Ejderhalar yıkım getirenlerdi. Azuritler yok olanlar. Cadılar yalnızca kendi çıkarlarını düşünenlerdi. Orklar hilekârlıkta ustalaşmıştı. Elfler yarım bırakanlardı. Kalsenler dışlananlardı. Ve büyücüler… Dengeyi korumaya çalışanlardı. En azından… Yüzyıllardır anlatılan hikâyeler böyle söylüyordu. Peki ya gerçekler anlatılanlardan farklıysa? Peki ya geçmiş, huzurun değil; yalanların üzerine kurulduysa? Bilinmeyenler, kadim sırlar, dostluklar, ihanetler, savaşlar ve unutulmuş gerçekler… Herkes zirveye ulaşmak isterken, kimse kartları kimin dağıttığını sorgulamıyordu. Çünkü bazı sırlar gün yüzüne çıkmamalıydı. Ve bazı yanlışlar… Ancak bedeli ödendiğinde telafi edilebilirdi. Her son yeni bir başlangıçtır. Ve ilk adım… Çoktan atılmıştı.

Her gün bir huzur evine gidip hiç tanımadığı bir kadına kitap okuyacak kadar iyi kalpli biri var mıdır sizce? Böyle biri varsa o sevgiyi hak edecek bir başkası peki... Onlar kim mi? ANONİM ve LEYLİM hadi siz de bizimle gelip öğrenin..

Türkiye derecesi yapıp okulun çatısından sis bombası patlatırsanız ne olur? Müdür delirir. Aileniz okula çağrılır. Ve sessizliğiyle insanın kanını donduran abinize yakalanırsınız. Ben Ada Soydemir. Kapıları hiç kilitlenmeyen bir sitede, birbirinin hayatına fazlasıyla karışan insanlarla büyüdüm. Aynı sofralarda oturduk, aynı bahçelerde kavga ettik, aynı yaz akşamlarında birbirimizin yaralarını sardık. Sorun şu ki… Bazı insanlara fazla yakın büyümek, bir noktadan sonra tehlikeli olmaya başlıyor. Çünkü çocukken “abi” dediğiniz biri, yıllar sonra kalbinizin ritmini bozabiliyor. Hele ki o kişi, abinizin en yakın arkadaşıysa. Ve mahallede herkes birbirini tanıyorsa… Hiçbir his uzun süre saklı kalmıyor. Aile baskısı, gençlik kaosu, kırık gururlar, mahalle dedikoduları, arkadaşlıklar ve yanlış kişiye aşık olmanın felaket sonuçları… Çünkü bazı sınırlar çizilmek için değil, aşılınca ortalığı yakmak için vardır.

Arkadaşının gazına gelip hiç tanımadığım birine mesaj atar . peki ya mesaj atığı adamın Rus mafyası olacağını nerden bilebilir ki .............. Siz; aklım sende kalıyor gözden uzak olunca Siz; omuzunda uyusam tüm ömrüm boyunca Siz; kaderime ağladım , tükendi genç çağlarım Siz; bırak eskisi gibi olalım Siz; Allah özelini,güzelini yazsın alnıma Siz; onu bulduğumda mutluluktan geldi ağlama Siz; sonu çabuk olur umut olur hiç korkmayasın Siz; çünkü varlığınla , yokluğunla sen harikasın 0535*******; chto za chush` ty nesesh` ? ( ne saçmalıyorsun?)

Küçük bir mesaj sayesinde adam sevmeyi kadın ise sevilmeyi öğrenmişti. Adam Yüzbaşı kadın ise doktordu, kadının doktor olması belki kaderiydi bilinmez ama Yüzbaşının kaderi daha onbeş yaşındayken başlamıştı ve seçilmişti. . . . (ASKER KURGUSU umarım beğenirsiniz) . . .

*7 Olamaz mı? Siz Olamaz *7 Öyle olsun ;) Siz öyle olacak zaten Siz Ya Allah aşkına ne sanıyorsun kendini sen Siz Gecenin bir yarısı mesaj atıyorsun Siz Seni tanımıyorum bile oe *7 Ama oe falanda ayıp oluyor *7 Popüler kültür kölesi :) Siz Eeee Siz Senin derdin ne ? Siz Gecenin bir yarısı bir kıza mesaj atıyorsun ve o kız seni tanımıyor  bile Siz Kendini havalı göstermek için de cevap vermiyorsun ? Siz Sence kim popüler kültür kölesi bu durumda *7 Sazan gibisin:) *7 Her halta bilip bilmeden atlıyorsun *7 Ve bu seni daha da tatlı kılıyor Siz Sen kimsin ? *7 Kim olduğumu bosver *7 Konuşmak istesem gerçek hayatta da karşına çıkardım *7 Ama o özgüven bende yok maalesef *7 Tek bilmeni istediğim şey şu,  sapık falan değilim ve eğer rahatsız oluyorsan engelleyebilirsin Siz Bu kişiyi engellediniz . Lütfen engeli kaldırmak için dokunun .

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

" Ben sevmeyi de sevilmeyi de senden öğrendim Meleğin Kızı..." Birce`ye aniden bir mesaj gelir Gelen mesaj anonimdir Hayatı değişir Bakalım bu değişikliğe sebep olan kim...

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

Azêm şimdilerde yalnız bir adam...ama aslında yıllardır sevilmek için çırpınırken büyümek zorunda kalan bir genç. Artık tamamen bittiğini ve yalnız kaldığını düşündüğü anda hayat ona yepyeni deneyimler kazandıracak bir sürpriz yapıyor.

Bazı yaralar dua ile kapanır, bazı yollar ise sadece nasiple yürünür." Hayatı bir başkasının feda ettiği nefesle başlayan Ecre Akdağ; mahalle fırınından yükselen o sıcak ekmek kokusunu, dualarına karışan gözyaşlarıyla birleştirip kendine hüzünden ama mağrur bir dünya kurmuştu. Annesinden miras kalan o sessiz sızıyı kalbinde bir inci gibi taşıyan bu genç kız, hayatının en çetin imtihanına doğru sürüklendiğinden habersizdi. Mübarek günlerin eşiğinde başlayan o meşum fırtına, sadece mahremiyetini değil, sığındığı tüm güven limanlarını da sarsmak üzere... Aynı gökyüzünün altında, aynı dualarda buluşan; Ecre’nin sessizliğini bir bakışıyla anlayan gözü kara Ela, pişmanlığıyla olgunlaşan Emir ve her fırtınada bir ayetin ferahlığına tutunan Eda... Bu sıcacık mahallede, şimdi hepsi bir imtihanın eşiğinde. Fakat bu hikâyede şer sadece dışarıdan gelmiyor. Dost maskesi takmış bir elin haset dolu sinsi planları, Ecre’nin yoluna mayınlar döşerken; karanlık bir numaranın ardındaki meşum gölge, genç kızı bir uçurumun kenarına sürüklüyor. En yakınındakinin kalbinde büyüttüğü o gizli düşmanlık mı, yoksa dışarıdaki bilinmezlik mi daha tehlikeli? İşte tam o karanlığın kalbinde, sessiz bir feryada cevap gibi doğuyor Ali. Ali; sevgisini kelimelere değil, Ecre’yi her türlü kötülükten sakınan o vakur korumasına sığdıran, sessizce yanan bir kandil. O, Ecre’nin en zayıf düştüğü anlarda hem bir kalkan hem de bir sığınak oluyor. İhanetin soğuk nefesiyle, Ali’nin sarsılmaz korumasının çarpıştığı bu meydanda; silah sesleri dualara karışıyor. Mahalle kültürünün o samimi dokusundan, ıssız yolların tehlikeli gizemine uzanan bu yolculukta; Ecre asıl sığınağının neresi olduğunu keşfedecek. Sevginin en temiz ve en güçlü halini, dostluğun en kara gününü ve imanın o her şeyi kuşatan iyileştirici gücünü hissetmeye hazır mısınız? "Çünkü sevgi; sevdiğinin yoluna gül dökmek değil, o yolun dikenlerini yalın ayak toplayabilmektir." Not:İlk kitabım yazım hataları varsa kusura bakmayın.

KIRMIZI KART “Bir sır, bir nişan ve yarım kalan bir hikâye…” Alara Derin ve Karan Demir. Biri güvenini kaybetti. Diğeri sevdiği kadını. Peki ya ikinci bir şans ikisi için de hâlâ mümkünse?

Bazı yaralar vardır. Kapanmaya yüz tutan kapanmayan ve iz tutan yaralar bu 3 yara da bende var hepsi. 17 yıl kolay değil 17 yıl ben 17 yıl boyunca canavar bir ailede büyüdüm. Yanlış onlar beni büyütmediler ben büyümek zorunda kaldım. 17 yıl boyunca çektiğim acılar hepsi boşuna mıydı? Ben 17 yıl boyunca çektiğim acıyı tek başıma çektiğimi sanıyordum. Hâlbuki hiç tanımadığım ikizim Efe Saygın Efe de 17 yıl boyunca çektiğim acıların aynısını kalbinde yaşıyormuş. Bana bu acıları yaşatan hiç kimseyi affetmiyeceğim ama kendim için değil ikizim diğer yarımda bu acıları hissettiği için. "Abinim kızım ben senin abinim"Alp "Tabiki de sana akıl vericeğiz abiyiz biz abi" Sarp "Kim ne diyor sen abilerine karşı mı geliyorsun çiçeğim abiyiz biz abi" dedi. Doğu Diğerlerinin bir şey demesine izin vermeden bağırdım. "YETER! NE ABİYMİŞ. EYY GÜZEL ALLAH`IM BEN SENDEN BİR TANE İSTEDİM 6 TANE İSTEMEDİM Kİ"

Siz hiç taksiye yolcu olarak binip şoföre aşık olarak indiniz mi?

Geçmişini bilmeyen geleceğini yaşayamaz

(Gerçek ailem kurgusudur!) Her şey büyüdüğü ailesini kaybetmesiyle başladı. Önce adı, sonra kimliği duyuldu. Biyolojik ailesi kızlarının peşine düşerken unuttukları detay abilerinin kızı istemediğiydi. Minel Naz Kumray, Kumray varisi iken Karmil kızı olduğunu öğrenirse neyi seçecek?

İki farklı bir ruh iki farklı bir insan. Ama tek bir beden. 🪞 ⚰️ 🪞 Ölüm yeni bir yaşamı belirledi. Yalan büyük bir ihaneti koynunda büyüttü. Acı kimliksizliğe bürünüp onu sahte bir bedene hapsetti. Gerçekler silik bir imgeden ibaret olarak kaldı. Yalanlar bir hayatı şekillendirdi. Hiç kimse istediği bedende değildi. Hiç kimse gerçeği köreltemezdi.

Selamm, çok güzel bir tema buldum. Şarkıların verdiği Vibe a göre şiir yazıyorumm

Nil Tiryal üniversite ikinci sınıf bir organizatördür. Yaklaşan spor festivali için de birtakım hazırlıklara girişip yine kendi düzeniyle ilerleyeceğini düşünmektedir ama hayat aynı fikirde değildir ve okulun popüler basketbol kaptanı ile iş birliği yapması gerekir.

Sıcak ve birbirini tanıyan bir mahalleye çocukluk hayalini gerçekleştirmek isteyen bir kadının mahalleye kitap kafe açmasıyla birlikte mahallede yaşanan olaylar ve kadının yaşadığı olayları anlatır.

Aşiret kitabı İnatçı dediğim dedik kadın ve erkek karakter Açıkçası çok iyi bir açıklama olmadı baya da saçma oldu ama bir bölüm okuyun sadece olur muuu

Çocukluktan beri komşu olup birbirlerine açılamayan Selen ve baranin hikayesi

Köy Kurgusudur.

Sevgi, muhabbet ve aşk dolu bir mahalle hikayesi okumak ise maksadınız.. Doğru adrestesiniz 🫠🫶

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını sağlamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)