23. BÖLÜM - SESSİZLİK ÇÖKÜŞÜ

Koridorun ucundaki zayıf ışık bir kez daha titredi. Sonra tamamen söndü.

Karanlık, yalnızca ışığın yokluğu değildi artık. Bir şey, koridorun içindeki bütün aydınlığı aç bir yaratık gibi içine çekmişti sanki. Taş duvarların arasına yayılan siyahlık öyle yoğunlaştı ki, dedektif birkaç saniye boyunca gözlerini açık mı kapalı mı tuttuğunu anlayamadı.

Sessizlik çöktü.

Öyle derin, öyle ağır bir sessizlikti ki insanın kulaklarının içinde yankılanıyordu.

Dedektif refleksle elini cebine götürdü. Fener. Yoktu.

Parmakları titreyerek boşluğu yokladı. Sadece soğuk kumaş hissi.

“Elif?”

Sesi koridorun içine yayıldı. Ama geri dönüşü yanlış oldu.

“…lif…” “…if…” "…f…”

Yankı, insan sesi gibi dönmüyordu. Sanki koridor onun sesini çiğniyor, bozuyor, kırıyor ve tekrar geri kusuyordu. Her yankı biraz daha ince, biraz daha yabancıydı.

Dedektifin omuzları gerildi.

“Elif!”

Bu kez daha sert bağırdı. Cevap gelmedi.

Yalnızca uzaklardan gelen bozuk bir titreşim… Son harfler taş duvarların arasına girerek kayboldu.

Dedektif yavaşça önüne doğru elini uzattı. Parmaklarının birkaç santim ilerisinde Elif’in olması gerekiyordu. Az önce tam arkasındaydı.

Ama eli yalnızca boşluğu buldu. Parmakları havayı yarıp geçti. Kaşları çatıldı. Bir adım ileri attı.

Ayakkabısının sesi beklediğinden geç duyuldu.

Tak…

Sonra yankı.

…tak… …tak… …tak…

Sanki koridor uzamıştı. Hayır. Sanki koridor nefes alıyordu.

Dedektif durdu.

Göğsünün içinde ağırlaşan baskıyı hissetti. Hava değişmişti. Nemli taş kokusuna başka bir şey karışıyordu artık; eski, çürümüş, kapalı kalmış bir yerin boğucu kokusu…

Nefes almak zorlaşmaya başladı. Ciğerlerine dolan hava yeterli gelmiyordu.

Elini duvara koymak istedi. Taş olması gereken yerde hiçbir şey yoktu.

Bir anlığına kalbi sertçe çarptı.

Koridor genişliyordu.

Az önce omuz mesafesinde duran taş duvarlar şimdi geri çekilmiş gibiydi. Karanlık, etrafındaki alanı büyütüyor; mekânın şeklini bozuyordu. Dedektif yön hissini kaybetmeye başladığını fark etti.

Başını sağa çevirdi. Hiçbir şey.

Sola çevirdi. Yine hiçbir şey.

Siyahlık o kadar yoğundu ki gözleri karanlığa alışamıyordu. Çünkü ortada alışılacak bir karanlık yoktu. Bu, ışığı saklayan bir gölge değildi.

Dedektif istemsizce yutkundu.

Boğazından gelen ses bile olduğundan yüksek duyuldu.

Bir anda çok yakınında hafif bir kıpırtı hissedildi. Sanki biri yanından geçmişti.

Dedektif aniden döndü.

“Kim var orada?!”

Cümle koridora çarptı. Ama yankı bu kez ona ait değildi.

“…orada…”

Fısıltı gibi geri döndü.

İnce, Kısık ve yabancı.

Dedektifin sırtından yavaşça soğuk bir ürperti geçti.

Çünkü o sesi kendi çıkarmamıştı.

“Elif!”

Dedektifin sesi karanlığın içine çarpıp dağıldı. Cevap gelmedi.

Sadece derinlerden gelen boğuk uğultular…

Sonra...

"Dedektif!"

Elif’in sesi. Ama yanlış bir yerden gelmişti.

Dedektif başını hızla sağ tarafa çevirdi. Ses sanki koridorun sonundan yükselmiş gibiydi. Fakat yankı birkaç saniye sonra arkasından tekrar duyuldu.

“…tif…” “…tif…” “…tif…”

Bozulmuştu. Uzaklaşmıştı.

Sanki Elif metrelerce ötede değil, başka bir koridorun içindeydi.

"Elif! Olduğun yerde kal!"

Dedektif ileri doğru yürümeye başladı.

Ayakkabısının taş zemine vurması karanlığın içinde sertçe yankılandı.

Tak.

Bir saniye sessizlik. Sonra.

Tak… …tak… …tak…

Yankılar geç dönüyordu. Normalden fazla geç. Üstelik her biri farklı yönlerden geliyordu.

Dedektif durdu. Kaşları gerildi.

Koridorun yapısı değişmiş gibiydi. Sesler taş duvarlara çarpıp geri dönmüyordu artık; sanki görünmeyen boşlukların içinde dolaşıp kayboluyorlardı.

“Elif!”

Bu kez daha güçlü bağırdı. Uzaklardan boğuk bir cevap geldi.

“Buradayım!”

Ama hemen ardından aynı ses başka taraftan tekrarlandı.

“Buradayım…” “…dayım…” “…dayım…”

Dedektif hızla sola döndü. Sonra sağa. Ses yön değiştiriyordu. Hayır…

Birisi seslerle oynuyordu.

Göğsündeki baskı büyümeye başladı. İçgüdüleri ona burada bir şeylerin fizik kurallarına uymadığını söylüyordu.

Bir anda Elif’in çığlığı duyuldu.

Kısa. Korkmuş.

Dedektif düşünmeden koşmaya başladı. Ayak sesleri koridor boyunca sertçe yayıldı.

Tak. Tak. Tak.

Ama birkaç saniye sonra başka ayak sesleri de duyuldu.

Aynı ritimde, aynı hızda. Fakat biraz geriden geliyordu.

Dedektif aniden durdu. Diğer ayak sesleri devam etti.

Tak… Tak… Tak…

Karanlığın içinde birkaç adım daha sürdü.

Sonra sessizlik. Dedektifin nefesi düzensizleşti.

Kalbi artık göğsüne sertçe vuruyordu. Bir şey onu taklit ediyordu. Birdenbire çok yakınından bir fısıltı geçti.

"...Dedektif..."

Adam dondu. O ses… Kendi ismiydi.

Ama Elif söylememişti.

Bu ses daha derinden geliyordu. İnsan sesi gibiydi ama içinde tuhaf bir çatallanma vardı; sanki aynı anda birden fazla ağız konuşuyordu.

Dedektif yavaşça arkasını döndü. Hiçbir şey göremedi. Karanlık hâlâ canlı gibi hareket ediyordu. Sonra aynı ses tekrar geldi.

Bu kez solundan.

"...Dedektif..."

Dedektif hızla o tarafa baktı. Boşluk.

Ama birkaç saniye sonra aynı kelime koridorun derinliklerinden yeniden yankılandı.

“…tif…" “…tif…” “…tif…”

Yankılar artık doğal değildi. Bazıları ona ait değildi. Bazıları insan bile değildi.

Koridor yön hissini tamamen parçalamaya başlamıştı. Sağ ve sol birbirine karışıyordu. Sesler yakındayken uzak, uzaktayken kulağının dibinde hissediliyordu.

Ve dedektif ilk kez şunu düşündü:

Belki de Elif gerçekten yakınında değildi artık.

Koridor yeniden sessizliğe gömüldü. Ama bu sessizlik artık boş değildi. Bir şey vardı.

Görünmeyen… Ama hissedilen bir şey.

Dedektif ağır ağır geri çekildi. Ayaklarının altında ezilen küçük taş parçalarının sesi bile boğuk çıkıyordu. Karanlık, sesleri yutuyor; geriye yalnızca bozulmuş yankılar bırakıyordu.

Nefesini kontrol etmeye çalıştı. Başarısız oldu. Çünkü bulunduğu yerde yalnız olmadığını hissediyordu. Bu his öyle güçlüydü ki içgüdüleri sürekli arkasına bakmasını söylüyordu.

Ve tam o anda

Ensesinde sıcak bir nefes hissetti.

Bir insan nefesi kadar yakın. Kısa, yavaş ve canlıydı.

Dedektif bütün vücuduyla irkildi. Refleksle arkasını döndü. Karanlığın içine sertçe baktı. Hiç kimse yoktu. Sadece kapkara boşluk.

Ama o nefes gerçekti. Bunu hissetmişti.

Boğazı kurudu.

“Elif…?”

Sesi bu kez daha düşüktü.

Kendi sesi bile ona yabancı gelmeye başlamıştı.

Cevap yok.

Sonra koridorun başka bir noktasında Elif’in boğuk nefesi duyuldu.

Genç kız karanlığın içinde hareketsiz kalmıştı. Ellerini önüne uzatmış, yönünü bulmaya çalışıyordu. Gözleri karanlığa alışmaya çalışsa da hiçbir şey seçemiyordu.

Birden kulağının hemen dibinde bir ses duydu.

Fısıltı kadar yakın.

“…sa…”

Elif dondu. Başını yavaşça çevirdi. Kimse yoktu. Sonra başka bir hece geldi.

“…git…”

Ses insan gibiydi ama kelimeler tamamlanmıyordu. Sanki biri konuşmayı unutmuştu da yalnızca parçaları kalmıştı.

Elif’in nefesi hızlandı.

“Kim var?!”

Cümlesi karanlığa çarpıp dağıldı.

Ve hemen ardından başka bir fısıltı kulağının arkasından geçti.

“…bur…”

Genç kız refleksle geri çekildi. Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki göğsü acımaya başlamıştı.

Aynı anda dedektif de yeniden o hissi duydu. Yakınlık hissi.

Birinin çevresinde dolaştığını hissettiren o rahatsız edici baskı…

Sanki görünmeyen biri karanlığın içinde yavaş adımlarla etraflarında dönüyordu.

Ama ayak sesi yoktu, hiçbir fiziksel hareket yoktu. Yalnızca his ve nefes.

Dedektif bu kez dikkatle dinledi. İlk başta hiçbir şey duymadı.

Sonra...

Şşşrrtt…

Taşa sürtünen kuru bir şey gibi. Ses koridor boyunca ilerledi. Bir duvardan diğerine geçti. Sonra aniden kesildi.

Dedektif gözlerini karanlığa dikti ve bir anlığına duvarın üzerinde bir gölge hareket etmiş gibi oldu. Ama göz kırpınca kayboldu.

Hava hâlâ tamamen durgundu.

Koridorun içinde en ufak rüzgâr yoktu. Yine de dedektif alnına düşen birkaç saç telinin hafifçe kıpırdadığını fark etti.

İkisi de aynı anda nefeslerini tuttu. Çünkü artık emindiler.

Karanlığın içinde bir şey dolaşıyordu.

Ve o şey… Onlara dokunabilecek kadar yakındı.

Duvarlardan yükselen o kuru sürtünme sesi ağır ağır sustuğunda koridor yeniden karanlığın boğucu sessizliğine gömüldü. Fakat bu sessizlik artık boş değildi. Taş duvarların arasına görünmeyen bir ağırlık çökmüştü sanki. İnsan yalnızca kulaklarıyla değil, zihniyle de baskı hissediyordu.

Dedektif birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Nefesi düzensizdi.

Göğsü her kalkıp indiğinde ciğerlerine dolan hava biraz daha ağırlaşıyor, taş koridorun küf ve nem kokusu boğazına yapışıyordu. Parmaklarını istemsizce sıktı. Karanlığın içinde hiçbir şey görememek artık korkudan öte bir his yaratıyordu; sanki dünya etrafından silinmişti de geriye yalnızca kendisi ve sonsuz bir boşluk kalmıştı.

Ve tam o anda…

Koridorun derinliklerinden ince bir ağlama sesi yükseldi.

Çok hafifti. Boğuk ve kırılmış bir nefes gibi.

Dedektifin bedeni anında gerildi.

“Elif?”

Sesi taş duvarlara çarpıp dağıldı. Yankı geri döndüğünde kendi sesini tanıyamadı bile. Bozulmuştu. Çatallanmıştı. Sanki koridor onun sesini çürütüyordu.

Ağlama sesi tekrar geldi. Bu kez biraz daha yakın.

Titreyen bir nefesin arasına sıkışmış gibiydi. Karanlığın içinde tek başına kalmış birinin sessiz korkusu gibi…

Dedektif düşünmeden yürümeye başladı.

Ayakkabısının zemine vurduğu her adım koridorun içinde ağır yankılar oluşturuyordu.

Tak.. Tak... Tak...

Ama yankılar normal değildi. Bazıları geç dönüyordu. Bazılarıysa ona ait olmayan ikinci ayak sesleri gibi duyuluyordu.

Dedektif ilerledikçe karanlık daha da yoğunlaştı. Sanki önündeki boşluk büyüyor, koridor uzuyordu. Elif’in ağlama sesi birkaç metre önündeymiş gibi hissediliyordu artık.

Sonra...

Ses aniden arkasından geldi. Dedektif olduğu yerde dondu. Boynundaki kaslar gerildi.

Yavaşça arkasını döndü. Hiçbir şey yoktu. Sadece kapkara boşluk. Ama ağlama devam ediyordu. Şimdi sağ tarafındaydı.

Hayır…

Bir anda solundan geldi. Ses yer değiştiriyordu. Karanlık onunla oynuyordu.

Dedektifin nefesi ağırlaştı. Şakaklarında ince bir ağrı oluşmaya başladı. İnsan zihni yönünü kaybettiğinde önce korkar, sonra gerçeklikten şüphe etmeye başlardı.

Ve koridor tam olarak bunu yapıyordu. Birden derinlerden başka bir ses yükseldi.

Kalın. Bozuk.

Sanki aynı anda birkaç kişi konuşuyormuş gibi çatallı bir yankı taşıyordu.

“Onu… yine… kurtaramadın…”

Dedektifin gözbebekleri küçüldü.

O cümle zihnine çarptığı anda karanlık bir anı, yıllardır kapalı duran bir kapı gibi aniden aralandı.

Bir oda. Titreyen eller. Yoğun kan kokusu. Yerde hareketsiz yatan biri. Kulaklarında yankılanan panik dolu sesler…

“Bir şey yap!”
"Kaybediyoruz!”

Ve ardından o cümle.

Soğuk, keskin ve suçlayıcı.

“Onu kurtaramadın.”

Dedektif istemsizce geri çekildi. Parmakları titremeye başlamıştı. Göğsünün içindeki eski suçluluk duygusu küllerin altından çıkan kor gibi yeniden canlanıyordu.

Karanlık onun geçmişini biliyordu. En derine gömdüğü korkularını.Ve şimdi onları yavaşça zihninin içine geri sürüklüyordu.

Aynı dakikalarda Elif koridorun başka bir noktasında taş duvara yaslanmış halde duruyordu. Parmak uçları buz kesmişti. Nefesi kısa kısa çıkıyordu. Gözlerini ne kadar zorlarsa zorlasın yalnızca yoğun siyahlığı görebiliyordu.

Sonra kulağının yakınında bir fısıltı duyuldu.

“Seni burada bıraktı.”

Elif anında başını çevirdi. Kimse yoktu. Ama o ses… Dedektifin sesine benziyordu.

Genç kızın boğazı düğümlendi.

"Hayır..."

Fısıltı yeniden geldi. Bu kez daha yakın. Sanki biri dudaklarını kulağına yaklaştırmıştı.

“Seni burada bıraktı.”

Elif’in kalbi hızlandı. Bir anda zihnine düşünceler dolmaya başladı.

Ya gerçekten gittiyse?
Ya onu kurtarmaya çalışmıyorsa?
Ya başından beri yalnızca kendini düşünüyorsa?

Karanlık, düşüncelerinin arasına ince çatlaklar açıyordu. Ve o çatlaklardan içeri korku sızıyordu.

Elif gözlerini sımsıkı kapattı. Ama ses kesilmedi. Koridorun içinde yankılanmaya devam etti.

“Seni burada bıraktı…” “…bıraktı…” “…raktı…”

Yankılar çoğaldıkça dedektifin sesi insana daha az benzemeye başladı. Son heceler derinden gelen yabancı nefeslerle karışıyordu.

Koridor artık yalnızca karanlık değildi. Canlıydı.

Ve görünmeyen bir şey, ikisinin arasındaki güveni ağır ağır bozuyordu.

Ve sonra…

Her şey bir anda sustu.

Yankılar kesildi. Duvarlardan sürünen o kuru ses yok oldu. Fısıltılar kayboldu.

Karanlığın içinde dolaşan görünmez nefesler bile aniden silindi. Sanki biri koridorun içindeki bütün sesleri tek bir hareketle koparıp almıştı.

Dedektif olduğu yerde dondu.

Az önce kendi nefesinin taş duvarlara çarpan titreşimini hissedebiliyordu. Şimdi ise hiçbir şey yoktu.

Hiçbir şey!

Dedektif yavaşça nefes verdiğini hissetti. Ama duymadı. Kaşları çatıldı. Tekrar nefes aldı.

Ciğerlerinin genişlediğini hissediyordu ama çıkan sesi işitemiyordu. Bir anda kulaklarının içinde ince bir çınlama başladı.

İncecik. Keskin.

Sanki sessizlik kulak zarlarının içine baskı yapıyordu. Dedektif istemsizce kulağına dokundu. Parmaklarının hareketini hissedebiliyordu. Ama en ufak bir ses yoktu.

Ayakkabısını taş zemine sertçe vurdu. Normalde koridorun içinde yankılanması gereken ses tamamen yok olmuştu.

Yalnızca boşluk vardı. Yoğun. Ezici.Canlı gibi çöken bir boşluk…

Dedektifin kalbi hızlandı. İnsan karanlıktan korkabilirdi.

Çünkü sessizlik büyüdükçe insan kendi düşüncelerinin içine hapsoluyordu.

Koridor şimdi tam olarak bunu yapıyordu.

Aynı anda Elif dizlerinin hafif titrediğini hissetti. Ellerini ağzına götürdü. Nefes alışını kontrol etmeye çalışıyordu.

Ama nefesini duyamıyordu. Panik bir anda göğsüne saplandı.

Hızlı hızlı nefes almaya başladı. Göğsü sertçe inip kalkıyordu. Yine de hiçbir ses yoktu.

Ne nefes. Ne hareket. Nede kalp atışı.

Sanki dünyadaki bütün sesler ölmüştü.

Elif korkuyla boğazına dokundu. Gerçekten nefes alıp almadığını anlamaya çalışıyordu. Çünkü bedenini hissediyor ama varlığına dair hiçbir şey duyamıyordu.

Bir adım geri attı.

Ayakkabısının zemine sürtünmesini bile işitmedi. Gözleri büyüdü.

"Dedektif?"

Bağırdığını sandı. Ama kendi sesini bile duymadı. Dudakları hareket etmişti yalnızca.

Sessizlik daha da ağırlaştı.

Taş koridorun karanlığı üzerlerine kapanıyormuş gibi hissediliyordu. Sanki görünmeyen dev duvarlar yavaş yavaş daralıyor, havayı sıkıştırıyordu.

Dedektif kulaklarının içindeki çınlamanın büyüdüğünü hissetti.

İnce ses giderek keskinleşiyordu. Bir süre sonra çınlama bile kayboldu.

Ve o an…

Gerçek sessizlik başladı. Öyle bir sessizlikti ki insan kendi varlığından bile şüphe etmeye başlıyordu. Dedektif birkaç saniye boyunca sağır olduğunu düşündü.

Elif ise panikle ağlamaya başladığını sandı. Ama gözyaşlarının sessizce yanaklarından süzülüşünü bile duyamıyordu.

Koridor artık korkutmuyordu. Koridor ezmeye başlamıştı.

Sessizlik, görünmeyen bir ağırlık gibi omuzlarına çöküyor; düşüncelerini, nefeslerini, hatta kim olduklarını bile yavaşça bastırıyordu.

Ve karanlığın içinde ilk kez ikisi de aynı şeyi hissetti:

Buradan çıkamayabilirlerdi.

Ve o mutlak sessizliğin içinde, hiçbir şeyin var olmadığı o ezici boşluğun tam ortasında… Koridorun en derin ucunda çok zayıf bir ışık belirdi.

Önce bir hata gibi. Gözün yanılması gibi.

Sanki karanlığın içinde yanlışlıkla açılmış küçük bir çatlak.

Dedektif gözlerini kısarak baktı. Işık vardı. Ama gerçek bir ışık gibi değildi.

Yaşıyordu. Titriyordu. Bir an yanıyor, bir an sönüyor gibiydi. Sonra o soluk parıltı yavaşça renk kazandı.

Kırmızıya. Önce kirli bir kızıllık… Sonra daha yoğun. Daha derin.

Sanki ışık değil de karanlığın içinden sızan koyu bir yara gibiydi.

Koridorun taş duvarları bu kırmızı yansımayla birlikte şekil değiştirmiş gibi göründü.

Gri taşlar artık gri değildi. Kana bulanmış gibiydi.Islak. Canlı.

Sanki duvarların içinden bir şey sızıyordu. Dedektif bir adım ileri attı.

Ayak sesi yoktu. Sadece hareket vardı. Ve o hareket bile sessizliğe gömülüyordu.

Kırmızı ışık hafifçe titreşti. Bir anlığına sanki koridorun nefes alıp verdiği hissi oluştu. Sonra ışığın içinden bir siluet seçildi.

Elif.

Dedektifin gözleri anında ona kilitlendi. Ama bir şey yanlıştı. Elif hareket etmiyordu. Ayakta duruyordu. Ama canlı gibi değil…

Sanki bir an durdurulmuş bir görüntü gibiydi. Başını hafif eğmiş, ışığa bakıyordu. Ama gözlerinde ne panik vardı ne nefes… Sadece donmuş bir varlık hissi.

Dedektif refleksle ona doğru ilerledi. Ama mesafe kapanmıyordu. Koridor uzuyordu, ışık geri çekiliyordu, Elif uzaklaşıyordu.

Tam o anda…

Derinlerden boğuk bir ses yükseldi. Sanki taşların içinden geliyordu. Ne erkek ne kadın… Ne insan ne de tam bir ses. Sadece kırık bir titreşim.

“...bırak…”

Koridorun içindeki kırmızı ışık bir kez daha titredi.

Duvarlar sanki o sesi tekrar eder gibi hafifçe titreşti.

Dedektif olduğu yerde durdu, Elif hâlâ hareketsizdi. Ama artık yalnız değildi. Karanlığın içinde bir şey uyanmıştı. Ve kırmızı ışık, onların kaçış değil…

başlangıç noktasıydı.