~Dokuzuncu Bölüm~

Lee Minho'dan

"J-Jisung..?"

"Bebeğim.."

Saçlarıma inen yumuşak el ile derin bir nefes aldım. Gözlerimi hâlen tamamen açamıyordum, titriyordum ama hissediyordum. Buradaydı. Hasret kaldığım kokusunu içime çektim. Gözlerimi kırpıştırdım.

"Parlak... Çok parlak..."

"Minho? Uyandın mı?"

Bir kaç adım sesi duydum. Ardından belli belirsiz Chan girdi görüş alanıma.

"Ne parlak?"

Gözlerimi nihayet tamamen açmamla göz yaşlarına bogulmam bir olmuştu. Gitmişti.

"Chan..." diyebildim titreyen sesimle.

"Sh... Geçti."

Yüzümü buruşturup daha çok ağlamaya başladım. Pamuk şekeri elinden alınmış bir çocuk gibi mızmızlanıyordum. Yalnız, yapayalnızdım. Kimsesiz kalmıştım. Güvendiğim tek liman toprağın altındaydı ve benim tek yapabildiğim ağlamaktı. Ağlamak ve daha çok ağlamak.

Gözyaşlarım mümkünmüş gibi daha da şiddetlenirken Chan doktoru çağırmaya gitmişti. Ben mi? Ben başarısız oldum Jisung... Hayatıma son vermeyi bile başaramadım, senin için bunu bile göze alamadım...

O an aklıma gelenle ağlamam dindi. Bir farkındalıkla gözlerim irice açıldı ve karşımdaki hastane koltuğuna takılı kaldı gözüm. Düşünüyordum. Ben o bir kutu hapı içmiştim. Her şeyi göze almıştım. Tek yapmam gereken beklemekti ama buraya nasıl gelmiştim? İşte bunu bilmiyordum. Şans eseri Chan yada Hyunjin beni bulmuş olabilir miydi? Zamanı gelince bunu soracaktım.

Az sonra Chan ve arkasında biri doktor diğerinin hemşire olduğunu düşündüğüm iki kişi geldiler ve nasıl olduğumu sordular. Midemin yıkandığını ve bir kaç saat su dahil bir şey yiyip içemem gerektiğinden bahsettiler.

Onlar gittiğinde Hyunjin yanında tanımadığım bir çocukla içeri girdi. Sarışın, sevimli bir çocuktu.

"Tanrı aşkına Minho-"

Anlaşılan Chan'ın sitem saati gelip çalmıştı lakin onunla uğraşacak durumda değildim. Vücudum bitkin düşmüştü, ağlamaktan dolayı sesim titriyordu. Zaten hâlim ortadaydı, bir savunmam yoktu. Yine insanlara yük olmak dışında bir şey becerememiştim.

Hyunjin, Chan'ın omzundan tutup onu koltuğa oturtturken fısıltıyla konuştu.

"Henüz sırası değil.."

Bu sırada kim olduğunu bilmediğim çilli çocuk sessizce olup bitenleri izliyordu. Sahi kimdi bu? Gözlerine bakınca anlam veremediğim bir huzur buluyordum, sanki bana "Her şey yoluna girecek" diyordu.

Lütfen oy vermeyi ihmal etmeyin★🌊🩵