı bildiği dünyadan koparıp kadim bir gücün kalbine; Gecenin Girdabı Okulu’na taşıdı.  Maya burada sadece havayı bükmeyi, suları yönetmeyi ve bitkilerin dilini öğrenmekle kalmayacak; aynı zamanda ailesinin trajik ölümü ardındaki karanlık sırlarla da yüzleşecektir. On beş yıl önce dünyayı dehşete düşüren ve ejderha bekçilerinin gücünü çalan, adı anılmaması gereken o karanlık figür: Zehir, yeniden gölgelerin arasından süzülmektedir.  Kızıl bir ejderhanın rehberliğinde, yasak ormanların derinliklerinden devasa deniz canavarlarına kadar uzanan bu tehlikeli yolculukta Maya, kendi ruhundaki gerçek ateşi keşfedebilecek mi?  Geçmişin küllerinden doğan bu kızıl yükseliş, tüm bekçilerin kaderini değiştirmek üzere.

"Zenciler Birliği" adlı gruba alındınız

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

"Alerjim mi varmış benim?" "Başkalarından gelen her şeye karşı alerjin var bundan sonra. Sadece benim verdiklerim dokunmayacak sana. Anladın mı Dilan?" & "Haddini aşan cümlelerin yükü pazar çuvalına benzemez. Dilan`ın adını ağzına alırken de, bir durup düşüneceksin. Benim olduğum yerde senin o zehirli dilin dönmez, anladın mı?" ~ “Onunla nerede yürüyeceğimi sorgulamak senin haddin değil."