~Onuncu Bölüm~

Yeni yıl süslemeleri sokağı aydınlatırken sessizce, birazda soğuktan titreyerek eve doğru yürüyordum. Etraf ışıl ışıldı. Caddeler ve dükkanlar birbirinden güzel şekilde dekore edilmiş, müşterilerine noel havasını en iyi şekilde hissettirmeye çalışıyordu. 5 ay geçmişti onu kaybetmemin üzerinden. 5 aydır dönüp etrafıma bakmak bile aklıma gelmemişti.

Ancak şimdi fark edebilmiştim, evin karşı sokağına yeni bir kafe açılmıştı. Biraz şaşkınlık biraz da merakla içeriye göz gezdirdim. Masaların hemen hepsi doluydu. Bir arkadaş grubu gülmekten neredeyse yerlere yatarken kasanın yanındaki masada karşı karşıya oturan çift birbirlerinin ellerini tutmuş belli ki flört ediyorlardı. Diğer bir masada tek çocuklu bir aile çocuklarının pastayı yerken ağzına bulaştırmasına gülümsüyordu.

Herkes o kadar mutlu, o kadar huzurlu görünüyordu ki kıskanmadan edemedim. Derken gözüm kasanın arkasında vitrini düzenlemekle uğraşan çalışana kaydı. Dolaba doğru eğildiği için yüzünü pek göremiyordum. Sadece benim boylarımda bir erkek olduğunu kestirebilmiştim. Çocuk doğrulduğu esnada gözlerim şokla açıldı. İlaçlarımı almayı mı unutmuştum? Chan'ı arasam iyi olacak galiba. Bu esnada ne kadar pahalı olduğu her halinden belli siyah bir Porsche dükkanın önünde durdu ve içinden iyi görünümlü, takım elbiseli bir adam elinde bir kaç hediye paketi ile indi. Yağan karın arasında dükkana girdi ve doğruca kasaya ilerledi. Ben ne olup bittiğini anlayamadan içeri giren adam belini kavradı ve onu kendine çekip sıkıca sarıldı. Gülüşünü görünce emin oldum. Kafayı yememiştim. Bu oydu..

Adam elindeki paketleri teker teker ona uzatırken dayanamayıp içeriye girdim. Gözlerimin önünde öpüşürlerken gözümden bir damla yaş akmasına engel olamadım. Kekeleyerek konuştum. Sesim kısık çıkmıştı ama duymasına yetmişti.

"J-Jisung..?"

Ağzım hafifçe aralı olup biteni izliyordum. Üzülmekle sevinmek arasında kalmıştım. Jisung yaşıyordu, buradaydı, başka bir adamın kolları arasında.. Başka bir adamın dudaklarında...

"Minho?"

Konuşmasına fırsat vermeden koşarak ayrıldım dükkandan. Göz yaşlarım yere düşüp soğuk karla buluşurken kalbim daha soğuktu. Nefesim kesiliyor, gözlerim kararıyordu ama koştum. Düşüp karların arasında kaybolana kadar koşmak istedim. Önüne atladığım bir kaç arabanın acı korna sesleri kulağıma dolarken koşmaya devam ettim. Nereye gittiğimi bile bilmiyordum ama acımı geçirecekse kutuplara kadar bu hızla koşabilirdim. Tabi duyduğum son korna sesi bu kadar yüksek olmasaydı..

Lütfen oy vermeyi ihmal etmeyin★🌊🩵