101.Bölüm

Kütahya sabahı serindi. Ali, Cemre, Ayaz, Aycan ve Aras pansiyondan çıkıp sokaklara karıştı. Eski taş evler, dar sokaklar ve hafif sisli havada yürürken herkes sessizdi. Her adımda Tozluyaka’daki gerilimden biraz daha uzaklaştıklarını hissediyorlardı.

“Burası… gerçekten farklı,” dedi Aycan hayranlıkla. “Sanki başka bir dünyadayız.”

Cemre başını salladı. “Bir süreliğine evimiz burası olsun,” dedi. Gözleri Ali’nin üzerine kaydı, sessiz bir güven verdi.

Tam o sırada Ali bir cafenin önünde durdu. İçeride eski bir tanıdık vardı. Ali’nin kalbi hızla çarptı. Tanıdık, yıllar önce Tozluyaka’da onlara yardım etmiş bir arkadaşlarıydı.

“Ali!” diye seslendi adam. “Seni burada görmek şaşırtıcı!”

Ali gülümsedi ama tedirgindi. “Ben… biraz uzaklaşmak zorundaydım,” dedi.

Cemre elini Ali’nin eline koydu. “Korkma,” fısıldadı. “Birlikteyiz.”

Arka planda Ayaz sessizce gülümsedi. “Bazen, yeni şehirler eski yükleri biraz olsun hafifletir,” dedi.

Ama uzaklarda, Tozluyaka’da durum çok farklıydı.

Şehmus Berki, boş sokaklarda yürüyordu. Gözleri Ali’nin ve Cemre’nin gidişini takip ediyordu. Ellerini cebine soktu, dudaklarının arasından hırıltılı bir nefes geldi.

“Gitmelerine izin mi vereceğim?” diye mırıldandı.
“Hayır… bu hesaplaşma bitmedi,” dedi kendi kendine.

Şehmus’un adamları Mahalle’de devriye geziyordu. Tozluyaka sessizdi ama Şehmus biliyordu; çocuklar uzaklaştı, ama yarın her şey geri dönecek.

Masaya sert bir yumruk vurdu.
“Ali… Cemre… bu sadece başlangıç. Kütahya’ya kaçmış olabilirsiniz ama fırtına peşinizde.”

Ve o anda, hem Kütahya’da hem de Tozluyaka’da bir sessizlik vardı.
Bir yanda güven ve nefes alma, diğer yanda tehdit ve plan…
İki şehir, iki dünyanın çarpışacağı bir geleceğin işaretiydi.

101.BÖLÜM SONU