Her çiçek solmaya mahkumdu... Peki kara güller... Rengi mutsuzluğu andıran bu çiçek ne yapmalıydı? Yaşamak için savaşmalımı yoksa yaşamak için kendi renginimi solduracaktı...

Aynı gökyüzünün altında yürüyen iki insan... Birbirlerine bu kadar yakınken bu kadar uzak olabilir miydi?

Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. Yarı otobiyografik bir eserdir. YAR`IM "Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan." Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geriye bir boşluk değil, eksik bir parçamızı bırakırlar. Ahsen ve Ozan`ın hikâyesi; aşkın yetmediği, sevmenin bazen korumaya da yetmediği bir hikâye... Bir gün birbirlerinin dünyası olan iki genç, bir gün birbirlerinin yarasına dönüşür. Yıllar geçer. Başka şehirler, başka hayatlar, başka insanlar girer araya. Ama bazı isimler kalpten çıkmaz. Bazı vedalar tamamlanmaz. Ve bazı aşklar... Mutlu sonlarla değil, eksik kalan cümlelerle yaşamaya devam eder. Çünkü herkesin içinde sustukça sızlayan bir "yarım" vardır. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki de yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini...

Aden, hayatının aşkını bulduğunu düşündüğü günlerde bunun bir son değil, bir başlangıç olduğunu bilmiyordu. Sevmenin her zaman yetmediğini, bazı vedaların cevapsız kaldığını ve en büyük savaşın bir başkasını kaybetmek değil, kendini kaybetmemek olduğunu yaşayarak öğrendi. Küllerinden Doğan Kadın; aşkın, hayal kırıklıklarının ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi… Bu kitap, yıkıldığını sanırken aslında yeniden doğan bir kadının hikâyesidir.

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

Bir övünç madalyası kolay alınmıyor kolay da verilmiyordu dünyada. Ancak alanda, feda etmenin eşiğine gelmeden dönmüyordu geri. -“Saygılarla ülkemiz adına canını hiçe sayan ve ülkemiz için kötü düşünceler barındıran bir şahsı yakaladığı için kendisine ödül verilmesi adına, İstihbarat ajanı Hazal Pera Koral’ı sahneye davet ediyorum.” Salonda kopan büyük alkışların dışında kalan biri vardı orada. Övünç madalyası alacak olan Hazal Pera. O bugün hayatının anlamını yitirmişti. O bugün kendi elleriyle ona yüzük takan ellere kelepçe takmıştı. Yüreğinde bir hançer yoktu ya da sırtında aksine hançeri tutan Hazal Pera’nın ta kendisiydi. Alkışlar dinerken kendine geldi Hazal. Giydiği siyah elbisesiyle hüznü kuşanmıştı bugün üzerine. Biliyordu sevdiği adam, masumdu. Ancak elinden hiçbir şey gelmiyordu. Verilen emir, boynunu büken bir demirdi. Cumhur başkanı yerini alırken elinde ödülle altın tepsiyi tutan kişi yan yanaydı. Kesik kesikti o anlar zihninde ama saniyesi saniyesini hatırlıyordu acı anları. -“Sen benim evladıma nasıl bunu yaparsın!” hiddetle göğsüne vuran bir annenin yumruğuyla irkilmişti bedeni. -“Benim oğlum böyle bir şey yapmaz!” haykırışları kalbine saplanan birer oktu. -“Diyemedin mi?! O yapmaz diyemedim mi?” zorlukla uzaklaştırdılar sevdiği adamın annesini ondan. -“Bir madalya için mi yaptın bunu oğluma!” boynunda asılı duran bir madalya değildi o gün bir kilo ıslak pamuktu. Yıkıldı Hazal. Sevdiği adam, adını kalbine kazıdığı adam Miran. Öyle bir bakmıştı ki gözlerine, sen bunu nasıl yaptın der gibi değil. Sen beni bilirsin der gibi. -“Ben senin mahkumunum sevgilim.” Miran, artık gerçekten Hazal’ın kalbi içerisinde mahkumdu. Flaşlar patladı. Ve bir aşk hikayesi burada son buldu. Çünkü artık ihanetin ve nefretin hikayesi başlıyordu.

"Papatyalar ölünce güzel kokar derler. Belkide bu yüzden, en çok kaybettiklerimizi özlerken anlarız değerini."

Arkadaşının yazdığı bir çizgi romanın içine düşen genç bir radyo sunucusu, kendini cinayetler ve sırlarla dolu bir dünyada bulur. Bu dünyanın kahramanı olan gizemli adam, yıllar önce ailesini öldüren katili aramaktadır. Katilin peşinde birlikte ilerlerken aralarında beklenmedik bir aşk filizlenir. Fakat her ipucu onları gerçeğe yaklaştırırken, kadın da ait olduğu dünyanın bu olmadığını ve sevdiği adamın yalnızca bir hikâyenin parçası olabileceğini fark etmeye başlar. Bazı aşklar kaderle yazılır. Bazıları ise mürekkeple. Ancak ikisini de kan silebilir.

Neşem: Beni kendine aşık ettin ve sonra da çekip gittin Neşem: Ben bunu hak etmedim Neşem: Senden nefret ediyorum Neşem yazıyor... Neşem çevrimiçi Neşem yazıyor... Neşem: Seni özledim Atlas Neşem: Nefret falan da edemiyorum zaten Neşem: Sadece seni seviyorum Neşem: Geri dönsen olmaz mı?

Annesini doğarken kaybetmiş bir kızı hayat güzellikler sunar mıydı? Canından çok sevdiği Ayşe’sini Abisinin karısı olarak görmeye dayanır mıydı Murat ? Peki ya bundan sonrası ne olacak Her seven kavuşur mu bazı kavuşmalar mahşere mi kalır? Gelin hep beraber Murat ve gül ayşenin hikayesini okuyalım ve yaşayalım 🌸

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Bir kazayla başlayan ayrılık... Bir ömür süren özlem... Ve yıllar sonra ortaya çıkan gerçekler...

Kocası Uygar`ı istihbarata ihanet ettiği için tutuklatan Yakut, yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında ondan nefret etmenin ve onu sevmenin arasında, farklı duygular yaşamaya başlar.

Melike lina Öztürk ve asaf Çınar palanın imkansız aşkı Asaf Çınar pala bütün ülkenin ağızımda ki boksör bir gün düşmanları tarafından vurulur hastaneye kaldırıldığında Asaf Melike’yi görür işte o an Asaf için kopma noktası olmuştu Ertesi gün melike kendini bir anda ülkenin en büyük boksörünün doktoru olarak bulur Ama bir şeyi unuttunuz melike lina Öztürk doğuştan kalp hastalığı vardı bu imkansız aşk buluşabilecek miydi?

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Zeynep Kartal İzmir`de babasının baskısından kaçıp öğretmenlik yapmak için atandığı bu şehirde hayatı gayet sakindi. Ta ki o komutanla Yavuz Akalp`le tanışıp hayatı altüst olana kadar... Kendini bir anda silahların, çatışmaların ortasında bulur. Onu korumayı kendine görev edinen kişi ise sert mizacı, keskin dili ve sarsılmaz disipliniyle tanınan bir SAT komandosu: Üsteğmen Yavuz Akalp. Başta sadece bir görev gibi görünen bu yakınlık, zamanla ikisi için de daha karmaşık bir hâl alır. Tehlike her adımda peşlerindeyken, güven ve mesafe arasında kurdukları o ince denge giderek kırılmaya başlar. Bir yanda ülkeyi hedef alan büyük bir plan, diğer yanda inkâr edilen duygular... Kuralların, sınırların ve gururun ortasında sorulması gereken tek bir soru kalır: Bazen kalbi korumak mı daha zordur, yoksa birini gerçekten sevmek mi?

Roza derin bir nefes çekip fısıldayarak konuşmuştu. "Ben senin için kendimden bile vazgeçmişken, sen benden bile vazgeçmişsin. Ayıbım bana ahım sana kalsın." Diyerek odasına ilerleyip uyumuştu. Bazı acılar vardır ki insanın içine sessizce işler; ne bağırır ne çağırır ama her nefeste biraz daha derine iner. İki gencinki de öyleydi işte. Adını koyamadıkları bir boşlukta uyanıyorlardı her sabah; kalabalıklar arasından kaybolmuş bir yalnızlık gibi, kendi içinde susan bir çığlıkla... oysa başlarda her şey masumdu. Bir tebessümle başlayan yolculuk, bir çift gözde vadedilmiş cennet... Zannettiler ki, o elleri tutarken bırakmaz, gözler bakarken yalanlar söylenmez. Ama yanılmışlardı. Hem de en derininden. İhanet, bir yabancıdan gelseydi belki bu kadar yakmazdı içlerini. Ama sevdiği, güvendiği, gözünün içine bakıp "sana zara vermem" diyen... işte o kişilerdi, kalplerine en keskin hançeri saplayanlar. Geceler boyu onlarla kurdukları hayaller şimdi birer enkazdı. Sevda sandıkları şeyin altından yalanlar çıkmış, umutla ördükleri anıları şimdi sadece canlarını yakan hatırlatmalara dönüşmüştü. Ve o an anladı Dewran "Elini tuttuğum gün, kalbimi bıraktığımı biliyordum," dedi kendi kendine, gözlerini ufka dikmiş halde. "Meğer insan en çok, en çok güvendiği yerden yara alırmış." Sustu sonra. Çünkü bazı cümleler vardır, suskunluğun bile daha çok şey anlattığı... Ve bazı aşklar sadece acıyla hatırlanır. Aşkına ihanet edilmiş iki genç. İki yanan yürek ve bunlardan bağımsız olan diğer iki genç ile karşılaşırsa neler olur. Birbirinden bağımsız iki hikaye ama aynı acı...

Gençliği vermiş bir kadın, sadece sabrının sonuna gelmişti. Geride bıraktıklarına döndüğünde elini uzatmaya cesareti olmayan adam, hasretle kalmıştı. Aylin~ Tamer ( Buraki isim, olay ve zaman tamamen hayal ürünüdür.)

"kaçmaya çalışma" soğuk sesiyle kapı koluna giden elim donakalmıştı "evet Meral yıllar önce ölen kadının bedenine nasıl saklanmaya, içine girmeye becerdin bir tek onu anlamadım" ... Seni düştüğün bataklıktan kurtaracak birini beklemen saçmalıktan ibarettir. Ama bazen aniden çıkan bir şans, bir umut senin kaderini baştan aşağı tekrardan değiştirir. Eğer bu romana Davetli biriysen başta Eridea olmak üzere bu romandaki herkesten "Hoşgeldiniz"i hakketin ama eğer Davetsizsen düşeceğin bataklığa karşı dikkatli ol ve başta Eridea olmak üzere sakın kimseye güvenme.

Bazı aşklar vardır kavuşması mahşere kalan belki de yapılan dualar kabul olur da bu Dünya `da kavuşmak nasip olur....

TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR! Birinci bölümde kitabın açıklama kısmı mevcut! Karadeniz severler toplansın! Berk ve Ceylan`ın hikayesine sizleri bekliyoruz :)

Yıllar önce birbirine bağlanmış iki yürek yanlış bir anlaşılmanın kurbanı olmuştu. Birbirini dinlemeyen iki insan kendini yılların yalnızlığına mahkum etmişti. Yalnış anlaşılmalar zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Gerçekler bir bir gün yüzüne çıkar. Bir yanda buruk bir kalp bir yanda hayal kırıklığı. -Üstümüze kar yağıyordu. Omzuma kartopu yiyince karın etkisinden çıkıp kar topunun geldiği yöne baktım. Görüntü hiç şaşırtmıyordu. Elinde kartopuyla bana gülerek bakan bir adet Barış duruyordu karşımda."Öyle mi?"dedim. "Öyle." Sen görürsün bakışı atıp yere eğildiğim gibi elime biraz kar aldım ve ona şekil verme gereği bile duymadan kafasına attım. Daha doğrusu fırlattım. Attığım kartopundan son anda kurtulmuştu. "Bakıyorum da geçen seneye göre paslanmışsınız Melis Komutanım!"bu dediğine güldüm. "Orası hiç belli olmaz Barış Komutanım."dediğimde güldü.